πατήστε ΕΔΩ να ακούσετε τον “Τυμβωρύχο”

Ο τυμβωρύχος

Τα λόγια μου της νύχτας μετανάστες
σε δρομολόγια χωρίς επιστροφή
άσ’ τις πλατείες να βογκούν σου λέω άστες
ίσως με βρεις μες στην επόμενη στροφή

Στενεύουν τα περάσματα
οι φίλοι μου φαντάσματα
κι η πόλη μοιάζει γενικώς
τάφος οικογενειακός

Ένας Στρυμόνας και βουλιάζω στα νερά
όπως ψαράς μέσα στη λάσπη της Κερκίνης
οιωνοσκόπος με σημάδια φανερά
χάθηκα πάλι μες στο πρόσωπο εκείνης

Στενεύουν τα περάσματα
οι φίλοι μου φαντάσματα
κι η πόλη μοιάζει γενικώς
τάφος οικογενειακός

Ματώνει στα Κυβέλεια η οθόνη
κι εγώ ρεμβάζω σε πεδία αχανή
στο Μιραμάρε κολυμπούσες πάντα μόνη
και ο Ματθαίος έχει χρόνια να φανεί

Ακούστε το τραγούδι ΕΔΩ

Καντάτα σε ποίηση Άρη Αλεξάνδρου, έργο 21 (1976)
Τραγουδούν: Αφροδίτη Μάνου, Σάκης Μπουλάς

Σύντροφε, κοιμάσαι;
Ήθελα να μου πεις, ξέρεις καμιά σελίδα μαρξισμού
που να βουλιάζουν οι λέξεις στο χαρτί
σαν τη σιωπή μου
στις κόρες των ματιών της;

Ο Πέτρος που κοιμάται στο τσιμέντο
Δίχως φόδρα στο σακάκι
Κάθε πρωί μου έκανε τράκα μια καλημέρα στα κλεφτά
Γιατί τον είχαν για προδότη

Βάλαμε τις στάμνες
Εκεί που έστρωνε την τρύπα κουρελού
Μιλάμε για την δήλωση
Τις ώρες που έμενε σκυφτός
Διαβάζοντας μια περσινή εφημερίδα

Τότε θα’πρεπε να’ταν που μας έπιασε βροχή
Ανάβοντας τσιγάρο είδα το πρόσωπό σου
Στο τζάμι της βιτρίνας
Κάτι ψιχάλες πέσανε στα μαλλιά σου και το σβήσανε

Δίπλα στις στάμνες που κρυώνουν το νερό
Βλέπω πως αν ήταν να διαλέξω
Θα γύριζα κοντά σου
Αν τα κατάφερνα να βρω το σπίτι μου
Θα σε έπαιρνα μαζί μου

Στο θάλαμο κρυώνουν
Με τα πόδια στις κουβέρτες
Με το παλτό στην πλάτη
Θέλω να σου γράψω
Μα τι σε νοιάζει εσένα η σιωπή του
Κάτω από τη βροχή;

Ακούστε τα Ποιήματα ΕΔΩ

O Έκτωρ Κακναβάτος διαβάζει το ποίημα του «Ρόγχος σιγαστήρα» απ’ τη συλλογή Ακαρεί και μια παραλλαγή του ποιήματος «Αφοβίες της γενετικής» απ’ τη συλλογή Χαοτικά Ι. (Aναγνώστηκαν από τoν ίδιο στην εκπομπή του Γ. Έξαρχου, «Βάθος πεδίου», ΝΕΤ, 1995)

Η Αθανασία Δανελάτου διαβάζει το ποίημα-συλλογή Ανάστιξη του θρύλου για τα νεφρά της πολιτείας, το ποίημα «Όπως ο Αίας» απ’ τη συλλογή Τα μαχαίρια της Κίρκης και το ποίημα «Η φυλή μου εμένα με το ανέφικτο» απ’ τη συλλογή Διήγηση.

Ο Πέτρος Γκολίτσης διαβάζει τα ποιήματα «Άλγεβρα», «Σχέδιο για άλλοθι» και «Είσοδος κινδύνου» απ’ τη συλλογή Κιβώτιο ταχυτήτων, και τα ποιήματα «Φανερό αν και αόρατο», «Ο χρόνος είναι εξωμήτριο του Χάους» και τις «Αφοβίες της γενετικής» απ’ τη συλλογή Χαοτικά Ι.

ΑΥΤΑΣΦΑΛΙΣΗ

Μην τους ακούς που τάχα ολολύζουν
που παρότι
απολοφυράμενοι απέρχονται δακρύοντες
μην τους ακούς
που μυξοκλαίνε
Το ξέρουνε καλά που ο θάνατος
εξέχει από τον χρόνο ως ανθύπατος
όπως το δάχτυλο τους
από την τρύπια κάλτσα∙
ένας τέτοιος θρίαμβος.

ΑΛΓΕΒΡΑ

Πέρα κατά τη δημοσιά
φάνηκε πρώτα στήλη κουρνιαχτός
ως τα μεσούρανα
Δεν άργησε πολύ
Ο δρόμος έφερνε το ποδοβολητό
το χουγιατό της
Κλείνανε παράθυρα κατέβαιναν ρολά
Σιδεροντυμένη έμπαινε πια στην πόλη
η εξίσωση.

