Βασίλης Ζηλάκος, «Νερά γελούνε», εκδ. Σαιξπηρικόν, 2017

Ὁ ἀετὸς κάθησε πάνω στὸν βράχο καὶ μίλησε μὲ τὴν σειρά του, λέγοντας τὰ ἑξῆς: «Εἴτε τὸ χέρι Του κόψει τὴν γῆ ἀπὸ τὸ Δένδρο εἴτε αὐτὴ πέσει ἀπὸ μόνη της, ἐγὼ θὰ χορτάσω. Εἶμαι ὁ ἀετός, τὸ πνεῦμα τοῦ Οὐρανοῦ». Τότε οἱ ἄνθρωποι ζήλεψαν τὸ πουλὶ καὶ τὸ κυνήγησαν γιὰ νὰ τὸ κάνουν δάσκαλό τους, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ τὸ σκοτώσουν, μὰ αὐτὸ δὲν ἄντεξε νὰ κρατᾶ τὴν στενοχώρια του καὶ βρῆκε τὸν ποιητὴ γιὰ νὰ τοῦ μιλήσει. Σʼ ἐκεῖνον εἶπε: «Μὴν ἀποδοκιμάζεις κι ἐσὺ τὸν ἄσχημο καιρό, τὸ σανίδι τῆς σκηνῆς, ἂν παραμένει λυγισμένο, ὅταν τὸ φῶς κρύβεται ἐπειδὴ πέφτει τὸ σκοτάδι βαρὺ σὰν πέτρα. Τὸ βάρος αὐτὸ εἶναι ἡ Χαρά, ποὺ θὰ σοῦ ἐπιτρέψει μιὰν ἡμέρα νὰ ἐκπνεύσεις τὴν Ἀγάπη, καταλαβαίνοντας μεμιᾶς πὼς μόνον ὁ φόνος ξεμακραίνει ἀπὸ τὸν ἀριθμὸἝνα. Μέσα μου κρύβω τὰ 99 ὀνόματά Της. Διάβασέ τα φωναχτά, μὲ τὸν δικό σου τρόπο».

Ὁ ἀετὸς ἔπεσε στὰ πόδια του, κι ἔτσι σκυμμένος ἔγινε σιγὴ στὸ χῶμα, ἀφοῦ πρῶτα δώρισε στὸν ποιητὴ τὴν καρδιά του!… Τότε διάβασα τὰ 99 ὀνόματα μὲ τὸν δικό μου τρόπο.

Ὅσην ὥρα ὁ νοῦς τὰ προσέλκυε μὲ μυστήριο καὶ τὰ μάτια συνδυάζοντας τὶς λέξεις θεράπευαν τὴν πράξη, ἡ φωνὴ τὰ μετουσίωνε σὲ διαδοχικὰ ζεύγη σωμάτων, ὄχι ὅμως κατʼ ἀνάγκην καὶ πάντοτε.

Στὴν ἀρχὴ ἀντηχῶντας διστακτικὰ καὶ βαριά, μετὰ καὶ τὸ τέταρτο σῶμα μὲ τὴν γρηγοράδα τῆς πτώσης τῶν ἐποχῶν, χα- λαρώνοντας τὸν ρυθμὸ παρὰ μόνο πρὸς τὸ τέλος, ἡ φωνή μου… Ἡ χαρά μου.

Ἀποκοιμιέται
μὲ μιὰ μαύρη πινελιὰ
ἡ παπαρούνα.

Σὰν πορσελάνη.
Καὶ πηγαίνω στὴν μάχη
μὲ τὸ ἄλογο.

Σύννεφα-παιδιὰ
χτυπᾶνε παλαμάκια.
«Ἀντίο, φίλοι.»

Καλῶς τὴν μπόρα!
Πλέον οἱ μουγκοὶ
ἐραστὲς μόνο θὰ σωθοῦν.

Ἄδειο μέταλλο.
Κτυπῶντας το σκέφτομαι
τὸ μοναστήρι.

Χθινοπώριασε.
Τὸ κρέας τῆς θάλασσας
ἡ μικρὴ ἀκτή.

