Διαφορά ηλικίας
Ο ίσκιος του δέντρου κουκούλωνε την πέτρα
και όλο το ανοιχτό της πεδίο.
Μάταια τα μάτια της πάλευαν να ξεσυνορέψουν.
Δέντρο ήταν,δεν είχε υπόσταση
και εκείνη επέμενε κουκουλωμένη να υποθέτει
πως επρόκειτο για καμουφλαρισμένο σώμα
μεσόκοπου άνδρα γύρω στα 52, με κασμίρ παντελόνι και γραβάτα δεμένη περιποιητικά,
από τελειώματα κόκκινων ακροβολιών και αφών.
Όυτε ένα χάδι δε στερήθηκε σε κάθε τέλειωμα.
Έδειχνε τόσο ψηλός άλλωστε.
Δεν τον ξεχώριζε αν και ήταν σχεδόν αντικριστά
που θα μπορούσε να καταλάβει νωρίτερα τι ήταν αυτό που την κρύωνε.
Την εμπόδιζαν όμως οι κενές άχρωμες άκρες της
και τα καλογυαλισμένα του πατούμενα.
Το πάλεψε αλλά την αποπήρε το μυτερό του ξύλο.
Την φόβιζε κι η διαφορά ύψους.
Το μάυρο του αδράχτι,παράδοξα,είχε αρχίσει να την ζεσταίνει
και έπαψε να παραπονιέται.
Άφησε τον ξεχωρισμό για το σούρουπο.
Ζούσε ένα διαχρονικό καταμεσήμερο και θάρρευε σιγά σιγά να τον κοιτά κατάματα.
Απόρρησε γιατί σε Προκρούστιες τακτικές πιστεύουν μόνο οι έμβιοι.Κατά βάθος δεν απόρρησε ποτέ.
Πραγματιστική και ακλόνητη.
Πέτρα είναι,δεν πίστευε σε θάυματα.
Το πολύ πολύ σε ρίψεις.
Αυτόφωτες όλες,εκτρώσεις άνευ καλής θέλησης.
Ξεμπερδευόταν ανακουφιστικά κι η ίδια και η μέρα.
Ενώ ο ίσκιος παραδινόταν στο δίδυμο του σκοτάδι
εκείνη κρυφογέλαγε για τα αποκαλυπτήρια
του προσωπίου και ιδιότητας του άνδρα.
Αποφασισμένη πια να κοιτάξει το καναβάτσο
ολόγυρα, αυτοδημιουργικά και εκδικητικά έβηξε εις διπλούν..
επιδεικτικά.
Θα καινοτομούσε το γήρας του,
σκέφτηκε.
Καλά εκπαιδευμένη στο να γυρνάει το βλέμμα απότομα
τον κοιτάζει.
Δέντρο έμεινε που είχε γδυθεί τα φύλλα του
και από πάνω του ένα σύννεφο,σε σχήμα προστάτη,υπαίτιο της σκιάς.
Θα οριστεί δικάσιμος.
Αντίδικοι:
Ανεκπαίδευτη-ετερόφωτη.
Φυλλοβόλος-νέος.
`
*******
ΚΑΤ(Ευα)ΣΤΕ ΜΕ
Κάπου εδώ ανάμεσα σε φθορά και στην επιζητούμενη πλέον αφθαρσία,αποφασίζεις να αναμετρηθείς με αυτό που κάποτε είχες καταχωνιάσει,άθελά σου ασφαλώς, στο βαθύ σου υποσυνείδητο,την απώλεια ή το φόβο για αυτήν. Έρχομαι πλέον καθημερινά αντιμέτωπος με νέα “μελανά”,που με κάνουν να νιώθω νωθρός,αμήχανος και σε απόλυτη ψυχική ανισορροπία.
‘Οταν το πυκνό και το μακρύ-και δε μιλάω για φυλλωσιά-γίνεται αποσπώμενο και άχαρο,όταν μέσα σε μια εποχή του χρόνου,που άλλωτε έφερνε-μάλλον της ζήταγες να φέρει-άσπρο,νερό και ανάσες βαθιές για καλωσορίσματα ερώτων,τώρα αλλάζει μορφές,των άλλων τις αρμοδιότητες και πάνω απ’όλα τις δικές σου προτεραιότητες.Γίνονται πιο πειστικές ,πιο αναγκαίες και τα μηνύματα στα αυτιά σου καθάρια χωρίς κανένα περιθώριο αγνόησης.Όλα πια μετράνε..αντίστροφα;
Κάθε συνειρμός οδηγεί σε διάτρηση.
