Ο ΓΙΓΑΝΤΑΣ (στίχοι: Κ. Χ Μύρης)
Στα πίσω χρόνια τα πικρά
οπού φωτιά δεν είχε
ο κόσμος στις βαθιές σπηλιές
τ’ αλέτρι δεν κατείχε.
Μα μιαν αυγή, μια Κυριακή
μια ‘πίσημον ημέρα
γεμίσανε τα φυσερά
λυτρωτικόν αέρα.
Κατέβηκεν ο Γίγαντας
μ’ ένα δαδί στο χέρι
έριξε φώτα στις σπηλιές
και χάρηκε τ’ ασκέρι.
Πήραν φωτιά τα σύδεντρα
τα σίδερα ελυγίσαν
η γης οργώθηκε καλά
και τα φυτά εκαρπίσαν.
Πρωί πρωί τον πιάσανε
το γίγαντα και πάνε
στον Καύκασο ξημέρωνε
τρία πουλιά περνάνε.
Πουλιά μου διαβατάρικα
τι βλέπετε στις στράτες,
τι κουβαλάει ο γίγαντας
στις σιδερένιες πλάτες;
Μπροστά πηγαίνει ο σιδεράς
με το σφυρί στο χέρι,
ξωπίσω του ο κλειδαράς
της μοναξιάς του ταίρι.
Ο πιο μικρός ο πιο σκυφτός
ο πιο σκληρός στο πλάι
αυτός κρατάει τα σύνεργα
γελάει μα δε μιλάει.
Καρφώσανε το γίγαντα
στο βράχο του Καυκάσου
τρία πουλάκια πέρασαν
και του ‘λεγαν “Στοχάσου”.
Στο πολύπλευρο έργο του Γιάννη Μαρκόπουλου, ενός από τους κορυφαίους σύγχρονους Έλληνες συνθέτες, αναφέρεται το βιβλίο του Αλέξανδρου Ζώτου. Ο συγγραφέας αναλύει με απτό αλλά και εμπεριστατωμένο τρόπο τη διαδικασία της δημιουργίας των έργων (τραγουδιών, συμφωνικών, οργανικών) του Μαρκόπουλου, υπογραμμίζοντας τις κύριες δομές του, αλλά και επισημαίνοντας το συνδυασμό της βαθιάς γνώσης της μουσικής με το κίνημα της «επιστροφής στις ρίζες», μακριά από κάθε είδους γραφικούς φολκλορισμούς. Ο Ζώτος εξηγεί, με πλήθος παραδειγμάτων, τον τρόπο με τον οποίο ο Μαρκόπουλος έχει καταφέρει να σφραγίσει μισό αιώνα ελληνικής δημιουργίας. «Ελπίζω επίσης ότι το βιβλίο αυτό θα προσφέρει τουλάχιστον στοιχεία προς αποτίμηση, μια βάση πληροφοριών, την οποία είχα ανάγκη καταρχήν εγώ, για να δώσω σάρκα και οστά στη συναισθηματική μου ορμή και την αισθητική συγκίνηση, που πηγάζει από αυτή», σημειώνει στον πρόλογό του ο συγγραφέας. Το έργο κλείνει με δύο σύντομα κείμενα του καθηγητή Πιερ Μπρυνέλ, καθηγητή συγκριτικής λογοτεχνίας της Σορβόννης και μέλους του Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Γαλλίας, ο οποίος είναι ένας εξαιρετικά βαθύς γνώστης του έργου του Μαρκόπουλου.