Χρυσὲς πιπεριὲς
ἢ φύλλα ροδακινιᾶς
τὸ φθινόπωρο;

Μὲ ὑγρὴ καρδιὰ
ὁ κόρακας περπατᾶ.
Νύχτα εἰρήνης.

Δυὸ κόκκοι ἄμμου
ὅ,τι περισώθηκε.
Θὰ τοὺς ἀγαπῶ.

Κανεὶς στὸ δένδρο;
Δῶσε τὰ ψίχουλά σου
νὰ γίνει σπίτι.

Ἐδῶ καὶ στʼ ἄστρα.
Ἐν σιωπῂ νυκτόβια
ὁ ὁδοιπόρος!

Σάρκα φωτὸς νὰ μείνει ἡ τελευταία ἐλιὰ στὸ πιάτο

Χάραξε σιγή.
Ἡ Μαύρη Παρασκευή
κουκούτσι ἄδειο.

Χαλνᾶ τὸ κρύο.
Τὰ σπουργίτια κουρνιάζουν
σὲ πῦρ βουδδικό.

Μὲ γυμνὰ χέρια
πλένω τὰ φραγκόσυκα,
στὰ ὄνειρά μου.

Μὰ τί ζητῶ καὶ κλαίω
ἀποβραδὶς ὣς τώρα;
Πράσινη δρόσο,
τοῦ Μάρτη ἀνάσα,
ποὺ μεγαλύνθη ἐντός μου.

Πουλὶ σπασμένο,
ἀπʼ τὴν κοιλιά σου τρέχει
νερὸ δυὸ χρόνων.

Στὲς ἐρημίες
μὲ τὸ λιγοστὸ νερό,
τὰ χρόνια σκνίπες.

Μόνος πρὸς μόνους.
Τὸ κομπολόι τοῦ Θεοῦ
οἱ μαῦρες χάντρες.

Ἄνεμος ξυπνᾶ
δυὸ κούμαρα πεσμένα,
καὶ ἀγγίζονται!

Ψάλλει ὁ ἥλιος.
Οἱ δυὸ αὐλοὶ τοῦ Λὶ Πὸ
κλάνουν σκοτάδι.

Αἶγες καὶ ἄνθη
μὲς στὶς λίμνες τοῦ Μάη —
τρύπια τὰ φύλλα.

Τρελλοκομεῖα
δίχως κάγκελα ὑμνῶ.
Δένδρα καὶ πουλιά.

Ὁλόλαμπρη ἄνοιξη,
μόνη μὲ τὸν ἄνεμο.
Τὸ παλιὸ κλαδὶ λέει στὸ μικρό:
«Θὰ σπάσω πρὶν μοῦ μοιάσεις».

Ἐσμὸς κυττάρων,
πίσω ἀπʼ τὸν χιτῶνα
τὸν μαρμάρινο.

Σκυφτὴ δωρίζει
πανέρι μὲ ζουμπούλια —
Ἑαυτόν, Ψυχήν.

Μιὰ γάτα τρώει
τὸ πρῶτο της μπαρμπούνι.
Πουθενὰ σιωπή.

Τρεῖς γέροι κι ἐγώ.
Ξάφνου ὁ ἥλιος δύει
καὶ νά, ἡ μηλιά!

Ἄδειος ὁ δρόμος.
Τʼ ἄνθη ποὺ ρωτοῦσες πρὶν
ἀποκρίνονται!

Κόσμον νηστεύω.
Ὑπὲρ Ὕλης καὶ δόξης
τῆς θεᾶς Πορδῆς.

Σσστ, ὅπου νά ʼναι
θὰ γίνουμε φεγγάρι…
Μέχρι τὴν μέση.

Ἂς χωρίσουμε
τὸ Χῶμα ἀπʼ τὶς πέτρες,
τὸν θάνατό μας.

Πᾶμε νὰ δοῦμε
τὸ δένδρο μὲς στὸ φύλλο.
Νὰ δοῦμε κι ἐμᾶς.

Γεροτζίτζικα,
τὸ τραγοῦδι δὲν ξεχνᾶς,
πού ʼπες σὰν παιδί;

Τὸ πρόσωπό μου
σπουδαῖοι νεκροὶ φυσοῦν.
Αὐγῆς ἀγιάζι.

