`

Ὁ ἀετὸς κάθησε πάνω στὸν βράχο καὶ μίλησε μὲ τὴν σειρά του, λέγοντας τὰ ἑξῆς: «Εἴτε τὸ χέρι Του κόψει τὴν γῆ ἀπὸ τὸ Δένδρο εἴτε αὐτὴ πέσει ἀπὸ μόνη της, ἐγὼ θὰ χορτάσω. Εἶμαι ὁ ἀετός, τὸ πνεῦμα τοῦ Οὐρανοῦ». Τότε οἱ ἄνθρωποι ζήλεψαν τὸ πουλὶ καὶ τὸ κυνήγησαν γιὰ νὰ τὸ κάνουν δάσκαλό τους, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ τὸ σκοτώσουν, μὰ αὐτὸ δὲν ἄντεξε νὰ κρατᾶ τὴν στενοχώρια του καὶ βρῆκε τὸν ποιητὴ γιὰ νὰ τοῦ μιλήσει. Σʼ ἐκεῖνον εἶπε: «Μὴν ἀποδοκιμάζεις κι ἐσὺ τὸν ἄσχημο καιρό, τὸ σανίδι τῆς σκηνῆς, ἂν παραμένει λυγισμένο, ὅταν τὸ φῶς κρύβεται ἐπειδὴ πέφτει τὸ σκοτάδι βαρὺ σὰν πέτρα. Τὸ βάρος αὐτὸ εἶναι ἡ Χαρά, ποὺ θὰ σοῦ ἐπιτρέψει μιὰν ἡμέρα νὰ ἐκπνεύσεις τὴν Ἀγάπη, καταλαβαίνοντας μεμιᾶς πὼς μόνον ὁ φόνος ξεμακραίνει ἀπὸ τὸν ἀριθμὸἝνα. Μέσα μου κρύβω τὰ 99 ὀνόματά Της. Διάβασέ τα φωναχτά, μὲ τὸν δικό σου τρόπο».

Ὁ ἀετὸς ἔπεσε στὰ πόδια του, κι ἔτσι σκυμμένος ἔγινε σιγὴ στὸ χῶμα, ἀφοῦ πρῶτα δώρισε στὸν ποιητὴ τὴν καρδιά του!… Τότε διάβασα τὰ 99 ὀνόματα μὲ τὸν δικό μου τρόπο.

Ὅσην ὥρα ὁ νοῦς τὰ προσέλκυε μὲ μυστήριο καὶ τὰ μάτια συνδυάζοντας τὶς λέξεις θεράπευαν τὴν πράξη, ἡ φωνὴ τὰ μετουσίωνε σὲ διαδοχικὰ ζεύγη σωμάτων, ὄχι ὅμως κατʼ ἀνάγκην καὶ πάντοτε.

Στὴν ἀρχὴ ἀντηχῶντας διστακτικὰ καὶ βαριά, μετὰ καὶ τὸ τέταρτο σῶμα μὲ τὴν γρηγοράδα τῆς πτώσης τῶν ἐποχῶν, χα- λαρώνοντας τὸν ρυθμὸ παρὰ μόνο πρὸς τὸ τέλος, ἡ φωνή μου… Ἡ χαρά μου.

`

Ἀποκοιμιέται
μὲ μιὰ μαύρη πινελιὰ
ἡ παπαρούνα.

`

Σὰν πορσελάνη.
Καὶ πηγαίνω στὴν μάχη
μὲ τὸ ἄλογο.

`

Σύννεφα-παιδιὰ
χτυπᾶνε παλαμάκια.
«Ἀντίο, φίλοι.»

`

Καλῶς τὴν μπόρα!
Πλέον οἱ μουγκοὶ
ἐραστὲς μόνο θὰ σωθοῦν.

`

***

ήταν όλες ίδιες
οι γυναίκες μας
στη Σιβηρία
το ίδιο ύψος,
το ίδιο μήκος,
το ίδιο νούμερο
στο χρώμα,
στην αγάπη,
λευκό
σαν την καρδιά του κουνελιού
όταν πεθαίνει

…

τα ίδια άρβυλα
τα ίδια μάγουλα
παγωμένα λεμόνια
της υποταγής
με αναφορά σε λίγο πόνο
σώμα πυγμή
κορμοστασιά
με χαμηλή θερμοκρασία
και φωνή
τα κουνέλια
ήμασταν εμείς

`

Μνήμη
το θησαύρισμα των κλώνων.
Το οστρακόδερμο βουητό
στο απομεσήμερο της μόνωσης.
Η εντοίχιση στο δωμάτιο
του αδαπάνητου παρόντος.
Μορφές παγιδευμένες στη νιότη τους
στους θριάμβους τους
στις μάσκες της αρρώστιας
στα εγκαύματα της θλίψης.
Πρόσωπα που διέφυγαν
εγκατέλειψαν
αποσύρθηκαν
εκδιώχτηκαν
από το σώμα της αφής
της όσφρησης
της εξαντλητικής ματιάς σου.
Δραπέτες ευερέθιστων αισθήσεων.

