O μονόλογος «Η τελετή του Τσαγιού», γραμμένος από τον Achim Wieland και τον Μάριο Ιωάννου (SRSLY yours) ταξιδεύει εδώ και έξι χρόνια σε πολλά θέατρα στην Ευρώπη γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία. Επιστρεφει στην Αθηνα μεταφρασμένος στα Ελληνικά απ’ τον πρωταγωνιστή Μάριο Ιωάννου και τον Κωστή Μεγάλη και εξακολουθεί να μας μεταφέρει στην Άπω Ανατολή, όπου τελείται μια παραδοσιακή ιαπωνική Τελετή του Τσαγιού.

Εκεί η γκέισα Κικουνοχάνα η αλλιώς «Ανθισμένο Χρυσάνθεμο» έχει δημιουργήσει ένα μεταξένιο τοπίο για το πνεύμα και τις αισθήσεις. Όλα αρμονικά και ιδανικά σε μια τελετή, όπου είναι όλοι προσκεκλημένοι. Δε μένουν, όμως, εκεί τα πράγματά. Το ανήσυχο πνεύμα της Κικουνοχάνα, την οδηγεί σε ερωτήσεις που ηχούν σαν εκρήξεις, που δημιουργούν ρωγμές στο τέλειο, γυάλινο περιβάλλον της. Ποιος μαζεύει το τσάι μας; Κάτω από ποιες συνθήκες συλλέγεται ο χρυσός που διακοσμεί τα φλιτζάνια μας; Τα ρούχα που φοράμε, τα κινητά που κουβαλάμε τα διαμαντένια σκουλαρίκια μας; Οι απαντήσεις οδηγούν την Κικουνοχάνα στη ζοφερή πραγματικότητα, που κρύβεται μέσα στα αγαθά, που καθημερινά καταναλώνουμε μαγεμένοι- και δήθεν ανυποψίαστοι. Εκεί, όπου φωλιάζουν η σύγχρονη δουλεία, η παιδική εργασία και το εμπόριο σωμάτων και ψυχών, που γεννήθηκαν σε «ατυχείς» γωνιές της γη…

Σε ένα υπαρξιακό επίπεδο, η παράσταση αγγίζει τα βάθη της αδυσώπητης τρέλα του σύγχρονου ανθρώπου, που αηδιάζει απ’ τη βαρβαρότητα του συστήματος, μα από την άλλη εξακολουθεί να παραμένει κομμάτι του. Παγιδευμένος σ’ έναν ατέλειωτο Λαβύρινθο, συντηρεί και συντηρείται από ένα απάνθρωπο σύστημα, που ταυτόχρονα τον αηδιάζει και τον σαγηνεύει. Μέσα σ’ αυτή την παράνοια, υπάρχει κάτι που να μπορεί να σωθεί;

H ομάδα θεάτρου ÇaVa επιστρέφει στο Θέατρο 104 ανεβάζοντας την παράσταση «Χρονικό», βασισμένη στην ομώνυμη ποιητική σύνθεση του Γιάννη Ρίτσου, που περιλαμβάνεται στον τόμο «Τέταρτη διάσταση». Στην ομάδα έρχεται να προστεθεί η Γιώτα Φέστα που μαζί με την Σάντρα Λειβαδάρα, τον Γιώργο Σύρμα και τον ίδιο τον σκηνοθέτη θα δώσουν σκηνική υπόσταση στους στίχους του Ρίτσου.

Από τις 24 Φεβρουαρίου στο Θέατρο 104 κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00

****************************************************************************

Σκηνοθετικό Σημείωμα

« Όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί

όπου και να θολώνει ο νους σας

μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό

και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη …»

