ΤΕΤΡΑΦΑΡΜΑΚΟΝ

Η πίστευσις η περί της χρείας
Ανθρώποι που φύγαν,
χαθήκαν, μισοφώτιστοι, στη νύχτα•
αιωνίως πιστοί,
ευλαβικώς ξυραφένιοι

Μακαρίζω σε,
ότι καθαρός πάσης παιδείας
επί παρα-
ποίησιν
ώρμησας
κι ότι το λάθος σου
ήρθε στην κατάλληλην ώρα
Όλα στην κατάλληλην ώρα τους
Τότες
Τώρα

Μη φοβού

`

Ύδρα
Να επιλέγεις τη θάλασσα στη μοναξιά
μοιάζει γενναίο.

***

“Αθάνατος” φώναξε το πλοίο και το κατάστρωμα ανατρίχιασε
η λαμαρίνα λύγισε κι έγινε κύμα.
Οι επιβάτες κολύμπησαν πάνω της και βρήκαν στεριά.
Οι ισοβίτες βούλιαξαν με τις άγκυρες σε έναν όμορφο θάνατο.
Τα βράχια είναι έδαφος πρόσφορο
για αθάνατους και παπαρούνες.
Το νερό της θάλασσας δίνει σχήμα
κι επίγευση.
Οι γωνίες αμβλύνονται και καμπυλώνουν
εκεί που σβήνει το βλέμμα.
Θεοί οικείοι
αγγίζουν την αχίλλειο πτέρνα
και ύστερα παίρνουν τη μορφή μας.
Φυτεύουν στην πέτρα τους έρωτες
πλάθουν ημίθεους.

`

1. CLANDESTINO

Για όσους υπέφεραν στο κέντρο φιλοξενίας μεταναστών-προσφύγων Αμυγδαλέζας

Ο μισεμός είναι καημός, μεγάλος και βουβός.
Άφησα πίσω μου πατρίδα όμορφη και ρημαγμένη,
φίλους, εχθρούς και μια αγάπη λιθοβολημένη.
Τα συρματοπλέγματα τώρα κρέμονται ψηλά
οι άνθρωποι με τη στολή πηγαίνουν πέρα-δώθε.
Παίζουν τάβλι και χαρτιά. Περιγελούν και φτύνουν
κάποιον δικό μας που τυχαία από εκεί κοντά περνά.

Άγιες οι μέρες και οι νύχτες που στη σιγή της φύσης,
ακούω μονάχα το ουρλιαχτό του αγέρα από μακριά.
Τις μέρες, ο αυτόφωτος ήλιος ζεσταίνει τη σάρκα μου,
καθώς περιμένω στην άδεια αυλή- δεν ξέρω ακόμα τι.
Τις νύχτες, τα πεφτάστερα τρεμοπαίζουν στον ουρανό,
καθώς το αεράκι ζεστό, καίει το υγρό πρόσωπό μου.
Κάθε στιγμή χαμένη, δεν πρόλαβα και χτες να κάνω ευχή.

Τα ίδια αστέρια φωτίζουν τις νύχτες των δικών μου
ο ίδιος ήλιος ζεσταίνει και τη δική τους σάρκα.
Θα περιμένουν από καιρό δυο λέξεις ή ένα γράμμα :
«Είμαι καλά. στοπ. Εδώ μ’αγαπούν, μάνα, όσο εσύ. στοπ. »
Κι αυτό το στοπ σαν πελώρια, ολοφώτεινη πινακίδα
κλείνει μπροστά μου το δρόμο. Σταματάει το χρόνο.
Σ’ αυτά τα ψηλά συρματοπλέγματα σταματάει η ζωή.

Άνθρωπος της Πόλης

Πίσω από φιμωμένα παράθυρα
προκύπτουν εικασίες
πως θα ήταν εάν.
Ανθρώπινες ιστορίες ενός κάποτε
ορίζονται ως άγνωστος χ.
Οι τοίχοι διαστέλλονται
κι όλο το κατασκεύασμα έχει περάσει
από τη θεωρία στην απραξία.
Καταπίνω σκοτάδι
στη θέα του εγκαταλελειμμένου
κι ας ονομάζομαι άνθρωπος της πόλης.
Δεν έχω γλώσσα να σκεπάσω τα σφραγισμένα σπίτια.
Είμαι ένας άστεγος.

1

Είσαι ελεύθερος, το δέχομαι
Όταν πηγαίνεις αντίθετα
Στο ρεύμα.
Όταν ζωγραφίζεις στο μέτωπο σου
Την γνώμη σου.
Όταν αντικρίζεις όλο τον κόσμο
Στα μάτια.

2

Δεν διαλέγω καμία όχθη
Καμία πλευρά
Και καμία μάσκα

Πάντα θα υποστηρίζω όλους τους ανθρώπους
Με ιδιαιτερότητες
Μην με ρωτήσεις γιατί

Δεν βρίσκω λόγο να πράξω το αντίθετο.

3

Θα πραγματοποιήσω
Τα όνειρα μου
Ακόμη κι αν
Οι Θεοί
Παίξουν μπάλα
Με τούτη τη γη.