Ακούστε τον  W.H. Auden

Stop all the clocks, cut off the telephone,
Prevent the dog from barking with a juicy bone,
Silence the pianos and with muffled drum
Bring out the coffin, let the mourners come.

Let aeroplanes circle moaning overhead
Scribbling on the sky the message He is Dead.
Put crepe bows round the white necks of the public doves,
Let the traffic policemen wear black cotton gloves.

He was my North, my South, my East and West,
My working week and my Sunday rest,
My noon, my midnight, my talk, my song;
I thought that love would last forever: I was wrong.

The stars are not wanted now; put out every one,
Pack up the moon and dismantle the sun,
Pour away the ocean and sweep up the woods;
For nothing now can ever come to any good.

Ακούστε τον Τόλη Νικηφόρου

λέξεις αμετανόητες

τα χρόνια μου έζησα εξόριστος
ένας μισοσβησμένος στίχος
σ’ αρχαία μετώπη της γενέθλιας πόλης

μέσα στο κάθε κύτταρό μου
ήταν γραμμένη η προαιώνια ουτοπία
έτσι ακριβώς όπως την είχε ονομάσει
ο καθημερινός τριγύρω θάνατος

πάντα ταξίδευα
αφού ο βαρδάρης σου με γέννησε
και το άλφα της αγάπης σου
με σφράγισε, πατρίδα
αφήνοντας ορθάνοιχτες τις πύλες μου

ποτέ το ψέμα δεν προσκύνησα
την ποίηση δεν εγκατέλειψα
τα κάστρα στο γαλάζιο όταν προσεύχονται
πέρα ως πέρα φωταγωγημένα
από τα μάτια των παιδιών

Ακούστε ΕΔΩ:

Telo na mbriakeftò.. na mi’ ppensefso,
na klafso ce na jelaso telo artevrài;
ma mali rràggia evò e’ nna kantaliso,
sto fengo e’ nna fonaso: o andramu pai!

Fsunnìsete, fsunnìsete, jinèke!
Dellàste ettù na klàfsete ma mena!
Mìnamo manechè-mma, diàike o A’ Vrizie
Ce e antròpi ste’ mas pane ess’ena ss’ena!

E antròpi ste’ mas pane, ste’ ttaràssune!
N’arti kalì ‘us torùme ettù s’ena chrono!
è’ tui e zoì-mma? è’ tui e zoì, Kristè-mu?
Mas pa’ ‘cì sti Germania klèonta ma pono!

Mara ‘s emena, ttechùddhia itta pedàcia
Torù to tata mia forà to chrono:
– Tata, jatì ste’ klei? Ene o A’ Vrizio!
Kuse ti banda, kuse ti òrrio sono!

-Ste kuo ti banda ce ste kuo itto sono,
steo ettù ma ‘sà ce ste penseo sto treno,
penseo sto skotinò citti miniera
pu polemònta ecì peseni o jeno!

-Tata, jatì e’ nna pai? Pemma, jatì
-Jatì tui ene e zoì, mara pedìa:
O ttechùddhi polemà ce tronni
na lipariasi ‘us patrunu m’utti fatìa!

Mara ‘semà, dellaste ettù pedìa,
dellaste, ngotanizzome ttumèsa;
o tata pirte ce ‘mì prakalume
na ftasi lion lustro puru ja ‘mà!

Ακούστε το Γιώργη Μανουσάκη

ΕΝ ΑΓΡΥΠΝΙᾼ

V

Ἀνεπαίσθητοι τριγμοί τῆς νύχτας
σάν κάποιος νά πατεῖ μέ προσοχή
στά κεραμίδια τοῦ σπιτιοῦ
ἤ στό θόλο τοῦ κρανίου μου.
Ἀφουγκράζομαι δίχως ἀνάσα.

Ἴσως νά ʼναι τά βήματα
κάποιου ἀπό τούς νεκρούς μου
πολύ διακριτικά
γιά νά μή μέ τρομάξουν.

VΙΙ

Ἕνα χέρι ἀναδύεται πλάι μου.
Δυό ἀκατάληπτες λέξεις.
Μίλησέ μου ἀπʼ τό σήμερα
ἄγγιξέ με ἀπʼ τό τώρα. Τεντώθηκα
ἀφάνταστα σʼ ὅλο τό μάκρος
τῆς ζωῆς μου
πονῶ
ἀπό τήν ὑπερβολική ἐπιμήκυνση.

Τό χέρι διπλώνεται ἥσυχα
πάλι στόν ὕπνο του. Ἡ σιωπή
σέρνει τό δάχτυλό της στά κλεισμένα χείλη.

Χ V

Κρεμασμένη ἀπʼ τʼ ἀόρατο νῆμα της
κατεβαίνει ἡ γιαγιά ἀράχνη.
Σαλεύει ἀργά τά μακριά της σκέλη
τά γυμνωμένα ἀπό τίς σάρκες λευκά ὀστά της.

Μιά πιθαμή πάνω ἀπʼ τά μάτια μου
μένει μετέωρη κι ἀκίνητη.
Σταυρώνει στήν κοιλιά τά πόδια
σά νά προσεύχεται γιά τήν ψυχή μου.

Τό δέρμα μου ἀνατριχιασμένο περιμένει
τό ἄγγιγμά της.

Χῶροι ἀναπνοῆς, Πρόσπερος, Ἀθήνα 1988