Ακούστε εδώ τον Άκανθο να διαβάζει την απάντηση του Εραστή
ΑΓΙΟΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΓΙΑΣΕΜΙΑ…
Έτσι μύριζε η νύχτα!
Μια μυρωδιά που σου διαπερνούσε τα ρουθούνια και σε χτυπούσε κατευθείαν στην καρδιά.
Το κεφάλι σου άρχιζε να γυρίζει από μια γλυκιά ζαλάδα, αμέσως μετά τις δύο-τρείς πρώτες ανάσες, και μια απαλή νάρκη τύλιγε το κορμί σου και παρέλυε ένα-ένα τα μέλη σου.
Πρώτα άρχιζαν να λυγίζουν τα πόδια, μετά, μούδιαζαν τα χέρια και το στόμα, μετά σφιγγόταν το στομάχι σου, και τελευταία άρχιζε να χτυπά δυνατά η καρδιά, και ακουγόταν λες μέχρι έξω.
Καλοκαιριάτικη νύχτα, χωρίς φεγγάρι.
Με τον ουρανό στολισμένο ολόκληρο με άστρα, άλλα μικρά και άλλα μεγαλύτερα.
Με μια ελαφριά δροσιά να σε διαπερνά και να σου προκαλεί ένα ανεπαίσθητο ρίγος, τόσο όσο χρειάζεται για να νοιώσεις την ανάγκη να σφιχτείς πάνω σε κάποιον, να κολλήσεις, να νοιώσεις την ζέστη ενός άλλου κορμιού.
Όχι περισσότερο. Μέχρις εκεί!
Μετά, να τραβηχτείς πάλι μακριά, να κρατήσεις τις αποστάσεις σου, τα στεγανά σου.
Σαν ένα παραμύθι που κινείται…
Που δεν σταματάει ποτέ, και που όλο συνεχίζει την ιστορία του με καινούργιες αλήθειες κάθε φορά…
Μόνο οι λοξές ματιές και αυτό το ανεπαίσθητο χαμόγελο μένουν και θυμίζουν πως η ιστορία έχει ξαναειπωθεί…
La complicité des vieux amants.
Μπορείς να το καταλάβεις από την άνεση που ανάβει το τσιγάρο και της το δίνει μετά.
Από τον τρόπο που μπορεί να πιεί μια γουλιά ποτό από το ποτήρι της.
Από την ευκολία με την οποία μπορεί τυχαία να αγγίξουν τα χέρια τους, ή να ακουμπήσουν τα σώματά τους, χωρίς να νοιώσουν ούτε για μια στιγμή άσχημα.
Αυτοί οι δύο άνθρωποι, έχουν βρεθεί ξανά, μαζί , στο παρελθόν.
Έχουν αγκαλιαστεί τα σώματά τους, έχουν κοιμηθεί και έχουν ξυπνήσει αγκαλιά.
Μπορεί να βρίσκονται σήμερα τυχαία, στο ίδιο δωμάτιο, να συνοδεύονται από άλλους ανθρώπους, να ήρθαν μόνοι τους ο καθένας.
Αλλά, έχουν υπάρξει μαζί!
Και αυτή η καταραμένη οικειότητα που έχει απομείνει μεταξύ τους, δεν κρύβεται από το έμπειρο μάτι του παρατηρητή.
Μπήκα στο δωμάτιο αργοπορημένη, και αφού ζήτησα συγγνώμη κάθισα στη μόνη άδεια θέση, ακριβώς απέναντί σου.
Στρωθήκαμε αμέσως στη δουλειά, το πρόγραμμα ήταν γεμάτο και ο χρόνος περιορισμένος.
Στο διάλειμμα, βρεθήκαμε ο ένας δίπλα στον άλλον, να ζητάμε τα ποτά μας απο το μπαρ. Έκανα να ψάξω τα τσιγάρα μου στην τσάντα μου και μου έτεινες το δικό σου ήδη αναμμένο. Το πήρα και απομακρύνθηκα διακριτικά, καθώς πλησίαζε η γυναίκα σου.
