Η ποιητική παραγωγή για το 2007 καταγράφεται ως μία από τις πτωχώτερες σε αξιομνημόνευτους τίτλους βιβλίων,ακολουθώντας τη φθίνουσα πορεία των τελευταίων πενήντα χρόνων, όπως επισήμανε ήδη ο Alfonso Berardinelli:

“είναι στʼ αλήθεια ελάχιστα, πραγματικά μετρημένα στα δάκτυλα για όλον τον αιώνα, τα βιβλία της ποίησης πού πραγματικά αξίζουν σαν βιβλία. Ακόμη και οι σημαντικοί ποιητές διαβάζονται πολύ καλύτερα στις ανθολογίες: για φαντασθείτε τι γίνεται σήμερα, που οι περισσότεροι γεμίζουν με έρμα τα σκάφη τους, κι επαναλαμβάνονται συνεχώς, μόνο και μόνο για να φτάσουν στο ονειρεμένο τους βιβλίο. Θα ήταν χίλιες φορές προτιμότερο αν εφευρίσκαμε τα κατάλληλα εκδοτικά εργαλεία, όπως είναι τα αλμανάκ και οι περιοδικές ανθολογίες που θα συμπεριλάμβαναν το καλύτερο των σκόρπιων δημοσιεύσεων ενός ολόκληρου έτους…

Ανακεφαλαιώνοντας, αν ένας ποιητής στη διάρκεια της ζωής του έγραψε καμιά δεκαριά καλά ποιήματα μπορεί κι οφείλει να είναι ικανοποιημένος, μπορεί κάλλιστα να αποκαλείται ποιητής και σίγουρα είναι ποιητής. “Αν έχει όμως δημοσιεύσει δέκα άσχημα βιβλία που δεν διαβάζονται και δεν τα μνημονεύουμε, επειδή δεν περιέχουν ούτε ένα ποίημα της προκοπής, τότε πρόκειται για αδικαιολόγητη σπατάλη.”

Διαβάστε περισσότερα

«Είδα τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου χαλασμένα από την ποίηση», άρχισε το χαιρετισμό του ο Λώρενς Φερλινγκέτι κηρύσσοντας την έναρξη του φεστιβάλ στο σοκάκι του Τζακ Κέρουακ. Ποιητές από όλο τον κόσμο, επίσημοι καλεσμένοι, ντόπιοι ποιητές όλοι μας χαμογελάσαμε κι όλοι μας χειροκροτήσαμε: η ατμόσφαιρα ήταν τουλάχιστον παιγνιώδης, η τελετή έναρξης γινόταν κάτω από την απλωμένη μπουγάδα του τρίτου ορόφου πάνω από τα κεφάλια μας…Φανταστείτε το κλασικό συρματόσκοινο των νοικοκυρών σε ένα οποιοδήποτε καντούνι της Κέρκυρας ή σ΄ ένα τυφλό βίκολο στη Νάπολη, και το Σαν Φραντσίσκο μοιάζει και με την Κέρκυρα και με τη Νάπολη και με τη Νίκαια, “Bagdad by the bay” είναι η κοροϊδευτική του ονομασία από τους συντηρητικούς Αμερικάνους…μόνο που εδώ η μπουγάδα ήταν απλωμένη όπως σε όλες τις χώρες του κόσμου, αλλά το σύρμα πήγαινε από το μπαρ «Βεζούβιο» στο Βιβλιοπωλείο Σίτυ Λάιτς, μια και η υπαίθρια τελετή λάμβανε χώρα στο Τζακ Κέρουακ Άλεη το σοκάκι δηλαδή που χωρίζει αυτά τα δύο μυθικά μέρη για τους λάτρεις των μπητ…

Donne-moi tes mains pour l’inquiétude
Donne-moi tes mains dont j’ai tant rêvé
Dont j’ai tant rêvé dans ma solitude
Donne-moi te mains que je sois sauvé

Louis Aragon

Γύρισε ένας ξαφνικά και είπε:

Εκείνοι που βλέπεις, δίπλα και απέναντι, είναι σπουδαίοι. Έμαθα πια να τους αναγνωρίζω δια μιας.
Όσο περισσότερο προσπαθούν, τόσο φαίνονται πιο προκάτ. Αδόκιμος συγκριτικός, το ξέρω.
Μια πινελιά ιδιωτικού μεγαλείου προσπαθούν οι δύστυχοι να τραβήξουν και αντ’ αυτού τρέπονται σε μαζική καρικατούρα. Σκεπτόμενη, μπορεί και λαμπερή. Η ομοιότητά τους καμιά φορά τρομάζει.

Ι

Γιατί οι σπουδαίοι δεν είναι σαν τους βαρβάρους τους καβαφικούς. Αφηρημένο σύμβολο απελπισμένης προβολής. Υπάρχουν με σάρκα και οστά και έρχονται εκεί που δεν τους περιμένεις. Είναι μετά θέμα αντανακλαστικών.

ΙΙ

‘Σπουδαίος και σεις; Χάρηκα! Κι εγώ καλά…’
Προτείνεις το χέρι ξεψυχισμένο, ας βάλει εκείνος το νεύρο, μην σπαταλάς κόπο περισσό σε υπόθεση από χέρι χαμένη.

