ΓΚΡΙΖΟΙ ΚΡΟΤΑΦΟΙ

Γκρίζοι κρόταφοι
γκρίζα σύννεφα.
Αυτή η αξεδιάλυτη κατάσταση
αυτή η ανεπιβεβαίωτη μοναξιά
φωταγωγεί την πραγματικότητα.
Ξεραμένα πηγάδια
γκρεμισμένες ξερολιθιές.
Ένα σύνορο ανάμεσα σ’ έναν καιρό περασμένο
και σ’ έναν άγνωστο.
Απ’ τη δύση έρχεται καταπάνω τους
το μέτωπο του χιονιά
με προπομπό
μια κηλίδα μαύρο σύννεφο…

`

Αχρεωστήτως

Αχρεωστήτως καταβληθέντα
θα ʽναι τα χρόνια σου από δω και πέρα
Και μην ξεχνάς να λες κι ευχαριστώ
γιʼ αυτό το ανεξόφλητο ζωής που σου προκύπτει
Αλίμονο! Κάποιο τρόπο θα βρεις να το καλύψεις
Aς πούμε με λιτή διαβίωση –και πώς αλλιώς σʼ αυτή την ηλικία
Έχεις στην άκρη κι ένα μερτικό
αχρεωστήτως βάσανα καταβληθέντα
προσεκτικά γραμμένα στο τεφτέρι
να μπουν στον ισολογισμό σε μίαν ανάγκη
Η μνήμη βλέπεις όσα δεν βολεύουν τα διαγράφει
Τώρα να είμαστε σαφείς
Όχι πως είναι αλήθεια για ζωή τα επιπλέον αυτά χρόνια
Μάλλον προς γνώσιν και συμμόρφωσιν
με την ιδέα της αναχώρησης μου μοιάζουν
Για να μη φτάσεις πέρα εκεί απροετοίμαστος
και να ʽχεις γίνει βάρος του εαυτού σου κι από πάνω
Απαπα! Δε θα σε περιποιηθεί όπως σου πρέπει
εκείνος ο περαματάρης άμα του καταφθάσεις σα στραβάδι

Γιʼ αυτό σου λέω. Δεν τα χρειάζεται η ζωή αυτά τα χρόνια
Μόνον ίσως ο βίος να τα αξιοποιήσει
μʼ άλλο τρόπο

`

Η Τρίτη και εγώ

Εξουθένωσα με σκέψεις τη Δευτέρα,
και σήμερα Τρίτη άφησα τον ουρανό να εικάζει.
Έχω την καρδιά για να κλειδώνομαι μέσα μου.
Ό,τι από μένα διεισδύει προς τα έξω είναι τι μου λείπει.
Ο ιερέας ευλόγησε τα Ναι και Όχι που θα έλεγα στη ζωή μου
όταν βαπτίστηκα. Τα χέρια μου έχουν πληγιάσει
με το να δίνω, δίνω, δίνω … Κάθε μου ιδέα είναι μια άλλη
διακόσμηση. Πρέπει με τα μάτια μου να διατηρώ
τα πάντα στο σπίτι. Ποτέ δεν κοπιάζω να θυμάμαι
αναμνήσεις. Συνεχώς τις αποβάλλω
σε μια δίνη στη δική τους θέληση να υπάρχουν. Δεν θέλω
να πιστέψω ότι αυτή η Τρίτη θα ήταν κάτι καλύτερο
αν υπήρχε άλλος να την κάνει πιο ευχάριστη
και άνετη. Ο ουρανός ζει για λογαριασμό της αιωνιότητας.
Η Τρίτη ζει για λογαριασμό της εβδομάδας, Εγώ ζω
τη διαδεδομένη μου τάση, διάθεση και κλίση
για να ικανοποιήσω την ημέρα του θανάτου μου.

16-17.8.16

1.-

Μέχρι κι οι χάντρες του κομπολογιού
Θέλουν να μετρούν το χρόνο μου σα να είναι λεπτοδείκτες
Ακόμη κι η λήθη στήθηκε πλάι μου σπαγκοραμμένη ταμίας
Να χτυπάει στην γέρικη και φασαριόζα ταμειομηχανή της
Αμέτρητες σειρές από ολοστρόγγυλα και θλιβερά μηδενικά
Ακόμη κι οι άπειρες αριθμοσειρές στις χαοτικές συνάψεις
Προσθέτουν κι αφαιρούν μισαλλοδοξία και πλεκτάνη
Όχι δεν θα περιμένω άλλο σ΄ αυτήν την αμετανόητη πόλη
Να ποδοπατιούνται οι αναμνήσεις μου σαν λιωμένα τσιγάρα
Θ΄ αναχωρήσω πολύ πρωί – κανονικός καμηλιέρης στην έρημο
Να βρω μια μισοκρυμμένη μα ζωντανή πόλη που να μου ταιριάζει
Μια πόλη που η μυστικοπάθειά της θα σβήσει οριστικά τα ίχνη μου
Από το απογραφικό δελτίο κάθε εχθρικής στατιστικής υπηρεσίας

2.-

Όταν απολεπίζεις το κενό από τα λέπια της ύπαρξης
Περίμενε το σώμα της μοναξιάς να φορτωθεί στους ώμους σου
Σαν ταξιδιωτικός σάκος γεμάτος βαριές άχρηστες πέτρες
Τον σάκο θα τον κουβαλήσεις μέχρι το φως της σελήνης
Εκεί ακριβώς όπου τα σωματίδια του φωτός αποσυντίθενται
Σε μυθική για τους αποκηρυγμένους έρωτες λυρική γεωγραφία
Και με την μυστική διακονία των υπερκαινοφανών σημάτων
Θα εξαγνίσεις στο βωμό της νύχτας το βαρύ ποινικό σου μητρώο

ΤΟΠΟΓΡΑΦΙΑ

Είχε πολλά δωμάτια το σπίτι μας.
Στο πρώτο βάλαμε τα έπιπλα
στριμώξαμε τραπέζια και κρεβάτια
και όση μνήμη μπορεί να έχει ένα παιδί.

Στο δεύτερο άρχισε η γιαγιά να μαγειρεύει
ιστορίες
το τρίτο και το τέταρτο να κρύβουμε
τις σκέψεις μας.
Στο πέμπτο με λεπτές κουρτίνες
κοιτάζαμε τη θάλασσα.

Είχε και το κρυφό, που έμπαινες
από τον τοίχο και άφηνες αναθήματα.

Μετά ξαπλώσαμε και κοιμηθήκαμε
όλα τα χρόνια.

Γιʼ αυτό δεν έμαθα να περπατώ.

2016-2017