`

ακούστε ΕΔΩ: “So long, sometimes you just gotta walk on”/ Bruce Springsteen – NYC Serenade

`

Αλήθεια το ξέρω
πως δε μ´ αγαπάς.
Τα πόδια σου ανοίγεις
και σαν τρένο περνάς
μακριά από μένα
κι από την εκδοχή μου
κι από την πόλη αυτή
που είναι κάπως δική μου.
Από τούτη την πόλη
του Παλαμά και του Τσίλλερ
που δε φορά μέικ-απ
ούτε, έστω, λίγο κονσίλερ.
Που ο ήλιος τη βάφει
πορτοκαλί κάθε δύση
να γελιέσαι πως είναι
όπως την είχες αφήσει.

`

Κάθε βράδυ όλοι βγαίνουν
για κρασιά ή παγωτό
στα χιλιάδες καφέ
και στον Πατραϊκό
τα ψαράκια ευτυχούνε
αφού έχουν μνήμη στενή
όπως πρέπει να κάνουν
οι σωστοί Πατρινοί
που ξεχνάνε πως έχει
ένα νόμο η πόλη:
Δε σε ξέρει κανείς
και σε ξέρουνε όλοι.

`

Αλήθεια έχεις δίκιο
δεν είσαι για εδώ.
Αεροπλάνα λευκά
στο όνειρό μου θα δω
να βουλιάζουν μαζί μας
νύχτα στη Ροδινή.
Με κουφάρια πιλότων
κολυμπάμε γυμνοί.
Μου γελάς και μου δίνεις
το φιλί της γοργόνας,
απομένω μονάχος
κι είναι πλέον Χειμώνας.

`

Στο Σιντού και στο Νότο
ίσως ξεχειμωνιάσω.
Θα σε σκέφτομαι αλλά
θα προσπαθώ να ξεχάσω.
Θα χαιρετάω γνωστούς
κι οι κωδικοί των wifi
θα μπαίνουνε μοναχοί τους!
Η πόλη θα μ´ αγαπάει!
Αλλά θα ξέρω εσύ
πως δε μ´ αγαπάς.
Θα κοιμάσαι μ´ αγνώστους
και θα τα προσπερνάς
στο iPhone τα τραγούδια
με στίχους ελληνικούς
για να μη σκέφτεσαι εμένα
μόνο ξένα θ´ ακούς.
Στο Γιαννισκάρι οι μύγες
θα έχουν μάλλον ψοφήσει.
Οι ζωγραφιές μας στην άμμο
οι χαρωπές θά ʽχουν σβήσει
κι όταν θα στέκει για λίγο
στην παλάμη σου χιόνι
θα θυμάσαι την άμμο
και δε θα σαι πια μόνη.

`

Τα καράβια για Ανκόνα
θα φεύγουνε φωτισμένα.
Ο Σπυράκος ο Γρίβας
θα τραγουδάει για μένα.
Στα Βραχνέικα και
στις κούνιες στα Ψηλαλώνια
θα σβηστούν οι καρδιές
και θα περάσουνε χρόνια
και στα χρόνια αυτά
θα γεράσω, θ´ αφήσω
πίσω μου όλα αυτά
που άξιζε ν´ αγαπήσω.
Θά ʽναι το μέλλον σκληρό,
οι ουρανοί θα ναι γκρίζοι
και θα γίνει ο σεισμός
που από παιδιά μας φοβίζει
και τα δυό σιντριβάνια
της πλατείας Γεωργίου
θα αναβλύσουν ζεστό
το αίμα κάποιου Αγίου
του Ανδρέα ή άλλου
που μπορεί να προκύψει
μιας και η πόλη αυτή
σαν πολύ να ΄χει σκύψει.
Στις στοές θα φυσάει
και τα νεοκλασικά
θα γεμίσουνε λάσπες
και χώματα Αχαϊκά.
Θα γυρνώ μες την πόλη
σα τρελός υπνοβάτης∙
θα με παρηγορεί
ο Σπύρος ο ποδηλάτης.

`

Στη μπανιέρα σου μπαίνεις.
Τα λευκά σου φτερά
δε χωράνε. Θυμάσαι
κάποια βράδια σκληρά
στης Πατρέως τα μπαρ
και στης Ρήγα Φεραίου
που για λίγες στιγμές
η ισχύς του ωραίου
είχε παντού επιβληθεί
κι ήταν παντού καρναβάλι,
άρρωστα γελαστό,
σαν κομμένο κεφάλι.
Έψαξα και σε βρήκα
στην Ποικίλη Στοά
– ήσουν ντυμένη Μαντόνα,
μια ποπ-αρτ θεά –
και σου είπα: «σε θέλω,
στο κορμί είν´ η ουσία».
Σκάγαν βεγγαλικά
κι η πατρινή υγρασία
γυάλιζε πάνω στο δέρμα
και στα ροζ μαγουλά σου.
(Να είχες μείνει εδώ
για εμένα φαντάσου…)

`

Μη φαντάζεσαι. Ξέχνα.
Πάρε άλλη μπανιέρα
να χωράει τη ζωή σου
κι όποιον κάνεις πατέρα.
Να χωράει τα όνειρά σου
για καριέρα και σπίτι
κι εγώ ας πίνω ποτά
με τους φίλους στο Σίτυ.
Κι όσα γράφω κρυφά
πάρ’ τα, διάβασ´ τα, νά τα
κι ας χαθεί μες τη νύχτα
αυτή η μικρή σερενάτα.

`
*************

Ο Τηλέμαχος Τσαρδάκας γεννήθηκε το 1978 και μεγάλωσε στην Πάτρα. Το 1998 κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο “Αιμοσφαίριο του ουρανού” (Αχαικές Εκδόσεις) και ακολούθησαν οι “Μικρές μπαλάντες γι’ απόψε” (εκδ. Λιβάνη) το 2003 και “Το σκοτεινό αγγελάκι και το δέντρο” (εκδ. Γαβριηλίδη) το 2007. Έχει γράψει και σκηνοθετήσει τα θεατρικά έργα Πούπουλα (θέατρο Λιθογραφείον, από το Ε.Σ.Π. Ρεφενέ), Το Σκυλί του Ωρίωνα (θέατρο act, εκδόσεις Χαραμάδα, 2011) και Το Χώμα λερώνει (θέατρο act, 2012). Συμμετείχε στη συγγραφική ομάδα του θεατρικού έργου Δεν είναι αλήθεια (θέατρο act, από τον Κάνθαρο και τη Βιομηχανική, σκην. Γιώργος Αγγελόπουλος, εκδόσεις Κήπος με τις Λέξεις, 2009). Σκηνοθέτησε την παράσταση ποιητικής απαγγελίας Ποιητές επί σκηνής (2010, 2012) καθώς και την Χριστουγεννιάτικη performance Να Θυμάμαι, Να Γιορτάζω (QueenStudio 2011). Επίσης έχει γυρίσει την ταινία μικρού μήκους Θέλω να πάρω κάτι από τα χέρια σου (βασισμένη στην ποίηση του Δημήτρη Κάββουρα).

* Τον Ιανουάριο του 2014 πρόκειται να πραγματοποιηθεί σε σκηνοθεσία του ο τρίτος κύκλος της σειράς : Ποιητές επί Σκηνής, Mια performance ποιητικής απαγγελίας στο θέατρο Act της Πάτρας.

από Σπύρος Αραβανής
2 Comments