«Κάθε βίωμα, κάθε οδυνηρή δοκιμασία μας ωθεί να νιώθουμε ότι το σκοτάδι γίνεται πιο σκοτεινό, στην πορεία του χρόνου μας ωριμάζει και αλλάζει η οπτική μας για καθετί, αναζητούμε το φως που δίνει ελπίδα, δύναμη, αισιοδοξία, αντλούμε ενέργεια από τον ήλιο που μας καθιστά περισσότερο ζωντανούς, δραστήριους»

Η Ζώζη Ζωγραφίδου μιλάει στο «Ποιητικό Καφενείο» του Ποιείν για τη συλλογή της με τίτλο «Στο νεφέλωμα του πόνου» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γκοβόστη. Η Ζωγραφίδου, μέσα από τα ποιήματά της, περιγράφει μια εσωτερική μεταμόρφωση: την ανάγκη του ανθρώπου, ακόμα και μέσα στον πιο βαθύ πόνο, να στραφεί προς το φως, να αντλήσει ζωή από την πιο μικρή αχτίδα ελπίδας. Το φως δεν είναι μόνο η σωτηρία – είναι η ίδια η ενέργεια που μας καθιστά ζωντανούς, δραστήριους, ανθρώπινους. Σε αυτό το μεταίχμιο σκότους και φωτός γεννιέται η ποίηση της Ζωγραφίδου· εκεί που η ψυχή αναζητά τον ήλιο για να γιατρέψει τις πληγές της και να μεταπλάσει τον πόνο σε τέχνη, σε λέξεις, σε ανάσα.

– Μιλήστε μας για την ποιητική σας συλλογή με τίτλο «Στο νεφέλωμα του πόνου»

Η ποίηση είναι η ίδια η ζωή, γεννιέται μέσα από περισυλλογή και σιωπή. Όταν ανακαλείς εικόνες, θύμησες, στιγμές που σε σημάδεψαν και έμειναν χαραγμένες στη μνήμη σου.

Στην πρώτη ενότητα ‘Στης σιωπής το μονοπάτι’ εκφράζω μέσα από τα ποιήματά μου πώς βίωσα τον πόνο σε όλες του τις μορφές, στο πέρασμα του χρόνου. Τον σωματικό και τον ψυχικό πόνο. Τον πόνο της απουσίας, τον πόνο της απώλειας, τον πόνο της ανυπαρξίας της ζωής, τον πόνο του θανάτου.

Η δεύτερη ενότητα της συλλογής φέρει τον τίτλο ‘Ημερολόγιο ενός ατέρμονου ταξιδιού’. Πριν τρία περίπου χρόνια χτύπησε την πόρτα μου κι εγκαταστάθηκε ένα ‘θεριό μέσα μου’, ένας μεταστατικός καρκίνος που απέδειξε με το χρόνο πως ήρθε, με τον πόνο που προκαλεί αυτός, τον σωματικό και τον ψυχικό, για να μείνει μαζί μου, ως σύντροφος παντοτινός. Η ενότητα αυτή έχει γεννηθεί από τους στίχους και τις σημειώσεις που κρατούσα κατά την δύσκολη περίοδο της θεραπείας και των επώδυνων ημερών που βίωσα, όταν όλοι οι πόνοι μιλούσαν μέσα μου, όταν έπαιρνα βαθειές ανάσες και έστρεφα το βλέμμα μου στο φως για να αντλήσω δύναμη.

Κλείνει η ποιητική αυτή συλλογή με ένα μήνυμα ελπίδας και αισιοδοξίας που νιώθω ότι μου δίνει ο ήλιος, με το ποίημα «Με του ήλιου το φως» που ποθώ ‘να λειαίνει τις ουλές στο άγγιγμά του’. Ένιωθα ότι ζούσα στο απόλυτο σκοτάδι και η αναζήτηση φωτός μου έδινε και μου δίνει ζωή.

Η Athens Art Collective παρουσιάζει την μουσικοθεατρική παράσταση “Πεπερασμένος χρόνος”, από τις 21 Μαρτίου έως και τις 12 Απριλίου 2025, κάθε Παρασκευή και Σάββατο στα Τζάμια Κρύσταλλα, ένα νέο χώρο στο Μεταξουργείο, αφιερωμένο στις παραστατικές τέχνες.

Η παράσταση έχει στόχο να αναδείξει την αδιάσπαστη ισορροπία μεταξύ ζωής και ανυπαρξίας, με βασικά εργαλεία την αυτοσχεδιαστική μουσική των Δημήτρη Βεντουράκη (πιάνο), Σωκράτη Τσεντόγλου (drums) και Κατερίνα Ρουσιάκη (φωνή) και την απαγγελία κειμένων κλασικής και σύγχρονης ποίησης, συγκεκριμένα, Χάικου κλασικών Ιαπώνων ποιητών, το ποίημα ”Λιτανείες του Ρόδου” του Γάλλου ποιητή Remy de Gourmont και επιλογές από τα “Ποιήματα Κελύφους” του Γιάννη Λειβαδά. Η απαγγελία είναι της ηθοποιού, σεναριογράφου και σκηνοθέτριας, Άρτεμις Γρύμπλα.