-Πότισες τα λουλούδια;
-Όχι
-Όλο τα ξεχνάς απότιστα.
-Λουλούδια είναι.
-Όλα τα ξεχνάς απότιστα.
Τα πάθη σου ατάιγα και η θρέψη σου τα λάθη.
Μη μου ζητήσεις να εφεύρω υποστηρικτικούς μηχανισμούς.Mπορώ αντ’αυτού να βρω μηχανορραφίες για να κοροϊδέψω την εξέλιξη μέσα από στηρίγματα λήθης.Θυμάσαι… αγκομαχούσαμε να βρίσκουμε και να χάνουμε νοήματα και τώρα,αγκομαχείς να… θυμηθείς.
Δεν έχω το κουράγιο για λόγια στέρεα και πιστευτά,όπως σου άρεσε να σου μιλούν,μα ούτε και του ποδαριού γραμμένα ελεγεία.Θα αρκεστώ να διαλέξω ένα κάθισμα στην αίθουσα αναμονής σου και να περιμένω να δω ποιος θα παίξει πιο βρώμικα,ποιος ακόνιζε τα μαχαίρια του όσο ο άλλος “Δίκαια” κοιμόταν.
Έχε υπόψιν σου..πως σου θύμωσα.
`
*******
ΜΙΞΗ
Έφτασα μην έχοντας γνώση τι να περιμένω.
H μία δεν αρκούσε,ήθελα βλέπεις να τα βάλω σε φθίνουσα εναπομείνουσα σειρά.
Και ξαναγύρισα πεπεισμένος πως η εντύπωση της πρώτης θα με γέλαγε.
Φήμες.
Τηλεφωνικά χαλασμένες
Είχα να κάνω με χρώματα και άναρχα υλικά,όχι αναρχικά,
σαν μαύρα κράνη,καλύπτρες,μοτοσυκλετιστών που ληστέυουν και δια- φεύγουν
Μα σαν χαρτιά προσγειωμένα ανάκατα στο χώμα μετά από νέα χαρμόσυνα.
Σαν πρόωρη γέννα, μια διαδοχή υγειή κι αρτιμελή.Γέλα.
Είχα μπόλικο κόκκινο,σίδερα στηλωμένα,περικυκλωμένα πλαστικά
και έναν παρατρεχάμενο μάυρο κύκλο.Στην κυριολεξία.
Όλα σε μικρές ποσότητες,μονάχα το κόκκινο περίσσευε.
Αυτό νικά πάντα.
1)Κόκκινο 2)σίδερο3)πλαστικό4)κύκλος
Bιαστικός εκ γεννετής.
Έιχα να κάνω και με ένα άρωμα εναγύρω..Το ξέχασα πριν.Δεν το μετρώ.
Δες γιατί.
Aν ξαναπερνούσα θα ήμουν συνένοχος.
Θα χαλούσα την ασυμμετρία των τεσσάρων στο χώμα.
Aφόρετο και αξεθύμαστο δε το μετρώ ούτε τώρα,
μα το θυμάμαι.
Όταν κατάφερα να τα βάλω από το μεγαλύτερο στο μικρότερο ήταν αργά.
Ηττημένος στασιώτης σε πλήρη απραξία.
Το άρωμα του κόκκινου, δυσμέτρητο και ανίκητο εξ αρχής,θα το θυμάμαι πάντα.
Γι’αυτό.
Φεύγω γνώστης.
Τροχαίο περιγράφω.
Όχι αναρχικό.Άναρχο!
`
***********
Όπως πάντα
Τους κοντινούς μου απ΄αίμα αν ρωτήσεις,
θα σου αποκριθούν πως λογής λογής χωρίσματα
έσφαζαν τις γιορτινές μας συναθροίσεις
και πως μοτίβα πολλαπλά
και ρωτήματα αναπάντητα,
μ ‘ εμπόδιζαν να δω
και αξία σε κόμβους τέτοιους να προσδώσω.
