`
Η Τρίτη και εγώ
Εξουθένωσα με σκέψεις τη Δευτέρα,
και σήμερα Τρίτη άφησα τον ουρανό να εικάζει.
Έχω την καρδιά για να κλειδώνομαι μέσα μου.
Ό,τι από μένα διεισδύει προς τα έξω είναι τι μου λείπει.
Ο ιερέας ευλόγησε τα Ναι και Όχι που θα έλεγα στη ζωή μου
όταν βαπτίστηκα. Τα χέρια μου έχουν πληγιάσει
με το να δίνω, δίνω, δίνω … Κάθε μου ιδέα είναι μια άλλη
διακόσμηση. Πρέπει με τα μάτια μου να διατηρώ
τα πάντα στο σπίτι. Ποτέ δεν κοπιάζω να θυμάμαι
αναμνήσεις. Συνεχώς τις αποβάλλω
σε μια δίνη στη δική τους θέληση να υπάρχουν. Δεν θέλω
να πιστέψω ότι αυτή η Τρίτη θα ήταν κάτι καλύτερο
αν υπήρχε άλλος να την κάνει πιο ευχάριστη
και άνετη. Ο ουρανός ζει για λογαριασμό της αιωνιότητας.
Η Τρίτη ζει για λογαριασμό της εβδομάδας, Εγώ ζω
τη διαδεδομένη μου τάση, διάθεση και κλίση
για να ικανοποιήσω την ημέρα του θανάτου μου.
16-17.8.16
`
*
Μερικές φορές
Μερικές φορές κοιτάζω στον καθρέφτη
και θέλω να δω την πραγματική ουσία
του εαυτού μου. Αλλά μετά λέω: «Όλοι μας
δεν δημιουργούμε μια ουσία για την ανυπαρξία μας;»
Οι εικόνες μου απεικονίζουν, γιατί οι προσευχές μου
έχουν ξεμείνει από μπαταρίες. Έχω φορέσει την πίστη μου
πάρα πολύ καιρό, και ο ιερέας της ενορίας
δεν είναι ράφτης για να έρθει να δει
τι μπορεί να γίνει μʼ αυτό. Αλλά έχω
μια πονηρή βούληση. Αφήνω την σκιά μου να είναι
μια νεκρά φύσις.
30.3.17
`
*
Καθημερινότητα
Οι άνθρωποι που περνούν από το σπίτι ανήκουν στην μοναξιά μου.
Άντρες, γυναίκες, παιδιά, όλοι τους συνδέονται με τη νοσταλγία μου.
Περπατώντας αργά στον κήπο, αναμνήσεις
του Regentʼs Park* και Kew Gardens** με γαργαλάν.
Με κάνουν πιο επαρκή για τον εαυτό μου.
Είμαι τόσο μόνος που οι πόροι μου με μαρτυρούν.
Όταν η ημέρα στραγγίζει το φως της, προσπαθώ να σβήσω
τους αντικατοπτρισμούς της νύχτας σε ποιήματα που αγρυπνούν
στην απομάκρυνσή μου από το δώρο της ζωής.
——————
*Regentʼs Park: Στο βορειοδυτικό Λονδίνο.
**Kew Gardens: Στο νοτιοδυτικό Λονδίνο.
`
*
Καμιά Κυριακή δίχως ποίημα
Ο θαμνώδης φράχτης δίνει μια γραμμική μορφή σʼ αυτό
που διαχωρίζει το σπίτι μου απʼ τα γειτονικά. Αλλά
κανένας χωρισμός δεν εμποδίζει τα μάτια μου να εύχονται
καλή νύχτα και όνειρα γλυκά στα πέριξ, συνοδεία
τον μονόλογο ενός περιστεριού. Δεν κλείνω τα παντζούρια,
τα αφήνω στη νύχτα να παίξει τον ρόλο.
Ανοίγω και αμέσως κλείνω την τηλεόραση.
Στις μέρες μας χαίρεται να είναι ανθελληνική.
Διερευνώ τον εαυτό μου στου μπάνιου τον καθρέφτη
πριν σκεπαστώ με της μπανιέρας το ζεστό νερό.
