|

Ονειροχώρα

Περπάτησα σε Δάσος Μαγεμένο
με δέντρα λογικά που συζητούν
και ρώτησα της Μοίρας το γραμμένο
μάτια προφήτη_μήπως και μου πουν.
.
Κλαδιά γερτά μπλεχτήκαν στα μαλλιά μου
με ανθών γελάκια χάδια λαμπερά
σαν νόμισα πως είδα συντροφιά μου
νάνους τον Σρεκ μαζί και ξωτικά.
.
Πηγές αγνές μου δώσαν σε φιλία
κρυστάλλων ολοζώντανα νερά
στην πράσινη ξεχύθηκα μαγεία
αστέρι μες σε χέρια θεϊκά.
.
Σε βλέπω καθισμένο να διαβάζεις
έπη με κατορθώματα_σπαθιά
και στα λουλούδια μέσα να ρεμβάζεις
κοιτώντας χρυσογάλαζα πουλιά.
.
Δράκους φρικτές αψήφισα παγίδες
κινδύνους τους περνώντας αρμαθιά
και σκόνταψα μες στου ήλιου τις αχτίδες
κοιτώντας χρυσαφένια σου μαλλιά.
.
Και ξύπνησα σε κόσμο μου οργισμένο
κόρνες αυτοκινήτων να χτυπούν
αστρόπλοια μουγκρητό τους θυμωμένο
τοίχους μεταλλικούς να με κοιτούν.

ΙΙ

Αφοσίωση

Φτερά χρυσά! στα πόδια σου Σπαθιά•*
Χρόνου τροχιές χαϊδεύοντας διαστάσεις
δίχως στο κύλισμά του να διστάσεις
τις Εποχές κρατούσες Αρμαθιά,
.
Δύσης_Ανατολής Εσύ Κυρά•_
μα υπάνθρωποι σαν όρνεα σου ορμήσαν
αμαυρωμένη κι άστεγη σ’αφήσαν
Αυτοκρατορικά σου τα φτερά,
.
σπασ…μένα εγκαταλείψαν στη βρωμιά•
οι Κεφαλές σου γέρνουν λυπημένες
αλάνες τις θωρούν ταπεινωμένες
φαντάζει σου ανυπέρβλητη η ζημιά,
.
Μα…ξέρεις κι από πριν την Προσφυγιά•
(να ξεκινάς απ’το Μηδέν ν’ανθίζεις)
Πάντα μπορείς σ’Εμάς να υπολογίζεις
κορμιά ψυχές σου δίνουμ’ως Μαγιά,
.
Τιμή μας στους Αιώνες Ομορφιά•
γυρίζεις,κατακτάς Ένδοξες Μέρες
_ θαυμάζουμ’ένα Κύμα στους Αιθέρες_
φτερούγισμά σου στην “Αγιά Σοφιά”,
.
Λίκνο Ιστορίας Σου Αγκαλιά Αετών Φωλιά!

(Κέρκυρα,2013)
*Στο δεξί κρατάει ρομφαία(σπάθη)ενώ στ’αριστερό σφαίρα(γη)φέρουσα Σταυρό.

ΙΙΙ

Αντίδραση

Γκρίζα θηλιά το κάθε Σύστημα
κοίτα μυαλό πως σε σκοτώνει
και τη Συνείδηση φιμώνει!
Μέγα να υποταχθούμε Ολίστημα•
.
Συστήματα κι Εκείνον σταύρωσαν
αδίστακτοι και στα σημερινά
πωλούν Χριστό σαν ύλη(“πάρτε,νά”)
κι έτσι αρκετών την Πίστη διάβρωσαν•
.
Ψυχή, μας μόλυναν με ψέματα
_”Υπομονή…κι όλα θ’αλλάξουν”
(πράσιν’άλογα θα πετάξουν)
και μας χλευάζουν κρύα τα βλέμματα•
.
Θα ‘θελα στην καρδιά την άδεια τους
μαχαίρι σαν του Dexter του φονιά
μι’αντίσταση να μπήξω_σπιρουνιά
μήπως και φύγουν τα σκοτάδια τους•
.
Σαν τον αγνό Θεοτοκόπουλο
λοιπόν να νιώσω Δημιουργίας
Φώς άγιο Κτίση Ελευθερίας
Θεού κι Αγάπης πριγκιπόπουλο•
.
Εδώ! κι όχι στα παραμύθια μου
ψυχή να φτερουγίσεις”Ωσαννά”
τους πάντες ν’αγαπήσω αληθινά
Τώρα,τρυγώντας την Αλήθεια μου!

ΙV

Όπως το Είδα

Ωχρό το Ερειπωμένο Αρχοντικό•
σαν πεταλούδες τα πορτοπαράθυρά του πράσινα
στους διαλυμένους γέρνουν μεντεσέδες
(σπίθες ελπίδας άφαντης)
κι από παντού κισσοί τυλίγονται αγιοκλήματα
των τοίχων λιποθύμισμα αναβάλλοντας,Υψώνοντας
το Κτίσμα στην παλάμη τους μια κούπα ραγισμένη.
.
Κι ο Ιδιοκτήτης του σε σούρουπο χιλιόχρωμο
(χαμόγελο ιμπρεσιονισμού)
έν’άγουρο κρατώντας στην παλάμη πεφταστέρι
μ’εφτά πυγολαμπίδες να τρεμίζουν γύρω του
(ολάνθιστα σιωπής μυστηριακής κεριά)
σε κιόσκι στέκεται μαρμάρινο(σαν επισκέπτης πλέον)
δίχως το Τότε που ήταν ζωντανός να νοσταλγεί.
.
Έναστρο νύχτωμα κυματισμός βαθύχρωμος ζυγώνει
(σ’εσένα παραπέμπει Βίνσεντ)
άρωμα του αγιοκλήματος πληθαίνει
χρυσώνει η Πύλη απ’το φεγγάρι
μοιάζοντας νεύμα τρυφερό μια Πύλη
(μέσα στην Πύλη) Αιθερική γαλαζολάμπει…
Πρόθυμα ο Άνδρας την περνά_
και χάθηκαν οι δυο τους.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Αλεξία Αθανασίου είναι Κερκυραία ποιήτρια & συγγραφέας επ. φαντασίας.
Κατοικεί μόνιμα στο Νησί των Φαιάκων.(Εκτενές βιογραφικό της υπάρχει
στην ηλ. διεύθυνση”Greek SciFi & fantasy wiki/Αλεξία Αθανασίου“).

από Σωτήρης Παστάκας
26 Comments