Αμέτρητα σπασμένα ποτήρια και δέρματα.
`
*****
Προσθαφαίρεση
Δεν βαφτίστηκε,υποχρεώθηκε σε ονοματοδοσία.
Κληροδότημα αφώτιστης,τετράτοιχης δοσοληψίας ,η τύχη του αφέθηκε σε τρίτους.Δύο τον αριθμό. Κατά τη μεταφορά δεν υπήρξε χρηματική συναλλαγή.Υπολειπόταν,ενώ παράλληλα όμως ,έτριβε τα χέρια του κάτω από το τραπέζι για μελλοντικές πληρώσεις και γαλήνες.Τέτοιες σκέψεις συνοδεύονταν με επαύξηση.Όχι υπερβολική. Τουλάχιστον κατά έναν.
Εκεί τα ‘χανε.
Περισσευούμενος και κακομαθημένος αποτελούσε φόβητρο με τη μοναξιά του. Εξ’ ορισμού άκοπος στα δύο,δεν αντάμωνε συγγενικά,είχε αναπληρωματική τη φιλία και καλυπτόταν πρόσκαιρα μ’αυτή.
Εκεί κάτι του ‘λειπε.
Μαθημένος στη συνεπαγωγή καθόριζε εκ των προτέρων τις εκβάσεις και γύριζε την πλάτη στα ζευγάρια,στην ουσία συμπλεγματικά,μα η επιφάνεια έδειχνε άλλο.Συχνά προσποιούμενος τον διανούμενο επίτιμο που άργησε στην απονομή του βραβείου του,έκανε παράπονα παραμέλησης.Στη συνέχεια βραβευόταν …σε καθημερινή βάση.Τα οπίσθια μάτια του κοιτούσαν δόλια όσους κυκλοφορούσαν τις έτερες 15 μέρες του μήνα και τους κατηγορούσε για αχαριστία. Ένας σκάρτος ημερολογιακός χρόνος του έφτανε για να παραλάβουν τα ζεύγη την εκδίκηση τους.
Περίμενε καρτερικά μέχρις ότου,κάπου στα μισά αυτού,άκουσε σε ένα λευκό δωμάτιο να λένε: “Χάθηκαν και τα δύο.Έχετε όμως την ευλογία του πρώτου σας”. Αμέσως γύρισε να κοιτάξει στην άκρη του πάγκου.
Εκεί τα’χασε.
Στην απονομή είχε προταθεί για δύο βραβεία!Του πρώτου και του περιττού! Αρκέστηκε στο δεύτερο.
Εκείνο το…πεπερασμένο!
Δεν είμαι ειδική για να σχολιάσω με τεχνικούς όρους το έργο σας. Μπορώ μόνο να πω τι με αγγίζει, αν κάτι μου αρέσει, πως αντιδρά η ψυχή μου σε ένα ανάγνωσμα. Και αυτά που γράψατε και διάβασα εδώ μου άρεσαν. Και επειδή νομίζω πως για κάθε “νέο” σε οποιοδήποτε τομέα, είναι σημαντική η επιβράβευση και η επιβεβαίωση, από εμένα ταπεινά μπράβο σας, μακάρι να συνεχίσετε έτσι και καλύτερα.
Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα
Είναι κακογραμμένα, θέλει κι άλλη προσπάθεια. μέχρι να το καταλάβεις κι ο ίδιος. Τα υπόλοιπα υπάρχουν, βρίσκονται πιο εύκολα, εφόσον έχεις κάτι να πεις (το οποίο φαίνεται πως το έχεις απλά επειδή θες να πεις πολλά κάνεις μία μίξη),
ακόμη (δεν το λέω με βεβαιότητα αυτό, γιατί θα έπρεπε να τα ξανακοιτάξω) δεν διακρίνω ποιητές, την ποίηση που έχει ήδη περάσει.
Φιλικά,
Συγχαρητήρια, πολύ καλή δουλειά. Με μια πιο προσεκτική ματιά, καθίσταται φανερό ότι τα ποιήματα έχουν γραφεί με χρονική (και συναισθηματική-ψυχολογική) απόσταση μεταξύ τους.