Κι ἐσὺ κουνούπι
ἀγαπᾶς τὰ βιβλία,
τυφλὸ κουνούπι.

Τὰ πρῶτα πρῶτα
κουνούπια δὲν τσιμπᾶνε.
Φτιάχνουν τὸν χάρτη.

Βραδυνὸς γρύλος·
ἡ περασμένη μέρα
ζεῖ… Ζεῖ καὶ πάλι!

Σωριάζετʼ ὁ ἥλιος
στὰ στάχυα τοῦ ὕπνου μέσα…
Κεῖ τὸ ψωμί μας!

Θεοσκότεινη
συλλαβὴτοῦ τζίτζικα,
ἀλλʼ ἀναμένει.

Νερὰ γελοῦνε.
Πάνω ἀπʼ τὸ δικό μου
παιδιοῦ κεφάλι!

`
Διαβάζοντας αἴφνης μὲ τὸν δικό μου τρόπο τὰ 99 ὀνόματα (σώματα) τοῦ ἀετοῦ, ἀπὸ ἐκεῖνο τὸ βράδυ βλέπω τὸ κεφάλι τοῦ περήφανου πουλιοῦ νὰ ἀναπηδᾶ μέσα στὸν δίσκο τοῦ ἀνατέλλοντος Ἡλίου. Τὸ Κοινὸν τοῦ προσώπου μου βλέπω, κομμένο σὰν ἐκεῖνοτοῦ ἸωάννητοῦΒαπτιστῆ,καὶ γράφω τὸ μόνο ποὺ ἀξίζει νὰ γραφτεῖ πρῶτα ἀπὸ τὸν ποιητή:

Ἥλιε Ἥλιέ μου,
οἱ δικαστές μας πᾶνε
πιὰ νὰ κοιμηθοῦν.

Ἄλλο πλέον μὴν πεῖς.

Σιώπα καὶ χτύπα τὶς καμπάνες.

ΤΕΛΟΣ
ΚΑΙ Τῌ ΧΑΡᾼ
ΔΟΞΑ

`
**************************************************
`
O Βασίλης Ζηλάκος γεννήθηκε στις 28 Μαΐου του 1980. Το 2009 ίδρυσε τον εκδοτικό οίκο Κουκούτσι. Έχει συγγράψει πέντε βιβλία, τέσσερεις ποιητικές συλλογές και ένα παραμύθι: Νερά γελούνε (Σαιξπηρικόν, 2017), Το Κελαηδιστό πουκάμισο (Κουκούτσι, 2015), Ο πρίγκιπας και το πουλί τ’ αηδιόνι (Κουκούτσι, 2014), Ξύλο ξανθό π’ αφράτεψε στο στόμα (Οδός Πανός, 2012), Η κούπα του τσαγιού (Οδός Πανός, 2010). Ζει στην Αθήνα.

από Σπύρος Αραβανής

2 Comments

2 Σχόλια

Απάντηση

Σωτήρης Παστάκας

6 Δεκεμβρίου, 2017 at 2:46 μμ

Ο Βασίλης Ζηλάκος υπηρετεί την αλληγορία στην ποίηση, (μαζί με μια ολόκληρη στρατιά νέων ποιητών), η οποία κατά Μπόρχες αποτελεί το χείριστον της ποιήσεως…
Απάντηση

Σπύρος Αραβανής

6 Δεκεμβρίου, 2017 at 8:51 μμ

Μακριά από τον «θεό των μικρών πραγμάτων» που ταλαιπωρεί την ποίηση, ο Ζηλάκος ορθώνει σε κάθε βιβλίο μια γλώσσα και ένα πνεύμα που συνομιλεί διακειμενικά και τροπικά με πλείστα είδη λόγου. Για αυτό και εξασφαλίζει, κατά τη γνώμη μου, τη διαχρονικότητα την οποία ούτε από την κλειδαρότρυπα δεν θα δουν οι λογοτέχνες και καριερίστες της φεισμπουκικής γλώσσας.
Ασφαλής που υπάρχει στη γενιά μου.