Όλη την υπόλοιπη ώρα, κρατηθήκαμε μακριά ο ένας απ’ τον άλλον.
Στο τέλος της σύσκεψης, σου έτεινα το χέρι για να σ’ ευχαριστήσω για την βοήθεια.
Μια στιγμιαία επαφή, που έφερε πίσω άπειρες αναμνήσεις και συναισθήματα.
Τα μάτια μας διασταυρώθηκαν, τα χείλη μας έμειναν ακίνητα στο πιο δυνατό μα, αόρατο φιλί που ανταλλάξαμε ποτέ οι δύο μας!
Κάποια πράγματα δεν ξεχνιούνται ποτέ.
Τα σώματα που έχουν αγαπηθεί, έχουν άλλη μυρωδιά…
“ΟΛΕΣ ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΕΣ ΟΤΑΝ ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ”…
“Όλες οι πόλεις είναι ίδιες όταν ξημερώνει”, “όλες μοιάζουν”, μου ‘χες πει κάποτε, και δεν σε είχα πιστέψει τότε.
Όταν ξημερώνει, όλες αναστενάζουν στα κρεβάτια τους με τον ίδιο τρόπο.
Και οι εραστές της νύχτας, σιγομουρμουρίζουν και ή αγκαλιάζονται ή σηκώνονται με βαριά βήματα και φεύγουν από τα ξένα κρεβάτια με το πρώτο φως της μέρας.
Τα μισά ρούχα φορεμένα όπως-όπως, και τα υπόλοιπα στο χέρι, και ένα φιλί απαλό, σιγανό, για να μην ξυπνήσει τον άλλον που κοιμάται…
Και η πόρτα κλείνει πίσω τους προσεκτικά, σιγανά.
Το αυτοκίνητο μπαίνει μπροστά με θόρυβο που μοιάζει εκκωφαντικός, μες την ησυχία της νύχτας, και ακόμα και το γκάζι, είναι νυσταγμένο και βαρύ, από τον μισό ύπνο και την κούραση του έρωτα της προηγούμενης βραδιάς…
Και το άδειο σπίτι της επιστροφής, είναι κρύο και σιωπηλό.
Μόνο τα κοτσύφια έχουν ήδη αρχίσει να κελαηδούν στον κήπο.
Ο μισός ουρανός, αρχίζει ήδη να φωτίζει και η μέρα χαράζει, την ώρα που εσύ μπαίνεις κάτω από το ντους και αφήνεις το νερό να κυλήσει πάνω σου και να πάρει τις ανάσες και τον ιδρώτα της προηγούμενης βραδιάς.
Όλες οι πόλεις είναι ίδιες μού ‘χες πει κάποτε και δεν σε είχα πιστέψει.
Γιατί σε έβλεπα που έφευγες, και εγώ, σε ήθελα στο κρεβάτι μου.
Να σε πάρω αγκαλιά, να πάρω ακόμα μιαν ανάσα σου στο στόμα μου, και να ξαναγυρίσω στα όνειρά μου.
Και συ, με φίλαγες απαλά στο μάγουλο και έκλεινες πίσω σου σιγανά την πόρτα.
Πόσος καιρός πέρασε από τότε;
Ούτε που θυμάμαι πιά.
Πόσες πόρτες έκλεισα πίσω μου φιλώντας κάποιον απαλά στο μάγουλο και ψιθυρίζοντας καληνύχτα;
Πόσους άδειους δρόμους έχω οδηγήσει μέχρι να φτάσω στο σπίτι μου;
Πόσο δίκιο είχες τελικά!!!
Όλες οι πόλεις του κόσμου είναι ίδιες στο ξημέρωμά τους…
Όλες αναστενάζουν, όλες στριφογυρίζουν στα κρεβάτια τους, άλλα άδεια, και άλλα γεμάτα με τον έρωτα της νύχτας.
Κάθε ξημέρωμα, κάποια πόρτα κλείνει σιγά, και κάποια άλλη ανοίγει και υποδέχεται την μοναξιά του ταξιδευτή.
Μόνο τα κοτσύφια που κελαηδούν στον κήπο είναι πάντα τα ίδια… όπως και το ξημέρωμα.