ΙΙΙ

Μα για να συνεννοηθούμε, οι σπουδαίοι αυτής της γραφής είναι sui generis. Δεν κατατάσσονται ως τέτοιοι για τις πραγματικές τους ικανότητες ή κατακτήσεις. Αλλού εντοπίζεται η σπουδαιότητα. Είναι εκείνοι οι τύποι που σε πιάνουν μονίμως αδιάβαστο. Οι τύποι που ενώ δεν ασχολούνται καθόλου σχεδόν μαζί σου, έχουν κάπως σχηματίσει όλη σου την αγωνία. Ωσάν λογοκριτές που ουδέποτε σε λογόκριναν αληθινά. Υπεράνω πάντων εμφανίζονται, ζωής, θανάτου, και γενικότερα των τρέχοντων ανθρωπίνων συναισθημάτων (όρα νοσταλγία ή μοναξιά), τα οποία και σπεύδουν να ξεγυμνώσουν χαριτωμένα. Γιατί η γοητεία είναι ατού που τους αναγνωρίζεται πλειοψηφικά. Εξ ου και γίνονται δημοφιλείς, ειδικώς στο άλλο φύλο. Με ένα ύφος δυνάμει ξιπασμένο, απαξιωτικό. Πουθενά δεν τους πιάνεις. Και δεν μπορείς (ποτέ) να αποφασίσεις αν καταφάσκουν, αδιαφορούν ή σε έχουν προ πολλού απορρίψει. Θα τους φαίνεσαι στο διηνεκές υπερβολικά συναισθηματικός ή υπερβολικά κρύος, επιφανειακός ή εξαντλητικά αναλυτικός, πομπώδης ή ξενέρωτος, πολύ είρων ή αφελής, κυνικός ή εντελώς χαζοευαίσθητος, αυστηρός ή ελαστικός ανεπίτρεπτα. κομπλεξικός ή απλοικός, πότε κρυψίνους πότε παρορμητικός, σοβαροφανής ή ελαφρύς τόσο, άλλοτε δήθεν άλλοτε συμβατικός υπέρ το δέον, σφιγμένος ή χύμα, παραπονιάρης, νευρικός, je m’ en fous, υπερβολικά υπερήφανος, ανώριμος, μελαγχολικός…

Παρασκευή βράδυ έφυγε από τη ζωή ο ποιητής Θανάσης Κωσταβάρας

Θανάσης Κωσταβάρας, Χαιρετισμοί

Μια κουβέντα του Θανάση Κωσταβάρα με τον Στάθη Κουτσούνη

Ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της Πρώτης Μεταπολεμικής γενιάς, ο Θανάσης Κωσταβάρας, γεννήθηκε στο Βόλο το 1927. Σε ηλικία δεκαπέντε χρόνων, ως Επονίτης, προσχωρεί στον ΕΛΑΣ. Το 1944 τραυματίζεται σε μάχη με τους Γερμανούς. Με το τέλος του πολέμου έρχεται στην Αθήνα και γράφεται στην Οδοντιατρική Σχολή Αθηνών το 1946. Τον Ιανουάριο του 1949 συλλαμβάνεται στα Εξάρχεια, δικάζεται και μεταφέρεται στις φυλακές Βούρλων. Το Νοέμβριο του 1948 εκτοπίζεται στη Μακρόνησο, όπου παρέμεινε τέσσερα χρόνια. Με την απόλυσή του ολοκληρώνει τις σπουδές του και ξεκινά να εργάζεται ως οδοντίατρος, παραμένοντας έως σήμερα μάχιμος, «ταγμένος στο όνειρο για έναν καλύτερο κόσμο», όπως έλεγε ο ίδιος.

Ήταν παντρεμένος με τη δοκιμιογράφο Αγγελική Κωσταβάρα και είχε ένα γιο.

Από το 1956 που κυκλοφόρησαν τα πρώτα του ποιήματα («Αναζήτηση»), μέχρι σήμερα εξέδωσε είκοσι ποιητικές συλλογές (Ο μουγγός τραγουδιστής, Ιστορήματα, Τα ερωτικά, Ο φόβος του ακροβάτη, Κήποι στον Παράδεισο, Στο βάθος του χρώματος, Το ημερολόγιο της αυριανής εξορίας, Η μακρινή άγνωστη χώρα, κ. ά.)με τελευταία την εκτός εμπορίου αφιερωμένη στην απώλεια της αγαπημένης του Αγγελικής. Έγραψε δοκίμια, διηγήματα, θέατρο, που ανέβηκαν από τη «Δωδεκάτη Αυλαία» (1960) και το Θέατρο Τέχνης την περίοδο 1977-78, ενώ Τα ιερά και τα όσια παρουσιάστηκαν το Νοέμβριο του 1983 από την ΕΤ1. Ήταν μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού Μανδραγόρας. Αφιερώματα για το έργο του έγιναν από τα περιοδικά Ελί-τροχος, (τχ. 3, 2001), Μανδραγόρας, (τχ. 25, Ιούλιος 2001), Θέματα λογοτεχνίας, κ. ά.

Η κηδεία του θα γίνει την Τρίτη 23 Οκτώβρη 2007 και ώρα 3.30μμ από το νεκροταφείο Χαλανδρίου.

(από το poeticanet.com)

Σημείωση Ποιείν: Αυτή τη στιγμή δεν μπορούμε να προσθέσουμε τίποτα άλλο. Πένθος.