`
[author]Του Σπύρου Αραβανή [/author]
`
«Αν ανοίξω το στόμα μου…», είπε οργισμένα, και εμείς που περιμέναμε να ανοίξουν οι εφτά ουρανοί, άνοιξε μονάχα μια τρύπα καταγής και χώθηκε πιο βαθιά στη σιωπή του.
«Αν ανοίξω το στόμα μου…», είπε δήθεν ανεξάρτητος, αδυνατώντας να αντιληφθεί ότι όποιος ξεστομίζει δημοσίως αυτή τη φράση σημαίνει ότι είναι ο πλέον δέσμιος της ομερτά που συγκατανεύει γιατί, εκτός των άλλων, έχει και την τραγική επίγνωση της θλιβερής φίμωσής του.
«Αν ανοίξω το στόμα μου…», είπε απενοχοποιημένα, θεωρώντας πως με αυτή την απειλή θα διαγράψει τα προσωπικά του χρέη συνυπευθυνότητας αφού έστω και αν δεν συμμετείχε, γνώριζε.
«Αν ανοίξω το στόμα μου…», είπε απαξιωτικά, αγνοώντας τα λόγια του ποιητή: «Ἀνοίξω τὸ στόμα μου καὶ πληρωθήσεται πνεύματος καὶ λόγον ἐρεύξομαι, τῇ βασιλίδι Μητρί• καὶ ὀφθήσομαι, φαιδρῶς πανηγυρίζων καὶ ᾄσω γηθόμενος ταύτης τὰ θαύματα» («Α’ Ωδή Κανόνος του Ακάθιστου Ύμνου»)
`
Όσοι «αποκαλύπτουν» σήμερα ανήκουν σε τρεις, τουλάχιστον, κατηγορίες. Στις πρωτοσέλιδες αυτοεκπληρούμενες προφητείες των «αγίων», στα ανοικτά στόματα με τις κομμένες γλώσσες και στους λαλίστατους μετά θάνατον προφήτες. Όσοι, από την άλλη, «τυχαίνει» να παραβούν τον «κανόνα» δέχονται πάραυτα την κατάρα του Βιγιόν:
`
Σ’ αρσενικό, σε νίτρο, στη φωτιά
τ’ ασβέστη, σε μολύβι αναβρασμένο
για να ξεμαγαρίσουν πιο καλά,
σε πισσάλειμμα καλοδιαλυμένο
σε ζουμί από οβριάς κάτουρα
φτιασμένο και σκατά.
Σε αποπλύματα λεπρών,
σε λίγδες ποδαριών και παπουτσιών,
σ’ αψιά φαρμάκια ή μέσα σε καμπόσες
χολές φιδιώνε, λύκων, τσακαλιών,
τούτες οι φτονερές ας βράσουν γλώσσες!