«Τα όνειρα που δεν εκπλήρωσα είναι μέσα μου τοπία που ενίοτε έχω περπατήσει, έχω χαθεί μέσα τους και αυτή η περιπλάνηση μου έχει χαρίσει συναισθήματα, σκέψεις και εμπειρίες εξίσου αληθινά με αυτά που θα είχα αν τα είχα εκπληρώσει. Η ζωή και ο κόσμος στον οποίο ζούμε έχουν πτυχές σκληρότητας και αδικίας. Τα όνειρα των ανθρώπων είναι για εμένα κομμάτι του προσώπου τους και της ιστορίας της ψυχής τους»

Η Δανάη Σιώζιου μιλάει στο Ποιείν για τη νέα της ποιητική συλλογή με τίτλο «Επιστολές» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αντίποδες. Το έργο της εστιάζει στην ανταλλαγή επιστολών με ασυνήθιστους συνομιλητές, όπως η βροχή, η προφητεία και το τραπέζι της κουζίνας. Μέσα από αυτές τις επιστολές, η ποιήτρια αποτυπώνει την ιστορία ενός ανθρώπου, ενώ ταυτόχρονα μας εισάγει σε έναν κόσμο που συνδέεται με τις εσωτερικές αλήθειες και την ψυχή του ανθρώπου.

Η ποίηση ήταν για εκείνη ένα μέσο έκφρασης και αναγέννησης μέσα από την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα που συνοδεύουν οι δύσκολες καταστάσεις. Η ποίηση της προσέφερε μια διέξοδο, μια «μαία» που της επέτρεψε να επανεξετάσει τη σχέση της με τον εαυτό της, να ξαναβρεί τη φωνή της και να νιώσει πως διατηρεί τον έλεγχο της σε μια κατάσταση όπου δεν έχει κανείς έλεγχο.

-Αγαπητή κυρία Σιώζιου μιλήστε μας για την νέα σας ποιητική συλλογή με τίτλο «Επιστολές»

Οι «Επιστολές» είναι ένα βιβλίο, στο οποίο ένας άνθρωπος απαντά στις επιστολές που λαμβάνει από μία σειρά ασυνήθιστων συνομιλητών όπως η βροχή, η προφητεία και το τραπέζι της κουζίνας. Με ενδιέφεραν οι επιστολές ως κάτι που μου δίνει την δυνατότητα να αφηγηθώ σε ένα πρώτο επίπεδο μια ιστορίας ή κομμάτια μιας ιστορίας, δηλαδή της ζωής ενός ανθρώπου ενώ παράλληλα σκηνοθετώ έναν κόσμο που έχει να κάνει περισσότερο με την ψυχή, δεν πρόκειται για κατασκευές, αλλά για εσωτερικές αλήθειες, μία αφηγηματική της ψυχής, αν θέλετε. Πιστεύω ότι ο άνθρωπος είναι μέρος της φύσης και όχι κάτι έξω από αυτή και με ενδιαφέρει ιδιαίτερα πως μέσα από τη λογοτεχνία και την ποίηση έχουμε τη δυνατότητα να «προτείνουμε» ένα λογοτεχνικό όραμα που εμπεριέχει και το όραμα μας για τον κόσμο που ζούμε. Δεν αναφέρομαι σε μεγάλες ιδέες, αλλά σε βαθιές, αληθινές επιθυμίες. Επιπλέον ήθελα οι επιστολές να αναστατώνουν τον αναγνώστη σωματικά — να νιώθει πραγματικά σαν να έχει περάσει από το μυαλό σου ένα πραγματικό δέντρο, ή η ομίχλη. Όχι απλώς μια αναπαράσταση αυτού, αλλά με κάποιο τρόπο το φυσικό πράγμα ίδιο.

«Δεν είμαι υπέρ της νοσταλγίας, όχι τουλάχιστον με μη γόνιμο τρόπο. Ο σύγχρονος κόσμος προχωράει γρήγορα, με έναν ρυθμό που αφήνει συχνά ελάχιστο χρόνο για να κατανοήσουμε τις όποιες αλλαγές, πράγμα το οποίο μας οδηγεί σε συνθήκες αποξένωσης»

Ο Νίκος Παναγόπουλος μιλάει στο Ποιείν για τη βραβευμένη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Πέρασμα» που κυκλοφορεί από τις ΑΩ εκδόσεις. Ο ποιητής καταφέρνει να δημιουργήσει έναν πολυστρωματικό ποιητικό λόγο, γεμάτο ανατροπές και αντιφάσεις. Στη συνέντευξη μάς αποκαλύπτει πηγές έμπνευσης, συναισθηματικές καταστάσεις και φιλοσοφικές ανησυχίες που διέπουν το έργο του. Η φύση, η μνήμη, ο χρόνος και η ανθρώπινη ύπαρξη αποτελούν κεντρικούς άξονες στην ποίησή του, με τη σιωπή και τη νύχτα να λειτουργούν ως καταφύγια της δημιουργίας. Οι εναλλαγές των προσώπων, οι μυστηριώδεις εικόνες της φύσης και η αναφορά σε σύγχρονα γεγονότα ή προσωπικότητες, όπως ο Χάντερ Σ. Τόμσον, ενδυναμώνουν τη δυναμική του έργου του, προσφέροντας μια βαθύτερη κατανόηση της ποίησης ως μέσο επικοινωνίας και αναστοχασμού.