ΜΠΑΚΑΛΙΚΟ

Κι όμως δυσκολεύομαι να θυμηθώ τις μυρωδιές του μπακάλικου
Ωραία τα σούπερ μάρκετ αλλά ο εξαερισμός καταπνίγει τη μνήμη
Κι αποδυναμώνει τις παλιές καλές οξύμωρες αισθήσεις
Μικρό παιδί σαν πήγαινα με τα κέρματα στο χέρι στον μπακάλη τρέχοντας
Απολάμβανα τις γεύσεις και τις μυρωδιές ενός ανεξερεύνητου κόσμου
Τα σακιά με τα φασόλια το ρύζι τις φακές τις κονσέρβες τις καραμέλες
Τις σκοτεινές και υγρές γωνιές με τους ντενεκέδες και τα ξέχειλα κιβώτια
Τα τυριά τις σαρδέλες τις ρέγκες τις ελιές τους μπακαλιάρους τα παστά χοιρινά
Μια πανδαισία από αλλόκοτες εξάψεις εκστατικές στιγμές και θολά μηνύματα
Και τώρα ο μίζερος χρόνος να τα σκεπάζει όλα αυτά με ποντικοφαγωμένο αλεύρι

Ο ΚΗΠΟΣ ΤΗΣ ΕΔΕΜ

ΣΤΟΝ Κήπο της ΕΔΕΜ ποια θα ήταν άραγε η τουριστική ατραξιόν;
Φαντάζομαι η Εύα, το Φίδι και το Μήλο σαν σόου σε καμπαρέ
Ο Αδάμ σε ρόλο κομπάρσου να καμαρώνει στα λαμπερά σκηνικά..
Τα τουριστικά λεωφορεία να καταφθάνουν ασταμάτητα στη σειρά.
΄Ολες οι περίεργες γλώσσες της γης ν΄ ακούγονται ζωντανά
Μα και γκρίνια και βλαστήμιες για το κουραστικό ταξίδι.
Και το χειρότερο απ΄ όλα όταν οι τουρίστες μαθαίνουν πως δεν υπάρχει
Φαστφουντάδικο ή ρεστοράν και μόνο τα φρούτα αφθονούν
Τα πιτσιρίκια τότε αρχίζουν να κλαίνε διαολεμένα, οι μαμάδες ταράζονται
Οι μπαμπάδες ψάχνουν απεγνωσμένα να βρούνε τον διευθυντή
Αλλά διευθυντής στον Κήπο της Εδέμ είναι μονάχα ο Θεός
Τότε απαιτούν να δουν τον ίδιο τον Θεό να του τα ψάλλουν ένα χεράκι
Τα θηρία από τον θόρυβο τρομάζουν και τρέχουν μανιασμένα
Κάποιοι ρίχνουν την ιδέα να τα πάρουν με τις καραμπίνες στο κυνήγι
Δεν προλαβαίνουν γιατί καταφθάνουν κάτι περίεργοι τύποι ντυμένοι στα λευκά
Και σαν σεκουριτάδες τους πετάνε κλωτσηδόν έξω από τον κήπο και η πύλη κλείνει
Οι τουρίστες εξοργισμένοι απειλούν πως όλα αυτά δεν θα περάσουν έτσι
Θα βουίξουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από καταγγελίες κι αντεγκλήσεις
Ακούς εκεί αυτός ο περίφημος θεός που για χάρη του ξοδεύουν τόσα λεφτά
Σε κεριά, σε εικόνες, σ΄ εκκλησίες, σε θυμιατά, σε παπάδες και σε καμπαναριά
Αντί να τους προσφέρει άνετη φιλόξενη και παραδείσια διαμονή
Με βία κι αποκοτιά από δημόσιο κήπο να τολμήσει να τους κλωτσοπετάξει
΄Αλλωστε όλοι τους από τις διαφημίσεις κάπως αλλιώς τα είχαν φαντασθεί
Και από τα λόγια των τουριστικών πρακτόρων πάλι κάτι άλλο είχαν εννοήσει.

Φίλιος διχασμός

Τό δέντρο διχάζεται ἀπʼ τό «δέν» του
Ἡ πράσινη διαλεκτική του μέ τόν ἀέρα
ἀντανακλᾶ τη δική μου μέ τʼ ἀνυπόστατο εἴδωλο
καθώς μάταια προσπαθῶ νά συνθέσω
τά δυό κομμάτια πού εἶμαι
Οἱ δύο πόλοι δίνουν ρεῦμα
μόνο γιά τό φῶς πού μοῦ δείχνει
ὅτι δέν κόπηκα στό ξύρισμα
ἀλλά στόν καθρέφτη

Στήν ἄκρη τῆς ἄκρης

Ἀπό ἕνα ξεχασμένο μισάνοιχτο συρτάρι
χάσκει ἡ ζωή μου
κι αὐτό τό φαίνεσθαι μέ κάνει νά ντρέπομαι
μέχρι πού κλείνω μέ ὁρμή τό συρτάρι
μαγκώνοντας λίγη ἀπʼ τήν ἄκρη τοῦ φαίνεσθαι
τοῦτο τό ποίημα δηλαδή
τήν ἄκρη αὐτοῦ πού θέλω νά ἐκφράσω
ἀλλά δέν βγαίνει ποτέ ὁλόκληρο
Στήν ἄκρη τῆς ἄκρης λοιπόν ἐδράζεται
ἡ ἀκραία δραστηριότητα
τῆς ἀνέξοδης ποίησης.