Δεν είμαστε παρά η στάχτη του υπεδάφους

i.

Γνώρισα με το σώμα τους ήχους του μεσονυχτίου
τον απόκοσμο βόμβο των κουνουπιών
το σκοτάδι κάθε που ετοιμάζονταν να καταπιεί τη γη

Υπήρξα συνεπής με τη φθορά
και μόνο ο άνεμος, κάποιο ρεύμα απʼ τα δυτικά
ή ο πρωταρχικός νόμος της αδράνειας γνωρίζουν τρόπους
αποδοτικότερους της σιωπής

[ας φανούν τα λόγια αυτά απόρροια
αυθόρμητου εγωισμού]

Οι κήποι

Δεν τον είδαν.
Δεν τον άκουσαν.
Κανείς δεν έμαθε τι απέγινε
εκείνος ο τρελός της γειτονιάς μας.

Χωρίς τον τρελό της
συνεχίζει η γειτονιά.
Χωρίς κηπουρούς
ανθίζουν οι κήποι.

Ας ταπεινώθηκαν

Ας ταπεινώθηκαν
έως θεμελίων οι τοίχοι.
Τη σκόνη εσύ κοσκίνιζε.
Σπόρους στην επιφάνεια
χαντρούλες και ψηφίδες
χάιδευε με το χέρι.

Κι ωραίων πλοίων
ξεφορτώματα
―ανταλλαγές
στα Εμπορεία του χρόνου―
μάντευε τις χαρές
το σχήμα
την υπόσταση.

`

ΜΕΤΑ ΚΟΠΩΝ
( «Μη με ρωτάτε τίποτα. Είδα τα πράγματα
όταν ζητάνε πλησμονή να βρίσκουν το κενό τους»

No preguntarme nada. He visto que las cosas
cuando buscan su curso encuentran su vac;o

Federico Garcia Lorca, Ιντερμέδιο )

`

Οι μέρες της ασάφειας παρήλθαν.
Τα έπεα πτερόεντα μας μάραναν.
Δεν είναι καιρός για επεξηγήσεις.

Περάσανε και εκφράσαμε
μετά κόπων
όσα αισθανθήκαμε στα νύχια
πλέκοντας τον ιστό της Πηνελόπης
γύρω από σώματα
που υγραίνονταν στα «Χαίρε»

Περάσανε οι μέρες της πολυφωνίας.
Εδώ θα ακούγεται αιωνίως
εκείνο, το πρώτο σου:
«όση θάλασσα κι αν καταπιείς
θα σε ξεβράζουν στο τέλος
οι συνθήκες».

`

Νύχτες στην πόλη
Ι.
Απόψε,
Κυμαίνομαι μεταξύ
Συρμού και αποβάθρας
Βήματα στενά
Τσιγάρο στο στόμα
Πολύτιμο αντίβαρο της αμηχανίας

Τα βήματά μας,
Περιπεπλεγμένες ρίζες
Ενός υπόγειου δάσους
Σπάνια βρίσκονται
Αντίκρυ
Μα όταν συμβαίνει
Η ομίχλη πυκνώνει
Η αλήθεια στοιχίζει
Μια ολόκληρη άβυσσο.

Η Τελεονομία

Πέρ’ από πράγματα σαν την αυγή
ν’ αντανακλάται σε ύψη, σε γυαλί
ή την ομίχλη απ’ τη βρωμιά του αέρα
ή τις ανέσεις σε φαΐ, νερό,
τις μεταπτώσεις έξω στον καιρό
ή πού ‘ναι άγευστο ό,τι και να τρώω·
πέρ’ απ’ αυτά, λοιπόν, μηδαμινές
έως καμία είν’ οι διαφορές
που απ’ τον Μεσαίωνα μάς πήγαν πέρα.
Ως κοινωνία, ακόμα, ως μαζική
νοοτροπία έχουμε μείνει εκεί·
στη μετριότητα πού ‘χει ένα ζώο…

σε μια πορεία Ad Astra Per Aspera.

Ό,τι ήταν τότε η έννοια Θεός,
σήμερα αντίστοιχα είν’ ο χρυσός:
δεν επιδέχεται σκέψη καμία.
Τ’ ότι γνωρίζουμε σήμερα εμείς
την σφαιρικότητα πχ. της Γης
όταν δεν ξέρουμε ούτε ΠΩΣ κινήται
(κι αυτό ‘ναι κάτι απ’ τα πιο απλά)·
τ’ ότι γεμίζουμε για τα καλά
τις φυλακές και τα τρελοκομεία…
οι εκστρατείες στην ανατολή…
δεν απαιτεί φιλοσοφία πολλή:
έναν Μεσαίωνα πανόμοιο δείτε.

Εγώ πιστεύω στην Τελεονομία.