Παναγής Αντωνόπουλος, “La cumparsita” (Storia de verdad)
16Ιου
Γράφεται από τον νεαρό φοιτητή της αρχιτεκτονικής του πανεπιστημίου του Montevideo Gerardo Matos Rodrigues σε ηλικία 17 ετών ( 1914 ) . Πρώτο-ακούεται στο Montevideo και στην ξακουστή καφετέρια La Giralda από την ορχήστρα “Roberto Firbo” όπου μετά από πρόσκαιρη επιτυχία ξεχνιέται .
Επτά χρόνια αργότερα ο G. M. Rodrigues βρίσκεται στο Παρίσι όπου συναντά το ιερό τέρας του Tángo, Argentino τον μεγάλο συνθέτη και διευθυντή ορχήστρας Francisco Canaro (El Choclo – La Milonga y Yo ). οι οποίοι αναστένουν την “Comparsita” σαν τεράστια επιτυχία, αυτή που κρατάει μέχρι των ημερών μας και τη μεταφέρουν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Και τώρα είναι που αρχίζει ο μεγάλος δικαστικός αγώνας του G. M. Rodrigues που κράτησε πάνω από είκοσι χρόνια για να ξαναπάρει πίσω τα δικαιώματα του κομματιού δεδομένου ότι αυτά ( δικαιώματα ) τα είχε πουλήσει έναντι πινακίου φακής ( 20 pesos ) σε κάποιον Breyer ιδιοκτήτη κάποιου εκδοτικού οίκου . Το 1942 υπάρχει και μια δικαστική εμπλοκή του δημιουργού με τον Carlos Gardel για την δισκογραφική εκμετάλευση του κομματιού από τον δεύτερο. Και φθάνουμε στην εποχή που το Tángo αφήνει τον στενό χώρο του μπορντέλο και ξεχύνεται στα μεγάλα σαλόνια και τις ιστορικές καφετέριες όπως λόγου χάριν το Gabilto του B. Aires . Τότε κρίνεται αναγκαίο να αλλάξουν οι στίχοι κάποιων Tangos. Έτσι αλλάζουν και της Comparsita και του δημιουργού της Rodrigues που είναι:
La cumparsa
de miserias sin fin
desfila
en torno de aquel ser
enfermo
que pronto ha de morir
de pena
Por eso es que en su lecho
solloza acongojado
recordando el passado
che lo hace padecer
με εκείνους του Enrique Maroni – Pascual Condursi που είναι οι γνωστοί:
Si supieras
que a un dentro de mi alma
conserve aquel cariňo
que tuve para ti κ.λ.π. κ.λ.π.
Αυτή είναι η μικρή ιστορία ενός θρυλικού μοτίβο που ακούει στο γνωστό όνομα και έχει παιχθεί έχει διασκευασθεί έχει ακουστεί , όσο κανένα άλλο μουσικό μοτίβο σε όλη την μουσική δραστηριότητα , όλων των εποχών .
Διαβάστε περισσότερα