Πραγματικά, διακρίνεται η διαδικασία ωρίμανσης από ποίημα σε ποίημα. Αρκετά στρωτός ο λόγος (ανεπιτήδευτα επιτηδευμένος) και ιδιαίτερα ανάγλυφη εικονοπλασία.
Κατά τα λοιπά, έχε υπ’ όψιν σου ότι οι Όψιμοι Κρίνοι αυτού του κόσμου πάντα θα προσπαθούν να σε κρατήσουν πίσω, μέσα από στρεβλές αντιλήψεις (“μέχρι να τις καταλάβουν κι οι ίδιοι”) και “κακογραμμένες” παραδοχο-υποθέσεις.
Σε αυτά, εσύ κάθε φορά θα καλείσαι να κάνεις “…άλμα πιο γρήγορα από τη φθορά”.
Φιλικά…
Δέχομαι την αντίθετη άποψη
ωστόσο δεν κράτησα κανέναν πίσω, ίσα ίσα που είπα πως έχουν κάτι τα ποιήματα και ο ίδιος ο Νάσος με την προσπάθεια και την πάροδο του χρόνου θα γράψει πολύ καλύτερα σίγουρα, αλίμονο.
Αυτές οι αντιλήψεις οι…πεπερασμένες βλέπετε οδηγούν τους νέους στην μη-εγκράτεια οδηγώντας σε συλλογές άνευ ουσίας,
άλλος κοιτάει το δάσος, άλλος τον ουρανό, άλλος τα φύλλα, άλλος το χώμα, κι ο καθένας έχει το δίκιο του, μόνο που το υπερασπίζεται τόσο που το χάνει.
Ενίοτε η γνώμη είναι απλά μια γνώμη, και δεν προσπαθεί ούτε να κρατήσει πίσω αλλά ούτε να πάει κάποιον μπροστά.
Όποιος στα πάντα βλέπει ή άλματα ή ανόδους ή πτώσεις κουράζει τόσο, όσο κούρασε αυτό μου το σχόλιο..
Και πάλι φιλικά, να είστε καλά και ποιητής και πολίτης.
Η ποιηση σου παρουσιαζει μια εξαιρετικα ενδιαφερουσα διαφορετικοτητα , κατι απο πεζογραφια ! Ο λογος τραχυς και υπονομευτικα επιθετικος .
Ευχομαι να εχεις μια ομορφη συνεχεια .
Σας ευχαριστώ όλους μα και τον καθέναν ξεχωριστά για τα λόγια και τον χρόνο που διέθεσε να με διαβάσει.
Η ποίηση αν δεν αποκαλύπτει αντιθέσεις,δεν αγγίζει!
Ν.
Moυ άρεσε. Θα έλεγα καλύτερα πως όχι μόνο μου άρεσε αλλά πως πρόκειται για ποίηση αντικειμενικά. Δεν ξέρω στην επόμενη εμφάνιση τι θα επιλέξει ο ποιητής να μας δώσει μα ακόμα και αν ”ένα ποίημα δεν αποκαλύπτει αντιθέσεις, δεν αγγίζει”, είναι ακριβώς γιατί και αποκαλύπτει αντιθέσεις και αγγίζει σαν κάτι απολύτως φυσικό. Και προσωπικά πιστεύω ότι ο Ν. Αθανασίου μας αποκαλύπτει πολύ περισσότερα από αυτά που ίσως θέλει να κρύψει. Πολλοί λίγοι νέοι ποιητές γράφουν έτσι ή βγήκαν στο φως αφού κατέκτησαν τέτοιο επίπεδο. Ως αναγνώστης ευχαριστώ.
]
Σας ευχαριστώ τόσο πολύ κύριε Σταμπόγλη.
Να είστε καλά,
Νάσος
Νάσο μου,
γράφεις πολύ ξεχωριστά. Φαίνεται πως έχεις πολλά που θέλεις να μοιραστείς, άνοιξε την καρδιά σου κι άλλο και άφησε το συναίσθημα να σε κυριεύσει, κανονικά… θα δεις θαύματα !
Φιλιά,
keep on
A
Σε ευχαριστώ πάρα πολύ..για τη “σπρωξιά” κυρίως!