Χιλιοπερπατημένε Ρουσσώ

Στὸν Μηνὰ Βλάχο

Παραείναι βαριὰ ἡ ζαριὰ
γιὰ νὰ τὴν σπαταλᾶμε
στὸ χῶμα,
γιὰ νὰ τρίβουμε
τὰ λυγισμένα γόνατα
στοὺς χαλικόδρομους.
Δὲν πιστοποιεῖ καμία ὕπαρξη
ἡ έλξή –
ἀποκτᾶς ὑπογραφὴ
μόνο πέφτοντας
στὰ σύννεφα…

`

Όταν περνώ μπροστά απο γιαπιά
κοντοστέκομαι.
Xαζεύω οικοδόμους,
εισπνέω βαθιά
τη μυρωδιά του τσιμέντου
από το φρέσκο μπετό
και συρικνώνομαι
σταθμίζοντας το ύψος.
Η Ουμ Καλσούμ στο τραντζίστορ.

Τρέχω μετά
πιτσιρίκι κοκκαλιάρικο
κι ανεβαίνω με δέος
τις φωτεινές σκάλες
Στο χέρι κουδουνίζω
το μπογαλάκι
με το κολατσιό του πατέρα.
Παντού μυρίζει άψητο μπετό
και υγρό μαδέρι απʼ τα καλουπώματα.
Καλοκαίρι, κλειστά τα σχολεία.
Ο μπαμπάς πάντα εκεί με περιμένει,
ο Καζαντζίδης κάτι κλαίει,
στην άκρη της πλάκας
που θα γίνει μπαλκόνι,
με τα πόδια κρεμασμένα στο κενό
και το σκεπάρνι στα χέρια
να ξεκαρφιάζει ξύλα
ή στη σκαλωσιά σκαρφαλωμένος,
με στόμα μπουκωμένο
καρφιά γυαλιστερά
να καλουπώνει τον επόμενο όροφο.

ΣΕ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΕΡΧΕΣΑΙ

Υπάρχουν άνθρωποι που στήνουν χορό από το χάραμα
Που οι ψυχές τους δε λένε να κοιμηθούν
Στριφογυρνούν και στροβιλίζονται
Μεθούν με την ιδέα της ζωής
Και αν κάποιοι από αυτούς έχουν συναντήσει και προσπεράσει το θάνατο
Του βγάζουν αναιδώς τη γλώσσα

Υπάρχουν άνθρωποι που αν τους ακουμπήσεις, καίνε
Αν σου μιλήσουν, οι λέξεις τους γίνονται μουσική
Τους έχω δει να παίρνουν το φόβο αγκαλιά, να τον φιλούν στο στόμα
Ρουφώντας του όλη τη ζωή, αδειάζοντας την ύπαρξη του

Δεν έχω άλλη επιλογή από το να μη φοβάμαι
Έμαθα να ζω μαζί του, με αγάπησε, τον αγάπησα
Αλλά δεν τον ξεπέρασα όπως τους νεανικούς έρωτες

Κάποιες φορές ανταμώνουμε
Έρχεται ακάλεστος, ξαφνικά, πιστεύοντας ότι θα με ταρακουνήσει
Άλλοτε πάλι, του στήνω καρτέρι και τον προκαλώ

Όταν θυμώνω πολύ, τον βλέπω να μαζεύεται και να ζαρώνει
Όταν πλησιάζω το πρόσωπο μου στο δικό του και νιώθει την ανάσα μου, κάνει πίσω
Μερικές φορές κονταροχτυπηθήκαμε και αισθάνθηκα την ηδονή του πόνου
Όταν πια ματώναμε και εξαντλούμασταν από την αντάρα, φιλιώναμε
Ανοίγαμε ένα μπουκάλι κρασί, τσουγκρίζαμε τα ποτήρια και πίναμε αμίλητοι
Αδυσώπητοι εχθροί
Αμετανόητοι προβοκάτορες της υπαρξιακής μας ατασθαλίας
Ναρκισσιστές μέχρι τέλους

ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΑ

Μα πιο πολύ μιλάω
για το χορταριασμένο γραφείο
(ρήματα φύτρωσαν στο χαρτί)

Μετά εξασκήθηκα στο ελάχιστο
είτε φεγγάρι λέγεται
είτε ρημαγμένο τοπίο

Καλοί μου άνθρωποι
μοιράστε με ισότιμα
για τίτλο το κεφάλι μου
τα χέρια μου για στίχους

Μη μου φτιάξετε πόδια:
υπάρχουν και ποιήματα
χωρίς κατακλείδα

`

Των ψυχών η μέρα σήμερα.
Μαζεύω στάχυα από τα βλέφαρα σου.
Μη ακόμα τα κλείνεις.
Βιάζεσαι να πεθάνεις, να χωθείς στη γη.
Αποδημητικό δεν θα γίνει η ψυχή σου πουλί.
Απʼ το χώμα κανένα να σε σηκώσει δεν θα απλωθεί χέρι.
Βιάζεσαι να πεθάνεις.
Κλείνεις τα βλέφαρα σου.
Τις τελευταίες μην δεις εικόνες.
Τον ήλιο, τη θάλασσα, τις μάσκες του θιάσου.
Του ίδιου θιάσου που χόρεψε εκστατικά
στη φλεγόμενη άμμο του Αυγούστου
καθώς σκέπαζε καβούρια και πυρωμένα όστρακα.
Κεφάλια ψαριών στους ώμους
και με λέπια τα χέρια ντυμένα
να χαϊδεύουν τους ηδονισμένους,
των γυναικών που δεν γέννησαν ζωή, κόλπους.
Κι εγώ που πίστεψα κάποτε ότι θα ρουφούσα ένα γιομάτο γάλα μαστό
σε ένα βρέθηκα της Κυπρίδας νησί
με ένα άδειο από μεδούλι οστό
να κρέμεται στα χείλη μου.