Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, ρώτησε τον κ.Κ η κορούλα της οικονόμας του, θα φέρονταν τότε πιο καλά στα μικρά ψαράκια; Σίγουρα, αποκρίθηκε εκείνος. “Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έχτιζαν για τα μικρά ψαράκια στη θάλασσα τεράστια κλουβιά και θα έβαζαν μέσα διάφορες τροφές, φυτά καθώς και ζωντανά. Θα φρόντιζαν τα κλουβιά να ‘χουν πάντα καθαρό νερό και γενικά θα τα εφοδίαζαν με διάφορες εγκαταστάσεις υγιείνης. Όταν λογουχάρη ένα ψαράκι τραυμάτιζε την ουρά του, οι καρχαρίες θα του έβαζαν αμέσως έναν επίδεσμο μην τυχόν και ψοφήσει πριν την ώρα του.

Έπειτα, για να μην μελαγχολούν τα ψαράκια, θα οργάνωναν κατά διαστήματα στη θάλασσα μεγάλες γιορτές, γιατί τα κεφάτα ψαράκια είναι πιο νόστιμα από τα θλιμμένα. Τούτα τα μεγάλα κλουβιά θα είχαν βέβαια και τα σχολειά τους. Εκεί τα ψαράκια θα μάθαιναν να κολυμπάνε στο στόμα του καρχαρία. Θα έπρεπε λογουχάρη να μάθουν γεωγραφία, για να μπορούν να βρίσκουν τους μεγάλους καρχαρίες, όταν αυτοί κάπου τεμπελιάζουν. Βέβαια, το σπουδαιότερο θα ήταν η ηθική διάπλαση των μικρών ψαριών.

Θα τους μάθαιναν ότι για ένα ψαράκι δεν υπάρχει μεγαλύτερη και ωραιότερη αρετή από το να θυσιάζεται πρόθυμα κι ότι τα ψαράκια θα έπρεπε να πιστεύουν τυφλά στους καρχαρίες, προπαντός όταν αυτοί τους λένε ότι θα φροντίσουν για ένα ωραίο μέλλον. Θα έδιναν στα ψαράκια να καταλάβουν πως αυτό το ωραίο μέλλον τότε μόνο θα είναι εξασφαλισμένο, όταν εκείνα μάθουν να υπακούνε. Τα ψαράκια θα έπρεπε να φυλάγονται από κάθε λογής ταπεινές, εγωιστικές και μαρξιστικές διαθέσεις, κι αν τύχαινε κανένα από δαύτα να φανερώσει τέτοιες αδυναμίες, τα άλλα τα ψαράκια θα έπρεπε να τα αναφέρουν αμέσως στους καρχαρίες.

Σωτήρης Παστάκας, Απόσπασμα απ’ το “Πάτημα στη Χαρά’

Δεν έγραψα
για το βαθύ κόκκινο του ρόδου,
ούτε τραγούδησα
το λυγμό που κρύβει
στο βυθό του ένα χαμόγελο,
το προφίλ στα τρία τέταρτα,
την κρυμμένη γωνία στο μυαλό μου,
τους κόκκινους λεκέδες
στο σεντόνι της θάλασσας,
όταν το αεράκι σηκώνει
μία προς μία τις ρυτίδες
του εγκεφάλου μου.

Δεν τραγούδησα
το φως και το γιατί,
γιατί μας τυφλώνει ο ήλιος
κάποια στιγμή και κλείνουμε
αυτόματα τα μάτια επιστρέφοντας
στο εσωτερικό μας σκοτάδι
τη μοναδική μας πατρίδα,
ακόμη και τις λίγες
λευκές σελίδες της ζωής μου
με μαύρο μελάνι της έγραψα.

Ένα ταξί, ένα ταξί παρακαλώ
να φύγω στο πι και φι. Κοίτα με,
ανοίγω τα χέρια μου, διπλώνω
τα πόδια μου, κοίτα με λοιπόν,
πετάω; Με πόσα φι να γράψω
το φεύγω, πόσα πι ζητάει
το πετάω; Έχει το νι, το χι,
το ρω και το ταυ μαζί του
ο αναχωρητής. Να γράψω
τελικά ένα ποίημα μόνο
με τα ελληνικά γράμματα
που έχουν οι μαθηματικές
εξισώσεις, ως γεωμετρικό
θεώρημα έργου και βίου:
π,τ,ν,ρ,φ,χ,ψ,ω.

Σπύρος Αραβανής,  “Κάτω απ’ τη γλώσσα μου”

Κάτω απ’ τη γλώσσα μου έχω μια χώρα
Μου τη ζητάνε συνέχεια οι χάρτες
Φέρνουν ποτάμια, βουνά κι άλλα δώρα
«Τις θάλασσες όλες χαρίζουμε,  παρ’ τες»

Πίσω απ’ τα μάτια μου έχω μια ώρα
Μου τη ζητάνε επίμονα οι δείχτες
Δίνουν το μέλλον, το χθες και το τώρα
«Τις πιο όμορφες  μέρες και άγριες νύχτες»

Μέσα στο δέρμα μου έχω μια μπόρα
Μου τη ζητάνε όλες οι καταιγίδες
Τάζουνε μύρα, νερά με μια φόρα
«Που άλλη ποτέ σου ξανά δεν θα είδες»

Και εγώ τους προσφέρω τη γλώσσα, τα μάτια και το δέρμα μου.