NIKOLAOS VUTYROPOYLOS στο «Η ζωή τον Αύγουστο» (γράφει ο Νίκος Βουτυρόπουλος): “Μάλιστα. Δε ξέρεις τι διαβάζεις, ξέρεις τι γράφεις, τι σου γίνεται, αλλά τρολάρεις…” Σεπ 19, 17:34

Ευαγγελία Μινάρδου-Αδάμου στο Ευαγγελία Μινάρδου-Αδάμου, «Ο αϊνάς»: “Θερμές ευχαριστίες για την αναγνωστική προσοχή και το πολύ τιμητικό σχόλιό σας, κ. Ζιντζόβα!” Σεπ 13, 12:57

Δημήτρης Κερασίδης στο «Η ζωή τον Αύγουστο» (γράφει ο Νίκος Βουτυρόπουλος): “Η Μύκονος, όμως, δεν χαράζει μόνο την τουριστική ακτογραμμή του ελλαδικού χώρου. Χαράζει κι εμάς, τα αθέατα τοπία που κουβαλάμε…” Σεπ 4, 21:01

Δημήτρης Κερασίδης στο Δήμητρα Παλαπάνη, Δύο ποιήματα: “Για μένα, οι πιο βαθιά χαραγμένοι στίχοι του ποιήματος «Εγκλεισμός» είναι: «Κι οι λέξεις, ρίζες στον λαιμό, απέμειναν βουβές». Μέσα…” Σεπ 4, 20:52

ΓιωΜυς στο «Όπου υπάρχει τέχνη, ταλέντο, εκεί δεν υπάρχουν γεράµατα μήτε μοναξιά (;)» (γράφει ο Σπύρος Αραβανής): “Δικαιολογημένη δημοσίευση, φίλε Σπύρο! Όμως, με οδηγεί στο σκότος: “Το κοινό έφυγε. Πήγε να κοιμηθεί και ούτε θυμάται πια τον…” Σεπ 3, 21:43

Βασίλης Ζηλάκος, «Νερά γελούνε», εκδ. Σαιξπηρικόν, 2017

6
Δεκ

2 Σχόλια

Αφήστε μια απάντηση Ακύρωση απάντησης

Σχετικά άρθρα

Τα Επίκαιρα

“Η Τέχνη, ο Καλλιτέχνης και η εργαλειοποίηση της διαφορετικότητας” (Γράφει ο Σπύρος Αραβανής)

«Όπου υπάρχει τέχνη, ταλέντο, εκεί δεν υπάρχουν γεράµατα μήτε μοναξιά (;)» (γράφει ο Σπύρος Αραβανής)

«Η ζωή τον Αύγουστο» (γράφει ο Νίκος Βουτυρόπουλος)

Νέα & Ανακοινώσεις

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ- ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΙΣ ΑΠΟΜΙΜΗΣΕΙΣ του ΠΟΙΕΙΝ!

Τα Καλύτερα Ποιήματα του 2026

Τελευταία σχόλια

Σειρά Ποιείν

Βασίλης Ζηλάκος, «Νερά γελούνε», εκδ. Σαιξπηρικόν, 2017

6Δεκ

2 Σχόλια

Αφήστε μια απάντηση Ακύρωση απάντησης

Σχετικά άρθρα

Τα Επίκαιρα

“Η Τέχνη, ο Καλλιτέχνης και η εργαλειοποίηση της διαφορετικότητας” (Γράφει ο Σπύρος Αραβανής)

«Όπου υπάρχει τέχνη, ταλέντο, εκεί δεν υπάρχουν γεράµατα μήτε μοναξιά (;)» (γράφει ο Σπύρος Αραβανής)

«Η ζωή τον Αύγουστο» (γράφει ο Νίκος Βουτυρόπουλος)

Νέα & Ανακοινώσεις

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ- ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΙΣ ΑΠΟΜΙΜΗΣΕΙΣ του ΠΟΙΕΙΝ!

Τα Καλύτερα Ποιήματα του 2026

Τελευταία σχόλια

Σειρά Ποιείν

6
Δεκ