`

Ανταποκρίσεις

Ανταποκρίσεις ονομάζω οργασμούς κυμάτων
που αγγίζουν ευλαβικά μύρα,
πρασιές της ανέμελης ζωής που ευωδιάζουν,
σκιρτήματα του νου που κάνουν κούνια,
αγνές καρδιές
αρνήσεις και καταφάσεις ψυχών
που ανοίγονται η μία στην άλλη
έτσι όπως σχίζονται οι ουρανοί.

Παλιά διάβαζα μόνο το άλφα, το βήτα και το ρω.
Τώρα διαβάζω ύμνους
– όχι αγγέλων –
κοράκια και καρακάξες έχουν πια αποκρυπτογραφηθεί.

Οι οργανισμοί
ξετρυπώνουν απʼ τις φωλιές τους
ανταμώνουν
σε μια κυκλική ενότητα
προμηνύουν
αυτό που έρχεται και δεν είναι άλλο
από ανάγλυφη βροχή
ως περιδέραιο σε ήλιο.

`

Important notice

Νʼ ασκείσαι
στην προπαίδεια των νεφών
και νʼ ανοίξεις
το βήμα σου στον Κόσμο.
Είτε ως γινόμενο
είτε ως ασθμαίνουσα ανάσα
κάποιος εύκαιρος Θεός
θα σε περιμένει
να τον συνδράμεις
έως τη μεταμέλεια του χώματος.

Και μετά ξανά μόνος.
Πώς;
Πού;
Read the fucking manual!

Ιmportant noise
comes
from
the holey within
from
the lowly beyond.

`



`

Ι.

Θα χιμήξεις πάνω της
με το μικρό σου μόριο
Θʼ αγγίξεις μια υποψία άρνησης
στην εύκαμπτη ράχη
Ως το πρώτο χάραμα
θα ιδρώσεις σʼ επανάληψη
Θα γείρεις δίπλα
νʼ ακούσεις τον κάλπικο ψίθυρο
Ήσουν θεός αγόρι μου!
Τώρα που θα φύγεις,
να πηγαίνεις απʼ τα φώτα
είναι επικίνδυνα έξω τέτοια ώρα

Έξω εκεί στοιχήματα, βρισιές
ο δρόμος με την κρατημένη ανάσα
αφεντικά, εργάτες, υπουργοί
Στα μάτια στόματα που βράζουν
παντού ονόματα σε χάρτινους νερόμυλους

Αύριο εκεί μέσα θα γυρίσεις
θα την κεράσεις λίγους παράδες
τʼ αφτιά σου μπράβο θα φανταστούν –
σαν όλων – και ευχαριστώ πολύ:
καλοκάγαθη πουτάνα η ποίηση.

`

ΓΡΑΝΑΔΑ*

Στο τρίλοφο γυρνάς σαν μια μιγάδα
Τα δυο σου χείλη στα ποτάμια ξεδιψάς
Έχεις το βλέμμα «Τεθλιμμένης Παναγιάς»
Στο χέρι ρόδα και ασήμι απ΄τη Γρανάδα.

Κόκκινη πέτρα σου χαρίζουν. Δεν μιλάς.
Είναι η σιωπή σου απ΄την τέχνη της Αλάμπρα
Και στο λαιμό εκείνη η γυάλινή σου χάντρα
Σε στιγματίζει πάντοτε όπου κι αν πας.

Λόφος των ξένων. Η δική σου διαδρομή.
«Ποια γη ηρεμεί τον ξένο σαν πεθάνει»
Πάλι η σκέψη ενώ κοιτάς το Σιντριβάνι
Με τα Λιοντάρια να κυκλώνουν την πηγή.

Παντού ηχούνε του Tarrega οι «Αναμνήσεις»
Εδώ, στο Νότο, στη θλιμμένη Ανδαλουσία
Δυο ερωτήματα σαν μόνη περιουσία
«Από πού έφυγες» και «πούθε να γυρίσεις».

`

ακούστε ΕΔΩ: “So long, sometimes you just gotta walk on”/ Bruce Springsteen – NYC Serenade

`

Αλήθεια το ξέρω
πως δε μ´ αγαπάς.
Τα πόδια σου ανοίγεις
και σαν τρένο περνάς
μακριά από μένα
κι από την εκδοχή μου
κι από την πόλη αυτή
που είναι κάπως δική μου.
Από τούτη την πόλη
του Παλαμά και του Τσίλλερ
που δε φορά μέικ-απ
ούτε, έστω, λίγο κονσίλερ.
Που ο ήλιος τη βάφει
πορτοκαλί κάθε δύση
να γελιέσαι πως είναι
όπως την είχες αφήσει.

`

Κάθε βράδυ όλοι βγαίνουν
για κρασιά ή παγωτό
στα χιλιάδες καφέ
και στον Πατραϊκό
τα ψαράκια ευτυχούνε
αφού έχουν μνήμη στενή
όπως πρέπει να κάνουν
οι σωστοί Πατρινοί
που ξεχνάνε πως έχει
ένα νόμο η πόλη:
Δε σε ξέρει κανείς
και σε ξέρουνε όλοι.