4 χρόνια ΠΟΙΕΙΝ

Το Γιορτάζουμε με τους φίλους μας:

Σάββατο 9 Οκτωβρίου 2010

στο “Σπιρτόκουτο”

(Γεωργίου Ολυμπίου 14, Κουκάκι (στον Πεζόδρομο, κοντά στη στάση Μετρό Συγγρού-Φιξ)

http://www.qubo.gr/det24607-spirtokouto-koukaki.php)

από τις 21.00 και μετά

Guest εμφάνιση: Δημήτρης Κωσταγιόλας, Κιθάρα-Τραγούδι

Είσοδος δωρεάν

(Πατήστε στις εικόνες για μεγέθυνση)

Κοινή διαπίστωση αποτελεί το γεγονός της σύγχυσης που επικρατεί σχετικά με τον ρόλο που έχει ή θα έπρεπε να έχει ο ποιητής στις μέρες μας. Και όχι μόνο στις μέρες τις δικές μας, αλλά και για τον ρόλο που είχε στις προηγούμενες μέρες που ήρθαν και ωσάν την βροχή στον τσίγκο κύλησαν και περάσαν .
Στα δύσκολα λοιπόν αν αγνοείται η τύχη του κάποιοι διαφωνούν και λένε πως κανονικά θα έπρεπε να ήταν εκεί..Στα ευκολονοήτως εύκολα από πάσα πλευρά ερμηνείας, επιβαρύνεται η παρουσία του με την έλλειψη πρωτοβουλίας που του καταλογίζουν για την χάραξη ενός δρόμου που θα οδηγήσει στα περίχωρα κάποιου πράγματος ουσίας.
Στις ένδοξες μέρες θα πρέπει να συμμετέχει ίσως στους παιάνες και στα κομπλιμέντα της ομαδικής αποπλάνησης ενώ τα «χαστουκισμένα»πρωινά θα πρέπει από τους πρώτους στον δρόμο να βγει για να συμβάλει έτσι στο συμμάζεμα του λαϊκού γοήτρου.
Που όμως αλήθεια να πρέπει να είναι αληθινά η θέση του;
Η θέση του ποιητή θα πρέπει να είναι αρκετά πιο έξω από όλα αυτά. Λαθεμένα και υπό το βάρος συγκεκριμένων εποχιακών ιστορικών αναγκών ή σκοπιμοτήτων συνδέθηκε τόσο ασφυκτικά ο ρόλος του με αυτό που καλείται κοινωνία ενώ αποτραβήχτηκε συνάμα από την ευρεία διάσταση της ανθρωπότητας που αποτελεί το μόνιμο μεγάλο του σπίτι. Κατά αυτή την διατύπωση λοιπόν ο έχων το δικαίωμα να περιφέρεται με άνεση και με σωρεία νοήματος στις αποσκευές του εντός της οικίας που περιλαμβάνει τα πάντα που αφορούν το ανθρώπινο είδος,περιορίστηκε σε ένα μικρό δωμάτιο συγκεντρωμένων πραγμάτων προς ταξινόμηση τούτων και προς εντοπισμό του εν κινήσει δικαίου ή αδίκου με παράλληλη ανάληψη δράσης μερικές φορές προκειμένου να επιτευχθεί η άλωση της ισχύουσας χωροταξικής διάταξης.

(O Πλούτωνας μεταφέρει την Περσεφόνη στον άδη. Mπροστά από το άρμα, η θεά τού κάτω κόσμου Eκάτη, φωτίζει το βασίλειο των σκιών με τη δάδα της, ενώ πίσω ακολουθεί ο Eρμής. aπουλικός κρατήρας. 360-350 π.X. Λονδίνο, Bρετανικό Mουσείο.)

ΕΛΕΥΣΙΝΑ

Δύο φοίνικες
και μερικές λάμπες
που δε λάμπουν
αλλά απέναντι
ένα σιδερένιο πλοίο
και οι κουβέντες
που λάμπουν σιδερένιες
Πεσμένος κίονας
ξαπλωμένος στα χόρτα
είναι πολλές
οι άδειες ώρες
από επισκέπτες: ξαναβρίσκω
το ρίγος μου με στήνουν
όρθιο τα βλέμματα
οι φωνές και τα βήματα
μόνον οκτώ με τρεις
Η Μαρία έβαλε κραγιόν
“MexicanBraundyn”
Αλλά μετρώ το χρόνο
στα βήματα ενός περιστεριού
αφού κοινωνούμε την αμφίεση
κάτω από ήχους
που αγνόησαν το βλέμμα
Μυστήρια τελικά
είναι τα χέρια
κάποια χέρια αόρατα
ανύπαρκτα χέρια
«μην αγγίζετε»
κι όμως μʼ αγγίζουν
άσπρη κολώνα σπασμένη
ξαπλωμένη στο χώμα
όπως ραγίζει το κορμί
και σπάει το σώμα
στη μέση
απʼ τα μεγάλα βάρη
…..