Οι άνθρωποι αλλάζουν…
Κάποιοι φεύγουν, κάποιοι άλλοι έρχονται…. Τι σημασία έχει σε ποιά πόλη βρίσκεσαι;
Τη Δευτέρα λοιπόν, τη Δευτέρα! Θα μιλήσουμε και για τον φανταστικό εραστή και για τον φανταστικό ποιητή, αλλά και τη φανταστική ερωμένη!
ΟΛΕΣ ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΕΣ , ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΛΙΣΑΒΟΝΑ. ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ
“ΟΛΕΣ ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΕΣ ΟΤΑΝ ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ”
εκτός από το BUENOS AIRES !!!
Εάν θέλεις να μάθεις το γιατί , ρώτα με την Δευτέρα .
Ολες οι πόλεις είναι ίδιες, εκτός από τον Αγιαντρέα!
Οσο για την φανταστική ερωμένη, αυτή είμαι εγώ!
Μπράβο Τζούτζη Μαντζουράνη.
Εξαιρετικό.
Αγαπητή κ. Ματζουράνη
Εάν μου επιτρέπεται θέλω να σας χαρίσω
ένα τετράστιχο και αυτό γιατί μου αρέσει
πάρα πολύ η γραφή σας , εν αντιθέσει
με κάποιους αποστεωμένους ( ποιητικά )
που αναφέρεται στο τι κάνουν οι πόλεις
όταν ξυπνούν .
Buenos Aires y Atenas
dos ciudades muy porteñas.
Dos hermanas soñadoras
ellas , que cantan vida y penas
Ποίηση με πολλά στοιχεία τύπου Άρλεκιν, δηλαδή εύπεπτη και εμπορική.
Η ερωτική ποίηση δεν πρέπει να είναι ημερολόγιο με ποιητικές στιγμές. Αυτά είναι για τα best seller που διαφημίζει το Αlter.
Η ερωτική ποίηση πρέπει να σπαράσσεται, να φιλοσοφεί και να εκφράζει τον Έρωτα στην κοσμογονική και υπαρξιακή του ακρίβεια. Ο Έρωτας δεν είναι ένα Εγώ και ένα Εσύ, και όλα τα άλλα να γυρίζουν γύρω απο αυτούς τους δύο απομονωμένους πυρήνες, αλλά ένα βαθύτερο Εμείς που ματώνει στην εναγώνια προσπάθειά του να εκφραστεί.
Επίσης δεν πιστεύω στην ανδρική και τη γυναικεία ποίηση. Η “γυναικεία” ποίηση είναι ένας υποτιμητικός όρος που συνήθως σημαίνει κακή ερωτική ποίηση.
Ο Έρωτας για μένα, ειδικά στην ποίηση, δεν έχει φύλο. Απλά έχει ποιότητες.
Αυτή είναι η ταπεινή μου γνώμη. Και ο κρίνων κρίνεται, αλλά δεν πρέπει να σωπαίνει ακόμα και μέσα σε γενικευμένες συμφωνίες…
Καλό βράδυ.
Κύριε Ράπτη, μη γίνεστε ο κλασικός Έλληνας (κριτικός) που προσπαθεί να εντάξει στο κριτικό του σημείωμα και αξιακές αυτο-τοποθετήσεις-Δονκιχωτισμούς κτλ φαντασμαγορικά.
Μέχρι το “ποιοτητες” τα γράψατε ωραία-υποκειμενικά. Μετά τροφοδοτείτε το μύθο σας και το “εγώ” σας. Κακώς.
Ως προς τα κείμενα, επειδή δεν έχω διαβάσει το βιβλίο δεσμευομαι για μελλοντική κρίση, καθώς θέλω να το δω στο όλον του.
Με βάση αυτά που διάβασα θεωρώ οτι είναι ριψοκινδυνη γραφή λόγω θέματος έτσι κι αλλιώς. Χρειάζεται άριστη αλχημεία. Γενικολογώντας θα έλεγα οτι σε πολλα σημεία το πετυχαίνει. Σε άλλα όχι. Θα επανέλθω.
