`

ΤΟ ΠΙΟ ΡΗΧΟ ΠΟΙΗΜΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Αυτό είναι το πιο ρηχό ποίημα στην ιστορία της ποίησης.
Κανένα νόημα κρυμμένο από πίσω.
Και δεν προσπαθεί να διεκδικήσει τίποτα από σένα – ούτε απάντηση, ούτε πράξη.
Δεν προσπαθεί να διεκδικήσει τίποτα από σένα – ούτε καν από εκείνη.

Είναι το ίδιο άχρηστο με μια αγκαλιά.
Είναι μια κραυγή ενώ κοιμάσαι.
Είναι άλλο ένα ποίημα που μιλάει για εκείνο το κλισέ.
Άλλο ένα ποίημα που μιλάει για την αγάπη.
Για μια αγάπη τόσο δυνατή που θα έπρεπε νʼ αλλάξει τον κόσμο,
και δεν ξέρω γιατί δεν το έχει κάνει. Κάθε βράδυ αναρωτιέμαι γιατί δεν το κάνει.

Είναι μια κραυγή ενώ κοιμάσαι.
Είναι μια απάντηση στην ανυπαρξία που μας υπόσχονται,
είναι η μόνη επανάσταση που μπορώ νʼ αγγίξω.
Είναι το πιο ρηχό ποίημα στην ιστορία της ποίησης. Αλλά κάνε υπομονή.
Μένουν 27 λέξεις, μένουν 3 στίχοι.

Είμαι εδώ. Είμαι αληθινός. Γιατί αγαπάω. Την αγαπάω.
Και δεν ξέρω γιατί ο κόσμος παραμένει ίδιος.
Υποτίθεται πως είμαι ποιητής. Τι θα τους πω όταν με ρωτήσουν;

ΧΩΡΙΣ ΑΙΜΑ

Ι.

Πριν διαβάσω στις κινήσεις σου όσα έκρυβες, πριν κοιτάξω μες στις φλέβες σου και τις βρω άδειες, πριν με κάνεις να ξεχάσω τα παιδικά παιχνίδια – πρόλαβες και χάραξες με τα δάχτυλα μια προσμονή ανοιχτών στιγμών, πάνω από κάθε εκατοστό μνήμης όπου οι φαντασιώσεις δηλώνουνε πια την πρωτοκαθεδρία τους: η άπειρη μοναξιά μου μεταμορφώνει παρελθοντικά αιτήματα σε ακολουθίες επιθυμίας, απαγγέλει ακόμα και στους οριστικά πνιγμένους

Μετά απʼ τον ενθουσιασμό για κάποια, ακολουθεί εξέγερση έναντι όσων απογοητεύσεων φανερώθηκαν αρχικά με φιλικό προσωπείο (σκέψη καθαίρεσης αυτού του ίδιου Χρόνου!) – μετά από τον έρωτά μας, μου απομένει λίγη απελπισία, αντίβαρο στη δική σου χαρά: η ζυγαριά έχει φτιαχτεί από πληγές και πάλι πληγές, άλλες τις κοιτάζεις και κλαίς, άλλες τις δείχνεις με υπερηφάνεια – όποιος γνωρίζει /ύστερες καταστάσεις/ θα σου μιλήσει για μια τέτοια συντριβή

-«παρʼόλʼαυτά, αν θές, στο δωμάτιο Εφτά, κάτω απʼ τη δεξιά πτέρυγα του καταστρώματος, η Ιζαμπέλ κάνει πολύ ωραίο ποδόλουτρο, ισάξιο με οργασμό χιλίων αγελάδων»

[κάποιος Φίλος πάντοτε σώζει, όσα λόγια χάσεις, σε μια στιγμή, καθώς βράχια που αγκαλιάζει ένα κύμα, θυμίζοντάς σου: στην ανακάλυψη στεριάς, όμορφες θάλασσες βρίσκουμε οι ναυαγοί, για να μας πάρουνε μακριά]