-Η πρόσφατη βράβευσή σας αποτελεί μια σημαντική αναγνώριση για την ποιητική σας πορεία. Αισθάνεστε ότι η βράβευση προσφέρει ένα νέο φως στη γραφή σας ή, ίσως, σας ωθεί σε νέους λογοτεχνικούς προσανατολισμούς;

Α: Σίγουρα αποτελεί μια σημαντική ενθάρρυνση, όπως για κάθε νέο λογοτέχνη. Η τέχνη δεν λειτουργεί μέσα σε κενό όπως και τίποτα άλλο στη ζωή, οπότε είναι πολύ πιθανόν ένα τέτοιο γεγονός να επηρεάσει και να σηματοδοτήσει εξελίξεις. Προσωπικά εγώ επικεντρώνομαι στην δουλειά μου έχοντας πάντα όμως ένα ανοιχτό μυαλό για καινούργια πράγματα και επαναξιολογώντας ανά τακτά διαστήματα την πορεία την οποία ακολουθώ.

«Η ποίηση μπορεί να προσφέρει ένα είδος καθαρτικού έργου, σαν να ξεκαθαρίζει τις σκέψεις και τα συναισθήματα του ανθρώπου, δίνοντάς του έναν τρόπο να κατανοήσει την πραγματικότητα ή να αποδεχτεί τα αδιέξοδά του, προσφέροντάς του μια ευκαιρία για διαύγεια και εσωτερική συμφιλίωση»

Ο Δημήτρης Κρανιώτης μιλάει στο «Ποιητικό Καφενείο» του Ποιείν για τη νέα του συλλογή με τίτλο «Ρυτίδες στον καφέ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος. Αποκαλύπτει τη δύναμη της ποίησης να φέρει διαύγεια στον άνθρωπο, προσφέροντας του έναν τρόπο να κατανοήσει και να αποδεχτεί την πραγματικότητα του. Η ποίηση του Κρανιώτη εξετάζει τη σύγκρουση του «παλιού» και του «νέου», αναδεικνύοντας τη δύναμη του χρόνου και την αέναη αλληλεπίδραση ανάμεσα στις μνήμες και τα νέα βιώματα. Αναδεικνύοντας την ένταση της ανθρώπινης ψυχής, ο Κρανιώτης εξετάζει το διακύβευμα της σύγκρουσης ανάμεσα στην ατομική ελευθερία και την κοινωνική ευθύνη, αποτυπώνοντας τις αντιφάσεις και τις ανατροπές του σύγχρονου κόσμου.

-Είναι οι ρυτίδες που αναφέρονται στον τίτλο της ποιητικής σας συλλογής ένα σύμβολο της αναπόφευκτης αλλαγής ή του παρελθόντος που μας ακολουθεί;

Οι ρυτίδες που αναφέρονται στον τίτλο της ποιητικής συλλογής είναι σαφές πως φέρουν έναν συμβολισμό που αγγίζει τόσο την αίσθηση της αναπόφευκτης αλλαγής όσο και την παρουσία του παρελθόντος, που μας “καταγράφει” με τρόπους που δεν μπορούμε πάντα να ελέγξουμε, που μας ακολουθεί και μας διαμορφώνει.

Από τη μια πλευρά, οι ρυτίδες αναπαριστούν την αλλαγή και το πέρασμα του χρόνου, το οποίο είναι αδύνατο να αποφευχθεί. Η εικόνα ρυτίδες στον καφέ είναι μεταφορικά το αποτύπωμα του χρόνου στην καθημερινότητά μας. Είναι η αίσθηση της αναπόφευκτης φθοράς και της αλλαγής που δεν μπορούμε να αποφύγουμε.

Από την άλλη πλευρά, οι ρυτίδες μπορούν να ενσωματώσουν τη συναισθηματική διάσταση του παρελθόντος που μας ακολουθεί. Το πέρασμα του χρόνου δεν αφήνει μόνο εξωτερικά σημάδια, αλλά και ψυχικά, με τα ερωτηματικά και τα αδιάκοπα συναισθήματα να μένουν μαζί μας, ακόμα και όταν προσπαθούμε να προχωρήσουμε μπροστά. Όπως και οι ρυτίδες, οι μνήμες και τα συναισθήματα του παρελθόντος συχνά δεν φεύγουν, αλλά παραμένουν.