Πριν επτά χρόνια, σε ένα αφιέρωμα για τον Γιάννη Ρίτσο, ο μεγάλος σκηνίτης του θεάτρου μας, Βασίλης Παπαβασιλείου, πρόσθετε με θάρρος στον περιβόητο στίχο του Οδυσσέα Ελύτη και το όνομα του Μονεμβασίτη ποιητή: « Μνημονεύετε και Γιάννη Ρίτσο. » Τώρα λοιπόν που στα ερείπια του καιρού, προστέθηκαν και τα ερείπια του πολέμου, μνημονεύουμε και εμείς Γιάννη Ρίτσο. Μέσα σε δίσεκτους χρόνους ακατάσχετης αυτοαναφορικότητας, ίσως οφειλή ελάχιστη του θεάτρου να είναι η Ποίηση. Η Ποίηση στο Μνημονικό μας ως Χρέος. Και είναι η έννοια του Χρέους που επιστρέφει συνεχώς στο Χρονικό, μία σύνθεση μοναδική μέσα στην περιβόητη Τέταρτη Διάσταση. Εκεί εξιστορείται το χρονικό της πολιτείας που εν δυνάμει προσωπογραφεί την Ελλάδα ως πραγματικότητα μέσα στο πέρασμα του χρόνου. Το ερώτημα που θέτουμε σήμερα ως καλλιτέχνες και «άνθρωποι του καιρού μας» είναι κατά πόσο η πολιτεία αυτή μέσα στο Χρονικό είναι κτήμα του παρελθόντος ή εν τέλει διαθλάται και στο μέλλον, στο δικό μας παρόν δηλαδή, της τρίτης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Μείζονος σημασίας μορφή μέσα στο έργο αναδύεται ο Ταμίας του σωματείου « Πυθαγόρας ». Αυτός «που κοιτούσε τόσο οικεία τα απόμακρα κ’ εξοφλούσε με το χρυσάφι των άστρων, που άλλωστε δεν είταν και δικό του, τα άγνωστα ακόμη χρέη ανθρώπων και αιώνων.» Η μορφή του Ταμία-Ποιητή, είτε στο παρελθόν είτε στο παρόν, στέκει πάντα το τελευταίο καταφύγιο ανθρωπισμού σε μια εποχή παραδομένη στην εικόνα της και την αγοροπωλησία της. ΑΝ δεν έχουμε πουληθεί ακόμη ΙΣΩΣ έχουμε κάποιο Χρέος να την αναζητήσουμε. Όχι μόνο στους νεκρούς, αλλά σε ό, τι ζωντανό έχει μείνει μέσα μας.

Βασίλης Καλφάκης, Ιανουάριος 2025

Τοποθεσία: Θέατρο Art 63, 3ης Σεπτεμβρίου 63, Αθήνα / Ημερομηνία: Πρεμιέρα: Δευτέρα 10 Φεβρουαρίου στις 21.00. Παραστάσεις: Δευτέρα, Τρίτη στις 21.00.

«Κόσμος γλεντάει και κόσμος πεθαίνει. Κόσμος γλεντάει την ώρα που κόσμος πεθαίνει. Η σαμπάνια ρέει στο γλέντι όπως το αίμα ρέει στους δρόμους. Αυτή είναι η εποχή μας»

Στον σύγχρονο κόσμο των αντιφάσεων, των αμφισβητήσεων και της διαρκούς προσπάθειας του ανθρώπου για την, κάθε είδους, επιβίωσή του το “Υπόγειο” (1864) του Φ.Μ. Ντοστογιέφσκι παραμένει μια αστείρευτη πηγή αναζήτησης και ανατροπής.

Η παράσταση “Παντβάλ* – Μια λοξή ματιά στο Υπόγειο” (*Υπόγειο στα ρωσικά) μέσω της αιχμηρής διασκευής της Ηλέκτρας Θεολόγη και της δυναμικής σκηνοθεσίας της Λίλλυς Μελεμέ έρχεται, από τις 10 Φεβρουαρίου, να αναδείξει τη σκοτεινή και αβυσσαλέα πλευρά της ψυχής του ανθρώπου, με τρόπο που δεν περιορίζεται στο παρελθόν αλλά αγγίζει με δύναμη το σήμερα.

Στο νέο θεατρικό χώρο Art63 8 ηθοποιοί, με τον Κώστα Βασαρδάνη στον πρωταγωνιστικό ρόλο, θα μας ταξιδέψουν στον λαβύρινθο του ψυχισμού, όπου η αναζήτηση για την αλήθεια συγκρούεται με την απελπισία, την αλαζονεία και τη μοναξιά.

Ένας Άνθρωπος, ένας ανώνυμος αντιήρωας, αυτοεξόριστος στο Υπόγειό του. Μοναχικός, οργισμένος, σαρκαστικός, βαθιά πληγωμένος, ευαίσθητος, οξυδερκής και ταυτόχρονα αθεράπευτα ειλικρινής, έρχεται σε μετωπική σύγκρουση με την πραγματικότητα και διεκδικεί μια σπίθα ζωής μέσα σε έναν κόσμο που τον συνθλίβει με τους κανόνες του. Προκαλεί με πείσμα την ψυχρή λογική, επαναστατεί ενάντια σε όλες τις συμβάσεις, ουρλιάζει επίμονα την ωμή αλήθεια του. Αμφισβητεί κάθε πλαίσιο που περιορίζει την ανθρώπινη φύση, μετατρέποντας το άτομο σε καλοκουρδισμένο γρανάζι μιας μηχανής που λειτουργεί ερήμην του, στερώντας του το ισχυρότερο όπλο: την φαντασία.