Στις παρυφές της γης

Της Κατίνας Βλάχου

Στο αγρόκτημά της, μιʼ ανάσα δρόμο,
στις παρυφές ακριβώς της ξεχασμένης γης,
κατέφευγε τις ώρες των μεγάλων αποφάσεων.
Τόπος λύτρωσης για εκείνην, τις στιγμές
που απέφευγε επιμελώς να εκτίθεται
όχι στις υπεριώδεις ακτίνες του ηλίου
κι ούτε στα λάγνα βλέμματα των στρατιωτών,
αλλά στην συνεχή συσκότιση των συναντήσεων
όπου μʼ άδοξο τρόπο κάποιοι όριζαν θυμόσοφα
τους επόμενους κύκλους της σελήνης.
Κι εκείνη ανάμεσα σε νοτιά και βοριά,
φιγούρα εξπρεσιονιστικού σχεδίου,
συγκέντρωνε την όψιμη θλίψη μας
αλλά και την όψιμη μελαγχολία μας,
χωρίς την παραμικρή αντίσταση στους διαρκείς
πειρασμούς των ωρών
και των μεγάλων αποδράσεων από το κλεινόν άστυ.

Κέρκυρα 1 Ιουνίου 2018

ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΟΦΩΣ ΤΟΥ ΚΡΑΣΙΟΥ ΜΟΥ

Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου / 00:21

Με ταλανίζει το μαύρο της νύκτας.
Επιλέγει να κάθεται απέναντί μου
και να γευματίζει κάθε βράδυ με την ευαισθησία μου.
Κάποιες φορές και με τον ίδιο μου τον εαυτό.
Λειτουργία σαν θηρίο, και εμένα, το θήραμα, με κατασπαράζει.
Εισβάλλει στο εσωτερικό μου και σχίζει, ξεριζώνει, κατατρώει.
Μια σειρά από επιθετικές ενέργειες
γιατί μόνο επιθετικό μπορεί να είναι.
Στην απόπειρα να αμυνθώ, χάνω τον έλεγχο.
Για ακόμη μια νύκτα, παραδίδομαι στην αγαλλίαση,
που προσφέρει τόσο η καταστροφή όσο και η φθορά,
στην τραχιά ευχαρίστηση.

`

Δήθεν αρκεί

Σκέφτομαι
δεν θα περάσουν πλέον βράδια φιλικά
προσκείμενα στις εποχές που νοσταλγούμε
φεύγοντας κι ερχόμενοι
και πάλι απʼ την αρχή χωρίς τα ίχνη ματαιοδοξίας.

Καπνίσαμε τσιγάρα
αναλογιζόμενοι τι μας ενώνει και τις τους χωρίζει
μα έσκαβε πάντα εντός εκείνο το σκουλήκι
μην γίνεις σαν κι αυτούς
όχι σαν κι αυτούς
χωρίς να ξέρουμε
χωρίς να μάθαμε ποτέ
ποιοι τελικά ήταν οι άλλοι ποιοι εμείς
και ποιοι που περισσέψαν.

Μεγαλώνοντας το κεφάλι χτυπάει σε τοίχους
χωρίς φωνή
χωρίς κανένας να ονομάσει τη σκληρότητα
ως σκληρότητα
και τον τοίχο ως τοίχο
μόνο τα δόντια να συνθλίβονται το ένα πάνω στο άλλο
καταπίνοντας σάλιο και λέγοντας
δόξα τω θεώ.

Σκέφτομαι
δεν θα περάσουν πλέον μέρες δίχως «όχι»
που θα πνιγεί εντός μας και θα κάτσει σαν βαρίδι
δίνοντας στον βυθό μια επιπλέον αντίθεση.

Ό,τι αρνηθήκαμε δεν θα ʽναι ό,τι αξίζει
κι ό,τι αξίζει
θα προσπεράσει ανάμεσα σε ήχους απʼ το παρελθόν
ανάμεσα σε «θέλω» και «μπορώ»
ανάμεσα σε υποσχέσεις που πήγαν άκλαυτες
στο πρώτο «πίστεψέ με».

Όσα πιστέψαμε
έχουν την πλάτη κολλημένη στη σκιά
που σαν σκιά έχει τον ήλιο νικημένο
που έχει το φως ρεζέρβα ίσως για ώρα ανάγκης
ανοίγοντας συρτάρια και διαλέγοντας μια λύση
ανάμεσα σε κάποιες άλλες λύσεις
κι αυτό δήθεν αρκεί.