Το καθήκον μου να υπάρχω για μια ακόμη μέρα
τελείωσε. Τώρα προσμένω ο ύπνος φιλικά να μου φερθεί.
Ούτε μάτια κουρασμένα, ούτε βλέφαρα βαριά,
μόνο ένα βαρούλκο το μυαλό μου
να τυλίγει το βαρύ βάρος της μοναξιάς.
23-24.4.16
`
*
20.10.16
Χρειάζεται περισσότερος χρόνος από οτιδήποτε άλλο
για να νιώσω ένα διάλειμμα χαράς.
Το ηφαιστειακό κηροπήγιο στο γραφείο μου
είναι ανενεργό εδώ και χρόνια. Το χαμόγελό μου
είναι στο ταμείο ανεργίας. Τα μάτια μου ντροπιάζουν
την λάμψη τους σε απλή όραση.
Η μοναξιά με έχει κάνει εντελώς εγωκεντρικό.
Οι άνθρωποι με ταπεινώνουν με ένα νεύμα,
κρατάν τα λόγια τους για τα πολιτικά,
τον καιρό ή για να πληρώνουν τους λογαριασμούς τους.
Στα βιβλία έχω αναθέσει τη ζωή μου.
Τα ποιήματα που γράφω παράγουν στο στόμα μου
το ερώτημα ΓΙΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟΣ ΠΟΝΟΣ;
Αλλά η ιδιοφυία μου συνεχίζει να υπάρχει, γιατί γεννήθηκα
για να δίνω, δίνω, δίνω και νʼ αγαπώ, αγαπώ, αγαπώ.
20.10.16
`
*
Ο αληθινός μου εαυτός θα είναι όταν πεθάνω.
Παρμένος από μια ζωή αφόρητη
στην πραγματικότητα. Δυσκολεύτηκα να την ανεχθώ,
αλλά δεν το βάζω κάτω, την θεώρησα
ότι άξιζε, άξιζε τουλάχιστον να βάλω το μυαλό μου
σε δοκιμασία. Η κάθε μέρα
μελανιάζει τις φιλοδοξίες και τις αρετές μου.
Οι στιγμές ξεχειλίζουν από ετερότητα.
Όπως ένα κερί λιωμένο από τη φλόγα του
είναι όσο καλύτερα μπορώ να περιγράψω τη ζωή μου.
28.7.17
`
*
Η νεαρή Μαρία που μένει απέναντι
ακουμπάει στο κιγκλίδωμα του μπαλκονιού της,
τα μαλλιά της δύο ξανθοί καταρράκτες
εκατέρωθεν του προσώπου της, λυκόφως
στα μάτια της, και οι γλουτοί της
να αντικαθρεφτίζονται στη τζαμόπορτα.
Αν αναμένει μια άφιξη
θα είναι το γατάκι στον κήπο
που της νιαουρίζει λαχταριστά.
Τούλινος άνεμος ντύνει τα πυκνόφυλλα
δέντρα, η χορωδία των τζιτζικιών
υπερακοντίζει όποιο άλλο ρυθμό.
Αυτήν την ώρα οι κλειστές κουρτίνες
των σπιτιών κάνουν θέατρο σκιών
όσους μένουν μέσα. Συνειδητά ή ασυνείδητα
έχουν την ανυπαρξία από κοινού.
Το χάρισμα είναι να είσαι ζωντανός
για τα ναι και όχι του αύριο.
Όσο για μένα, να σφιχταγκαλιάζω έχω μόνο τον αέρα.
Πάνε οι μέρες που μια σάρκα αρωμάτιζε
τα άδεια χέρια μου.
30.7.17
`
*
1.
Το μεταναστευτικό μου μυαλό, δώρο DNA,
δίχως οδηγίες χρήσεως.
2.
Πάω στο κρεβάτι με μένα, σηκώνομαι με μένα,
αντισυλληπτικό χάπι η μοναξιά μου.
3.
Η μύτη μου είναι πιο φιλοσοφική
από το στόμα μου. Παίρνω πάντα χαμπάρι
ποιος προσπαθεί να μου τη φέρνει.
4.