Ο Άνθρωπος του Ντοστογιέφσκι αναζητώντας την αυθεντικότητα, τολμά και αναποδογυρίζει την πραγματικότητα. Η ρεαλιστική ματιά συγχέεται με την φανταστική. Κόσμοι υπαρκτοί και κόσμοι ανύπαρκτοι ταξιδεύουν παράλληλα, υπό τους ήχους της πρωτότυπης μουσικής και των τραγουδιών της Ηλέκτρας Θεολόγη και του Andrea Libero Cito. Μια πολύχρωμη και πολυφωνική τοιχογραφία χαρακτήρων εισβάλλει ορμητικά στη σκηνή κι ενώνεται με την μοναχική φωνή του Ανθρώπου, που ψάχνει απεγνωσμένα νόημα στον αέναο υπαρξιακό ερώτημα:

«Και γιατί ταραζόμαστε; Γιατί κάνουμε τόσες ανοησίες; Και τι ζητάμε; Ούτε οι ίδιοι ξέρουμε. Κι αν όλα, όσα θέλαμε, τα αποκτούσαμε, πάλι θα υποφέραμε. Δεν έχουμε ιδέα τι θέλουμε».

Το κείμενο γράφτηκε για το πρόγραμμα της παράστασης του έργου «Μητέρα» του Ουαζντί Μουαουάντ, στη Νέα Σκηνή Νίκος Χαραλάμπους τουΘεατρικού Οργανισμού Κύπρου, σε μετάφραση Δέσποινας Πυρκεττή και σκηνοθεσία της Μαρίας Μανναρίδου-Καρσερά (Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2024).Παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Πάρις Ερωτοκρίτου, Μέλανη Στέλιου, Μαρία Τσιάκκα, Χριστίνα Χριστόφια. Συμμετέχει ο Ορέστης Χριστοδουλίδης.

Το 1978, ενώ στον Λίβανο μαίνεται εμφύλιος πόλεμος, μια τρίτεκνη μάνα καταφεύγει στο Παρίσι, όπου τα παιδιά φοιτούν στο σχολείο και εκείνη μαγειρεύει διαρκώς φαγητά του τόπου της, προσδοκώντας ότι γρήγορα θα ανταμώσει ξανά με τον άντρα της που έμεινε πίσωστη Βηρυτό.

Στα επόμενα πέντε χρόνια, τα παιδιά μεγαλώνουνσε μια διακεκαυμένη ζώνη ανάμεσα στη νοσταλγία για όσα τους στέρησε ο πόλεμος και στην ανάγκη να αφομοιωθούν γλωσσικά και κοινωνικά στη χώρα υποδοχής. Είναι νέοι και μετακινούνται διαρκώς, κυριολεκτικά και μεταφορικά: στις φωτεινές λεωφόρους του Παρισιού και στις παρακάμψεις της λαχτάρας τους για ελευθερία. Κι ενώ τα παιδιά διαγράφουν μια συναρπαστική πορεία, μεταποιώνταςτη συντριβή σε αντίστασηκαι πρόοδο – κι αςκουβαλούνπάντα το κενό της απώλειας – η μητέρα εγκλωβίζεται σε μια ευθεία γραμμή από τον Λίβανο μέχρι τη «γη των απέναντι». Στη φύση όμως κυριαρχούν οι καμπύλες γραμμές– η ίδια η ζωή ευδοκιμεί μέσα στην κοιλότητα της μήτρας, στο σχήμα των σταγόνων του νερού, στους κραδασμούς των ηχητικών κυμάτων που μεταφέρουν λόγια αγάπης και διαιωνίζουν το ανθρώπινο είδος επί γενεές γενεών.

Η ευθεία πάνω στην οποία βαδίζει, γονατίζει, σέρνεται η Ζακλίν Μουαουάντ, το γένος Γκαρζουζί,αποδεικνύεται αφύσικη, εκτρωματική, και εξίσου αφύσικη θα καταντήσει και εκείνη: μια μάνα διαρκώς φοβισμένη, αφηνιασμένη, τσακισμένη από έναναδηφάγο πόλεμο που την γκρεμίζει στα εξ ων συνετέθη. Μέσα από τα συντρίμμια της εκσφενδονίζονται ύβρεις και κατάρες για τους πρωτεργάτες της συμφοράς, κι όταν τα επίχειρα των σφαγών κατακλύζουν τα αυτιά της μέσα από τους τηλεοπτικούς δέκτες, οι λέξεις που εκστομίζει δεν παραπέμπουν σε ανθρώπινη φωνή αλλά σε υλακές από τα βάθη των αιώνων. Αντιμέτωπη με το μακελειό, η μητέρα μεταμορφώνεται σε σκύλα, όμοια με την Εκάβη, την αρχετυπική σπαραγμένη μάνα δολοφονημένων γιων και θυγατέρων.