Καλοτάξιδο !
κ. Αραβανή, θα προτιμούσα να μην εντάξω τίποτα στο σχόλιό μου και να αφήσω την πρώτη του πρόταση μόνο, αλλά θέλησα να το διανθίσω με κάποιες προσωπικές μου σκέψεις και με μια διπλωματική κίνηση καλής θελήσεως στο τέλος, για να μην τύχει και αυτό το σχόλιο διαγραφής, όπως έτυχε -και δικαίως- το προηγούμενο.
Κατα τα άλλα, περιμένω την επάνοδό σας στο post με μια πραγματική κριτική, θετική ή αρνητική. Εμένα μου αρκούν κάποιες ενδείξεις για την τόλμη της κρίσης μου, ακόμα και αν υπόκειται σε ενδεχόμενα σφάλματα, τα οποία θα είμαι πρόθυμος να παραδεχθώ.
Σας ευχαριστώ.
κύριε Μίχο, σε ποιούς αναφέρεστε στο σχόλιό σας; Τους κοσμείτε με τόσα επίθετα και φαίνεται να τους ψυχολογείτε τόσο καλά, που δεν μπορεί να είναι παρά συγκεκριμένοι για εσάς.
Αναφέρεστε σε συγκεκριμένα άτομα ή σε νοοτροπίες ομάδων; Και ποιός ή ποιοί απο τους σχολιαστές αυτού του ποστ εμπίπτουν στην κριτική σας;
Στο σεμινάριο του 56-57 μιλάει για τον ευνουχισμό. Αναγνωρίζει σ’ αυτόν μια από τις τρεις μορφές “έλλειψης αντικειμένου” (οι άλλες δύο είναι η ματαίωση και η στέρηση). Σε αντίθεση με τη ματαίωση (που συνιστά τη φαντασιακή έλλειψη ενός πραγματικού αντικειμένου) και τη στέρηση (που είναι η πραγματική έλλειψη ενός συμβολικού αντικειμένου), ο ευνουχισμός ορίζεται απ’ τον Λακάν ως η συμβολική έλλειψη ενός φαντασιακού αντικειμένου. Μόνο με την αποδοχή, την ανάληψη του ευνουχισμού μπορεί το υποκείμενο να αποκτήσει μια θέση φύλου ως άντρας ή γυναίκα (η άρνηση του ευνουχισμού εντοπίζεται στη ρίζα κάθε ψυχοπαθολογικής δομής).
Δεν υπάρχει σημαίνον της διαφοράς των φύλων καθεαυτήν που θα επέτρεπε στο υποκείμενο να συμβολοποιήσει πλήρως τη λειτουργία του άνδρα και της γυναίκας, και ως εκ τούτου είναι αδύνατον να επιτευχθεί μια πλήρως “φυσική, ολοκληρωμένη θέση φύλου”. Η σεξουαλική ταυτότητα του υποκειμένου είναι επομένως πάντοτε ένα μάλλον ασταθές ζήτημα, μια πηγή συνεχούς αυτοδιερώτησης. Όσο για τον έρωτα ενέχει πάντα μια φαντασιακή αμοιβαιότητα, αφού “να αγαπάς σημαίνει, κατ’ ουσίαν, να θέλεις να αγαπηθείς”.
Ο Προυστ ήξερε πολλά. Είδες τι τράβηξε ο καημένος ο Σουάν 🙂
“Είναι οι αποτυχημένοι της επιτυχίας… ενώ εμείς εδώ στο ποιείν και αλλού είμαστε οι επιτυχημένοι της αποτυχίας…:)”
Με αυτή την έννοια, ε μ ε ί ς είμαστε σίγουρα οι άλλοι… Στου ποταμού την άλλη όχθη.
Το θέμα όμως μάλλον πολιτικοποιήθηκε και ψυχολογικοποιήθηκε. Ωραία τα αποφθέγματα. Και ο Oscar Wilde έχει κάτι πολύ καλά, αλλά δε μου έρχεται κάποιο τώρα. 🙂
Καλό βράδυ.