Η μπροστινή πόρτα δεν στρίβει ούτε
για αφίξεις ούτε αποχαιρετισμούς.
Και δεν εκπλήσσομαι που τα κλειδιά
με κοροϊδευτική διατύπωση κλειδώνουν.
5.
Όταν με φίλησε στο στόμα
και την γλώσσα μου πέρασα πάνω του,
κατάλαβα ότι η δίαιτά μου έχει αλλάξει.
6.
Για τη νύχτα ένα χασμουρητό
σαν ασθενοφόρο
για τις ονειροπολήσεις μου.
7.
Δεν έχουν τίποτε νόμιμο τα αισθήματά μου.
Ακυρώθηκαν την ημέρα που γεννήθηκα.
Περνώ την ώρα μου προσπαθώντας να νομιμοποιήσω
συναισθήματα, αισθήματα και ένστικτα σε χαρτί.
8.
Ο πατέρας μου από τις Σπέτσες και την Άνδρο,
η μητέρα μου από την Ιθάκη,
κι εγώ «ποιητική αδεία».
29.6.15
9.
Αυτό το ρολόι χειρός που μου άφησε ο πατριός μου
(ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή του),
κάθε μέρα το κουρδίζω. Δεν θέλω
να σταματήσει να του λέει την ώρα.
30.6.15
`
*
ΠΑΕΙ ΚΙ ΑΥΤΗ Η ΜΕΡΑ
Βροχή καρυκεύει τη βραδιά.
μια κρύα μέρα – από κάθε άποψη –
έφτασε στο τέλος.
Το θερμόμετρο στον τοίχο καυχιέται
για τους είκοσι βαθμούς Κελσίου
(στο διάολο η χρηματαγορά!).
Ρίχνοντας μια ματιά γύρω
αντιλαμβάνομαι με πόνο
τι ανυπαρξία που είναι η μοναξιά.
Και πώς την διατυπώνεις;
Κοιτάζοντας τον εαυτό σου στον καθρέφτη;
Λες εις υγείαν στη σκιά σου;
Κάνεις πάλι ντους;
Μπορεί το νερό να σβήσει τη δίψα του κορμιού;
Ούτε η ποίηση ούτε η μουσική την κατευνάζουν.
Να καταφύγω στο σύστημα Μπράιγ
μήπως και νιώσω κάτι;
Γεννήθηκα από ένα αυθόρμητο κενό για να ζω
αποκομμένος από πράγματα και φίλους.
Γιʼ αυτό είμαι ένας υπέροχος ηθοποιός!
30.1.15
`
*
Ποίημα
Το μυαλό μου είναι ένας εκπατρισμένος τρόπος ζωής.
Η κάθε μέρα είναι προσκύνημα για το οποίο
το ρολόι ρυθμίζει την παραπλήσια στιγμή. Ο ήλιος αφήνει
σουρεαλιστικά μοτίβα στο έδαφος. Χορογραφεί την διαδρομή μου
τη συνοδεία το βουητό της αύρας (λέω ότι οι ουρανοί
θα έλιωναν αν έτρεφα ελπίδες για μεταθανάτια ζωή!).
Οι λέξεις παρασύρονται στα ποιήματα που γράφω.
Περιέχουν πολλά που δεν έχω ή που δεν χρειάζεται
να μεταφέρω (κάποιος είπε κάποτε ότι εκπορνεύω
την ποίησή μου!). Ξεντύθηκα από ελπίδες, όπως
βγάζω τα ρούχα μου. Τις προσευχές τις έχω στη ναφθαλίνη,
ίσως μια μέρα να είναι στη μόδα και πάλι. Τι χρειάζομαι να με ανεβάσει
είναι για κάποιον να έρθει και να αγγίξει τη μοναξιά μου. Τυχόν ήχους ακούσω
είναι σαν λόγια εσπεράντο. Έχω βρει έναν τρόπο
να λέω ναι στο όχι. Αν κάποιο ποίημα που γράψω
πιέσει τα χείλη του σφιχτά και πιο σφιχτά,
καλύτερα θα ήταν να είμαι μαριονετίστας.
6-7.1.17
