ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

Γυναίκα, τί κοιτάς; Κλείσε τις πόρτες, κλείσε τα παράθυρα, μαντάλωσε τη μάντρα,
βούλωσε τις χαραματιές, μπαίνουν κακά μαμούδια, σαύρες,
μπαίνουν μεγάλες μύγες και γέλια κρυφά. Κοίτα, στον τοίχο,
μια μαύρη μύγα, μαύρη, μαύρη, μεγαλώνει, μαυρίζει τη μέρα,
μαύρον αγέρα ρουθουνίζει, — σκέπασέ την με το χέρι σου, σκότωσέ την,
δεν μπορώ ναν τη βλέπω. Τί πέτρωσες έτσι; Ε, λοιπόν, κοίταξέ με —

Εγώ ειμαι ο δυνατός, ο αδάμαστος, — πολύ με φορτώσατε μ’ εγκώμια,
πολύ με βαρύνατε, με πνίξατε, —ένας ένας σας κι όλοι μαζί κρεμασμένοι
απ’ το λαιμό μου— με πνίξατε. Νά το έργο σας. Χαρείτε το. Κανένας
δε μου το συχωρνάει να ’μαι μιαν ώρα κι εγώ κουρασμένος· κανένας
δε μου το συχωρνάει να ’μαι άρρωστος. Εσείς, τα δικά σας
τα πιο μικρά σας βάσανα, μεγαλωμένα, μου τα ρίχνατε στη ράχη —
όλο παράπονα και κλάψες: — ξελογιάστηκε η δούλα μ’ ένα ναύτη,
η άλλη φοράει μεταξωτό πουκάμισο, η άλλη βάφει τα μάτια της μεγάλα,
η άλλη βάφει κυκλαμινιά τα νύχια της, η τρίτη, η μικρότερη,
σήκωσε κότσο τα μαλλιά της, ξέχασε μες στη σκάφη το σαπούνι·
τα μαρούλια μαράγκιασαν· λιγόστεψε το κάρβουνο· τα βάσανά σας
ναν τ’ αραδιάζετε την ώρα του δείπνου, κείνη τη γαλήνιαν ώρα
που σταματάνε οι μάχες κι οι καυγάδες, κι ο καθένας γυρεύει
μια στάλα λησμοσύνη, απογέρνοντας στις πρώτες ανάγκες του κορμιού του,
ανάμεσα στα πιάτα, στα ποτήρια που αχνοφέγγουν ήμερα κάτω απ’ τους λύχνους —
κι εσείς συνέχεια να μορφάζετε, να λαχανιάζετε, να κουνάτε τα χέρια,
ανοίγοντας ένα πελώριο στόμα, καταπίνοντας τον αέρα, τ’ αστέρια
κι ένα μικρό αστρουλάκι πονηρό, σαν ασημένιο ρεβίθι, και να λέω
τώρα θα της σταθεί στο φάρυγγα, θα φτερνιστεί, θα πνιγεί, θα σωπάσει.

Ιούλιος [Στίχοι: Διονύσης Καρατζάς, Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης]

Σε ποια σιωπή κατοικείς;
Ιούλιος είναι που σάπισε τις λέξεις
και σ’ άδειο φως λιγόστεψε το σώμα μας.
Εγώ ανέβηκα σε δέντρο τ’ ουρανού
να πω για σένα παραμύθι στα πουλιά,
για να πιστέψω πιο πολύ στην ερημιά μου.

Σε ποια σιωπή κατοικείς;
Ιούλιος είναι που μέθυσε μ’ Ελλάδα
και σ’ ένα πόδι χόρεψε τον πόνο μας.
Εκεί που έφτασες ψηλά στον ουρανό
θα δεις βαθιά μες στην καρδιά μου αστραπή
και θα πιστέψεις πιο πολύ στην ερημιά μου.

Η Ακαδημία Αθηνών, με αφορμή την ολοκλήρωση της Έκθεσης με θέμα «Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης επιστρέφει στην Ακαδημία Αθηνών» που λειτούργησε με επιτυχία από τον Δεκέμβριο του 2022 έως τον Ιούνιο 2023 στην Ανατολική Αίθουσα του Μεγάρου της, στο πλαίσιο του λογοτεχνικού έτους «Ιάκωβος Καμπανέλλης 2022», διοργανώνει εκδήλωση την Τετάρτη 28 Ιουνίου 2023 και ώρα 19.00.

Στην Έκθεση, που δέχθηκε πλήθος επισκεπτών, παρουσιάστηκε αρχειακό υλικό από την Ακαδημία Αθηνών, από το προσωπικό αρχείο του Ακαδημαϊκού στην έδρα «Λογοτεχνία (Θεατρική Δραματουργία)»,Ιάκωβου Καμπανέλλη (χειρόγραφα, φωτογραφίες, σπάνιες εκδόσεις, δίσκοι μουσικής, αφίσες), αδημοσίευτο υλικό από τα Γενικά Αρχεία του Κράτους, Κ.Υ., Αρχείο Γενικής Γραμματείας Τύπου & Πληροφοριών, καθώς και υλικό από το ιστορικό αρχείο της ΕΡΤ. Στην προγραμματισμένη εκδήλωση της 28ης Ιουνίου, την εκφώνηση χαιρετισμών και ομιλιών θα ακολουθήσει η προβολή του μεγάλου μήκους ποιητικού ντοκιμαντέρ με τίτλο MAUTHAUSEN (91’) σε σκηνοθεσία των κ. Παναγιώτη Κουντουρά και Αρίσταρχου Παπαδανιήλ, σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη και ποίηση Ιάκωβου Καμπανέλλη.

Πρόκειται για μεγάλου μήκους ποιητικό ντοκιμαντέρ που παρουσιάζει τη νέα προσέγγιση στην ΚΑΝΤΑΤΑ ΜΑΟΥΤΧΑΟΥΖΕΝ σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη και ποίηση Ιάκωβου Καμπανέλλη  ερμηνευμένη από τον Αρίσταρχο Παπαδανιήλ (φωνή) και τον Άρη Ζέρβα (βιολοντσέλο), καθώς και το αδημοσίευτο κείμενο για τηλεοπτικό γύρισμα ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΜΑΟΥΤΧΑΟΥΖΕΝ – ΜΑΪΟΣ 1988 του επιζήσαντα του στρατοπέδου συγκέντρωσης και εξόντωσης Μαουτχάουζεν, γενάρχη του νεοελληνικού μεταπολεμικού θεάτρουκαι ακαδημαϊκού Ιάκωβου Καμπανέλλη.