Εγκαίνια: Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου, ώρα: 18:00–22:00 / Διάρκεια: 7 Φεβρουαρίου 2025 έως 1η Μαρτίου 2025

Επιμέλεια έκθεσης: Κωνσταντίνος Θ. Σπυρόπουλος

Στην αίθουσα ΠΕΡΙΤΕΧΝΩΝ Καρτέρης εγκαινιάζεται την Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου 2025 στις 7:00 μ.μ. η ομαδική έκθεση με τίτλο PENETRALIA σε σύλληψη και επιμέλεια του κριτικού και ιστορικού τέχνης Κωνσταντίνου Θ. Σπυρόπουλου. Στην έκθεση συμμετέχουν οι εικαστικοί Ολυμπία Μπουχλαριώτου, Ρόζα Ζεϊντάν, Πέτρος Στράγκας, Ελένη Μάναλη, Camilla Kielland, Γιάννης Μακρίδης, Ηλιάνα Κυριακίδου, Χριστίνα Μπλιθικιώτη.

Όπως σημειώνει ο επιμελητής:

«Η παρούσα ομαδική έκθεση ακολουθεί την κατεύθυνση μιας ήδη υπάρχουσας πρότασης που βρίσκεται υπό εξέλιξη. Αυτή αφορά την εσώτερη αναγκαιότητα για επαναμάγευση και επανανοηματοδότηση της παγιωμένης εικόνας του κόσμου μέσα από το άνοιγμα στο επερχόμενο.

Έχοντας ως αφετηρία τα έργα 8 καλλιτεχνών, ξεκινά μια βαθιά διερεύνηση του απόκρυφου και του άφατου, αυτού που δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό μέσα από την εκφορά τού λόγου.

Η Penetralia (η διείσδυση στα ενδόμυχα) επιχειρεί προς ό,τι βρίσκεται πέρα από την άμεση κατανόηση: τις συγκεκαλυμμένες αλήθειες της ύπαρξης και τα όρια της αντίληψης. Αν αναπτύξουμε περαιτέρω τον λατινικό αυτό όρο, penetralia ισοδυναμεί με τον κρυφό χαρακτήρα των έργων, το στοιχείο που τους προσδίδει ιερότητα. Τα ζωγραφικά και φωτογραφικά έργα που εκτίθενται στην ομώνυμη έκθεση υπεισέρχονται στο πεδίο της οντολογίας της μορφής και του νοήματος. Μετουσιώνονται σ’ επιστημολογικές ανιχνεύσεις, αποσταθεροποιώντας τα κανονιστικά γνωστικά πλαίσια και αποκαλύπτουν τους περίπλοκους, συχνά σκοτεινούς μηχανισμούς πρόσληψης της πραγματικότητας». 

Συντελεστές:

Μυρτώ Ευστρατιάδη – Συνεργάτις Επιμελητή & Υπεύθυνη Επικοινωνίας

Λευτέρης Καρτέρης – Σχεδιασμός καταλόγου

Σοφιανός Σαντατσόγλου – Βίντεο έκθεσης & Μετάφραση

GALLERY ΠΕΡΙΤΕΧΝΩΝ ΚΑΡΤΕΡΗΣ, Σολωμού 7, Εξάρχεια, 106 83. Αθήνα.

Τηλ. (+30) 6947 277 684 | (+30) 210 8239 465 | peritechnon@yahoo.grperitechnon karteris | yt. peritechnon karteris | in. peritechnon karteris

ΏΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ:  ΤΡΙΤΗ – ΠΕΜΠΤΗ – ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 11:00 – 20:00

ΤΕΤΑΡΤΗ – ΣΑΒΒΑΤΟ 12:00 – 15:00 / ΚΥΡΙΑΚΗ – ΔΕΥΤΕΡΑ ΚΛΕΙΣΤΑ

ΒΙΝΤΕΟ: https://www.facebook.com/constantinos.spiropoulos.1/videos/604379012292863?locale=el_GR

Χορηγός Επικοινωνίας: ΠΟΙΕΙΝ