Ανδρέας Πολυκάρπου, Ποιήματα

`

Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΝΙΒΑ

Ούρλιαζαν οι σειρήνες
όταν οι Πραινεστίνοι
γογγύλια έσπερναν στην άμμο
και με το αίμα τους τα πότιζαν.

Τότε που ο Αννίβας
αποσβολωμένος με το θάρρος τους
λαθραία τους κοιτούσε να αγοράζουν ενός ποντικού τη σάρκα.
Διακόσες δραχμές όλες κι όλες.

Αυτοί, όμως, άντεξαν.
Ακόμα και από του Σύλλα τις εντολές
αλώβητοι, περήφανοι βγήκαν.
«Αιχμάλωτος μην μείνει κανείς».

Τους ξεπάστρευαν για μέρες.
Χωμένα στην άμμο κορμιά.
Της Κυπρίδας ήταν τέκνα.
Στο πεδίο του Άρεως σταυρωμένοι.

Αιμομίκτες της αρετής,
φτιάξατε το νόμο της ελπίδας.
Σταθήκατε στα τείχη ψηλά
αγναντεύοντας τους σαρυσσοφόρους.

Της Καιρέας εγκλώβιστοι,
στο πρώτο κάλεσμα
οι Θεσσαλοί φώναξαν χαίρε
κατεδαφίζοντας των Πελασγών την Άγυλλα.

Τα λυδικά, όμως, πουλιά
σκέπασαν το φως.
Αλλαξοπίστησαν οι Ίωνες
στις αμμουδιές της Ελέας.

Μακάριε εσύ Αννίβα,
οι στρατιές των Ρωμαίων
το δρόμο σού δείχνουν
για την Καρχηδόνα.

Στα ελεφάντινα βήματα
δονούνται οι Άλπεις.
Μα του Καίσαρα ο τρόμος
το μαχαίρι του Βρούτου είναι.

`

*******

Η ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Απόρησαν οι Ρωμαίοι
όταν οι Καππαδόκες
δοτό ζήτησαν βασιλέα
ανίκανοι απʼ το γένος τους να βρουν.

Τόσα χρόνια βασιλείς
της ένδοξης ιστορίας
πρέσβευαν την Κλεισθένια δημοκρατία
προτού εκστρατεύσουν στη Σικελία.

Τώρα τους δυτικόστροφους ασπάζονται
τρανούς, ρασοφόρους ηγέτες.
Η συμμαχία κατέρρευσε.
Απομεινάρια απέμειναν της Δήλου.

Στην εκκλησία του Δήμου
ενθρονίστηκε ο Αλκιβιάδης.
Μελίρρυτοι οι λόγοι του Δημοσθένη
ειπώθηκαν γιʼ αυτόν.

Μαγαρισμένος, ακρωτηριασμένος ο Ερμής
κοιτάει τα ακέφαλα του αγάλματα.
Ο λιμός αυτός που ξέσπασε
θανάτωσε το Σόλωνα.

Τα μαντεία δια νόμου σώπασαν.
Οι χρησμοί της Πυθίας σίγησαν.
Προσφύγεψαν οι Θεοί
τους νόμους μας σαν είδαν.

Ο Αριοβαρζάνης, ο τελευταίος του γένους βασιλιάς,
παρέδωσε τα σκήπτρα του.
Εν μία νυχτί η λεχώνα της δημοκρατίας
σε τυραννία μετετράπη.

`

*******

ΔΙΑΘΛΑΣΗ

Φως που διαθλάται
μέσα στους κρυστάλλους
της τεθλασμένης μου μορφής,
αναρριχάται στα ουτοπικά όρη της μνήμης.

Στις ζυμώσεις του αίματος
μεστώνεται ο λόγος μου.
Αυτούσιος ο λόγος περιβάλλει
τα βρύα του μυαλού μου.

Περίπλους στην παράλληλη
του σύμπαντος διάσταση,
τη διαστρεβλωμένη, σουρεαλιστική
σκακιέρα με τα θρυμματισμένα πιόνια.

Σταγόνα γαλάζια, ουράνια
εκβαλλόμενη από μπρούτζινο μάτι.
Κύμβαλα στους ώμους για κρανία.
Αλαλάζοντα στόματα, σπηλιές γεμάτες σάλιο.

Ποτάμια γεμάτα αίμα,
σε σάρκινες μεμβράνες.
Η καρδιά εκσπερματώνει το αίμα.
Τα χέρια, σπασμωδικά, γράφουν στο ασυνείδητο.

`

*******

ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΤΑΡΑ
Θυέστεια δείπνα μου προσφέρει
ο Ατρέας στην εξορία.
Τα χέρια μου τεμαχισμένα
προσφέρονται για Βρώση.

Της Φιλομήλας το στέρνο
δεν το άγγιξα,
μα η Πρόκνη μού προσφέρει,
να γευτώ, τη σάρκα μου.

Την Πελόπια ψάχνω να βρω
στο αίμα μου
τον Αίγισθο στη μήτρα της
να σπείρω, εκδίκηση να πάρω.

Τους διώκτες μου αυτός
θα τους εξαϋλώσει.
Και τη σάρκα μου
με το αίμα τους θα εξαγνίσει.

Μα του Ορέστη το ξίφος
εκδίκηση είναι έτοιμο να πάρει.
Στα σπλάχνα μου να χωθεί
τα Θυέστεια δείπνα, ξανά, να ετοιμάσει.