`

Πόκεμον
Τώρα που έγιναν τα τέρατα ακίνδυνα
με σφαίρα πανεύκολα θα σε αιχμαλωτίσω.
Χρειαζόμαστε ακόμα μια επίφαση εγγύτητας.
Συνάντησέ με λοιπόν στην πλατεία.
Τα δεδομένα αναγνώρισης εμπλουτίζουν τη συνήθεια.
Σε βάθος χρόνου θα βρούμε μαζί την ιδανική τοποθεσία
προπαντός εκεί που φυτρώνουν αγριόχορτα
και δηλητηριώδη μανιτάρια.

`

Σε φυλάω μαζί με μεγάλους ποιητές
στην κόχη μου της αγρύπνιας
οι στίχοι σου πάντα έσβηναν το ιδίωμά μου
είναι οι γραμμές της παλάμης σου
χαραγμένες

σε βαθύ αποτύπωμα
γυναίκας
γενναίας

Πώς δεν ξόρκισα εκείνο το βράδυ
το νυχτοπούλι
ακίνητο ψηλά στο δέντρο σου
Εσύ γελούσες
εμείς σε πιστεύαμε
γελασμένοι από το καλοκαίρι

Διάλειμμα λοιπόν το νησί
το τερπνό σου σπίτι, ο κήπος
με πόνους καρδιάς στεριωμένα
Σε ρόλο πικρό εισχωρούσες στη νύχτα
που κανείς δεν μπορεί να φωτίσει
-άπραγη η φιλία
όσο και η μαύρη χημεία-
ώσπου και τα μαύρα μαλλιά σου
τ’ άρπαξε ψηλά μαζί με τον καπνό
του τσιγάρου σου
ο πάντα νικητής Άνεμος

`
Νοέμβρης 2015

(φωτογραφία: Πασχάλης Τούνας)

`

Τέφρα από το καλοκαίρι του ʻ36
«Χέρι με χέρι ξέπεσε και στα δικά μου…»

Την κίτρινη νύχτα της άλλης πυράς
έβγαλαν οι αδελφές σου όλα
τα πράγματά σου στην αυλή
δεν ξέρω ποια άναψε
το σπίρτο μια Ρίτα θα το ʻμαθε
από τις εφημερίδες.

Ήμουν εκεί (με είδες;) διέσωσα
μια μεταλλική ξύστρα
με δυο βιδούλες σα μάτια
εντόμου δεν μʼ έπιανε
εμένα η φυματίωση
«θυμάμαι» λένε το αντιγόνο.

Όταν κρυώνω επιμένω πως
γράφω στις στάχτες εκείνου
του Αυγούστου στέκομαι
τρεις γενιές πιο κει και
σʼ απαθανατίζω μονάχα
αυτή η φωτιά με κρατάει.

* Στη μνήμη του ποιητή Νίκου Μπούρα

Τα ήσυχα νερά

τα νυχτερινά πουλιά
συνοδεύουν τους άντρες
στο θάνατο,
πετάνε από πάνω τους
τσιμπάνε τις αναμνήσεις
που αυτοί κρεμάνε
στα δένδρα τις νύχτες,
πλαταγίζουν τα φτερά
στο πρόσωπο
μέχρι να σηκωθούν απʼ το κρεβάτι
να βγάλουν την πυτζάμα
την φανέλα
να τακτοποιήσουν
μέρες και αισθήματα
να χωρίσουν το σώμα απʼ τα εσώρουχα
το κρέας από την ψυχή

τα ορμητικά ποτάμια
είναι οι καλύτεροι φίλοι του άντρα,
όταν τους συνοδεύουν στο θάνατο,
οι άντρες ρίχνονται μέσα τους
σαν τα παιδιά στη θάλασσα,
παλεύουν με τα κύματα,
τα ρεύματα,
τις δίνες,
και σκέφτονται
χωρίς πικρία,
έτσι ήταν και στη ζωή,
παίζαμε με τις ρουφήχτρες
τις θανάσιμες ώρες
τις γιορτές των ψυχών,
τις πέντε αδελφές που έφυγαν
χωρίς να παντρευτούν,
την απουσία του πατέρα
την μάνα που δεν ξεχώριζε
το χώμα από τον ουρανό
ούτε τις πόλεις από τα κοιμητήρια

όταν ο Βοράς πλησιάζει
το Νότο
και η νύχτα ξαπλώνει
απελπισμένη δίπλα
οι άντρες βλέπουν
στα ποτάμια
μόνο ήσυχα νερά
ξεχασμένα αδέλφια
κι αγαπημένους φίλους

Γήινοι

Είπες πως έχεις χρέος
να γκρεμίσεις
και να ξαναχτίσεις τον κόσμο
πως δεν πάει άλλο η αδικία
ανέβηκες σʼ ένα βουνό
και πέταγες κεραυνούς
το κορμί σου μοίραζες κομμάτια
σʼ ανθρώπους, ζώα, ποταμούς
να πάρει φωτιά η πλάση
να ξεραθεί το κακό
της καλοσύνης τα λουλούδια
να φυτρώσουν
με την πρώτη βροχή
ήσουν μεγάλος
ήσουν ξεχωριστός
μα δεν σε χωράει αυτός ο κόσμος
στο είχα πει
εδώ κάτω ψάχνουν σιγουριά
ένα πιάτο φαΐ
κρεβάτι να ξαπλώσουν
υπέρ το δέον γήινοι
δεν θα σʼ ακολουθήσουν.