Ακούστε το τραγούδι: πατήστε ΕΔΩ

Στην Κηφισιά, πριν μπεις είναι μια βίλα
με σύρμα αγκαθωτό, δέντρα και χλόη
Μέσα της κλείουν παιδάκια “εγκληματίες”
και τα φρουρούν μαντράχαλοι “αθώοι”

Στην Κηφισιά, λοιπόν που πίνεις τον καφέ σου..
και κοιτάζεις τις βιτρίνες λες και είναι αδελφές σου
θα σου πω για έναν πιτσιρικά που πρωτοείδα στην Αυλώνα
και που γούσταρε ο μπαγάσας να βαράει κατσαρόλια
“Τύμπανα, μεγάλε” μου’ πε, ήθελε να μάθει
Με μια μπάντα από κολλητούς τη ζωή του να περάσει
“Μελέτη, φίλε μου καλέ”
“Χτύπαγε το τάμπουρο”
“Συγχρόνισε τα χέρια σου. Η τέχνη θέλει τεχνική”
Αλίμονο σ’ εσάς!
Πού να ξερα τι έκρυβε γιατί είχε λυσσάξει!
Και τον μπαμπά σκότωσε και του ‘βγαλε τα μάτια
“Παλιά παιχνίδια παίζαμε..νόμιζα”
“Νόμιζες!”
“Παλιά παιχνίδια παίζαμε”
“Μέσα λοιπόν μεγάλε!” Έφταιξες!”
“Έφταιξα;Εγώ είμαι το θύμα!”
“Εσύ είσαι ο θύτης! Τώρα βάρα τα κάγκελα! Ρυθμίσου και ξεκίνα”.
Παλιά παιχνίδα…
“Νόμιζα..”
“Νόμιζες!”
“Παλιά παιχνίδια παίζαμε”
Παλιά παιχνίδα παίζαμε…

“Εντάξει, μάγκες!Ένα λάθος!”
“Ένα μίασμα! Ένας λεχρίτης”
“Οοοχ! Ήταν καλό παιδί!”
“Παλαιοκοπρίτης”
Σ’ ένα μπαράκι θα’ τανε η πιο μεγάλη παύση. Του έκλεισα τα μάτια
Ζωή..πέταξες..
“Λάθος!”
“Λάθος”
“Χτύπησε στον αυχένα του κάτα λάθος!”
“Χρόνε γύρνα πίσω!”
Είκοσι χρόνια…κατά λάθος
“Ενα ποτάκι με τους συμφοιτητές…”
Τώρα δεν θέλουν ούτε να σε δουν
Δε σε ξέρουν! Οι συγκρατούμενοί σου!
Δεν υπάχεις!
“Ενα λάθος! Χρόνε γύρνα πίσω!”
Κατά λάθος, χρόνε..πέντε λεπτάκια πίσω!
“Χρόνε”
Λάθος.
“Πέντε λεπτάκια πίσω…”

Από το δίσκο “Βόμβοι”, του ομώνυμου συγκροτήματος. Συμμετέχουν: Ελ. Βιτάλη, Ανδ. Θωμόπουλος, Αλκ. Κωνταντόπουλος, Τ. Βαμβακίδης, Β. Κουρούπη, Π. Γιωρκάτζης, Ν. Ξύδης, εκδ. 7, 2Ο1Ο

(Αποθέτης, εκδ. Συνέχεια 1993 και εκδ. Γαβριηλίδης, 2η έκδοση, 2005)

ΑΚΟΥΣΤΕ τον Γιάννη Δάλλα (Πατήστε στο όνομα)

(Αποθέτης, εκδ. Συνέχεια 1993 και εκδ. Γαβριηλίδης, 2η έκδοση, 2005)

Ο ΧΡΟΝΟΣ

     τα πένθιμα εμβόλια

Ξημέρωνε μ’ ένα φως που γλιστρούσε σαν κρέπι κι άφηνε
 ξέσκεπες οροφές και πλατείες
κι ύστερα μ’ ένα στρας ουράνιου τόξου που άστραφτε σαν να
 δρεπάνιζε ως πέρα τον ορίζοντα
αρχίζοντας απ’ τον αυχένα της απέναντι πλαγιάς –
Το φως έπεφτε τώρα κάθετα στην πολιτεία και χαράζοντας
 από ψηλά το δέρμα της
ο χρόνος βυρσοδέψης το άφηνε να πέφτει αθόρυβα στα πόδια
 μας σε ραβδωτές λωρίδες

Τότε καθένας έσκυβε και παίρνοντας πειθήνια τη ζέβρα του
τη φόραγε κατάσαρκα σαν ισοβίτης

Τ’ ΑΣΤΕΡΙΑ

Εγώ δεν φοβάμαι τ’ αστέρια
είπ’ ο Λουκάς
να έν’ αστέρι που τ’ αγκάλιασα
χωρίς να καώ
ώρες το κοίταζα μες στα μάτια
και δεν τυφλώθηκα
μου άνοιξε τότε τα φυλλοκάρδια
και μπαίνοντας
είδα πλατείες και γαλάζιες στοές
και στο βάθος τους
προτομές από σπάνιους λίθους
και κρύσταλλα
Που οι δικές μας σκέφτηκα Που
εκεί κάτω
από πρόστυχα μέταλλα αστέρι μου
και χαλκεία
τ’ αστέρι γέλασε με τη σκέψη μου
κι ύστερα
άναψε μια λυχνία πολλών μεγαβάτ
ή τι λέω
έγινε κομήτης και με προβόδησε
ως εδώ
εδώ που τόσοι φίλοι ακροβολισμένοι
συνέχιζαν
ακόμη συνέχιζαν τη χαμένη μάχη
πετροβολώντας
τα δικά τους αδέσποτα αστέρια
και εκείνα
σφυρίζαν γύρω τους σαν εξωγήινοι
ή αστρίτες