`
ΣΗΜΕΙΟΛΟΓΙΑ
Στην έρημη καλύβα μου
έχουν οι χρήσεις εντελώς αλλάξει:
πιάτα είναι τα πλατανόφυλλα,
μαχαίρια τα κονσερβοκούτια,
τα χόρτα είναι προσκέφαλα
και το μυαλό μου σκούπα
του ψεύτη-κλέφτη χρόνου.
Η μοναξιά ,όλο με συμφιλιώνει
με ήχους, αντικείμενα, φωνές.
Το ξύλινο μολύβι μου
έχει μονάχα ακριβώς την ίδια χρήση.
Σ` ευθείες ακροβατώ,
τεντώνομαι σε καμπύλες,
εκκολάπτω τις λέξεις,
πλάθω τη μορφή μου.
Πόσο παράξενο στην ερημιά
ν` ανακαλύπτεις
πόση αξία που` χει ένα μολύβι
παρατημένο από κάποιον
που το πολιτισμό του μίσησε διαβάτη.
Από την ποιητική συλλογή :”Στρέψη και Κάμψη “
`
*
ΠΛΑΤΕΊΑ ΑΡΙΣΤΟΤΈΛΟΥΣ ΑΠΟ WEB CAMERA
Βγήκε φορώντας τις παντόφλες του μπάνιου
(κάτασπρες με φιόγκο φροτέ),
η Αλίκη στη χώρα των Λωτοφάγων
-οι λωτοί πωλούνται και με το τεμάχιο
στα σύγχρονα “εδώδιμα -αποικιακά”.
Κατάμεστο το Today με πρόσοψη στην Πλατεία,
οι υπερήλικοι εχουν πιάσει από νωρίς “στασίδι”,
με την κορεάτικη σημαία μπροστάρισσα η ξεναγός
ένα τσούρμο τουριστών σαλαγάει .
Άλλοι κατευθύνονται στα vegan της Άθωνος,
άλλοι στο ουζερί της “Αννας-να-ένα-μήλο”.
Οι δεκαοχτούρες μαλώνουν με τα περιστέρια
για το μερτικό τους από την τυρόπιττα,
μα αυτή μόνο ψυχία έχει πια να δώσει.
Άλλοι αυτοφωτογραφίζονται προεκτείνοντας
τα σελφονόνταρα,
στο βάθος η θάλασσα με πλοία εμπορικά.
Μαντήλες, άσπροι χιτώνες , ο ζωγράφος
πλαι στο ΙΚΑ ζωγραφίζει μπαλαρίνες,
η παλέτα των χρωμάτων του κόσμου
υπό την σκια της στοάς στην Αριστοτέλους.
Η Αλίκη , ούτε που νιάζεται πια
πως φοράει ακόμη τις παντόφλες με τον φιόγκο.
Από την ποιητική συλλογή :”Το φάντασμα της πόλης“
`
*
ΚΟΧΛΙΑΣ
Δεν μου `ταξες,
μονάχα τοίχους ύψωσες:
για μέρες έψαχνα μια χαραμάδα.
Κι αν οι ματιές μας
ασύμπτωτα χωρίσανε
ύστερα από το μόνο
σημείο επαφής τους,
κι αν το χάδι
απ` τα δάχτυλα μας έτρεξε
σαν άμμος
που στη χούφτα περισσεύει,
το γέλιο σου είναι
που προδίδει τα σημεία.
Δες, στην άμμο βρήκαμε
το κοχλία ενός βαρκάρη.
Πάρ` τον στα χέρια σου
να πορευτούμε στο νησί μας,
όπου τα όρια ακυρώνονται,
όταν αχτίδες συναισθημάτων
ξεγλιστρούν,
από απρόβλεπτες
των τοίχων χαραμάδες.
Από την ποιητική συλλογή :”Σχέδιο προσέγγισης“
`
*
PUZZLE
Δε θέλω,σε κομμάτια εσύ να κόβεσαι
κι ένα κομμάτι να μου δίνεις,
ένα που μου ταιριάζει να σου παίρνω`
σε θέλω άνθρωπο ολόκληρο:
κάτοπτρο γυαλιστερό απέναντι να σ` έχω,
όχι σπασμένο,
κομματιαστή να βλέπω τη μορφή μου μέσα του`
τέτοιον καθρέφτη δεν μπορώ, γιατί αρρωσταίνω.
Τα ιμάτιά σου εγώ,σε κλήρο δεν τα ρίχνω:
λίγη ματιά, σήμερα να κληρώνω,
αύριο, μισή φωνή να δίνω
και μεθαύριο τη ζεστασιά να παραδίνω,
απ` άγγιγμα στιγμής-όλα κομμάτια
της δικής μου της ψυχής.
Κομμάτια εγώ δεν εκποιώ:
ολόκληρο τον εαυτό μου, στο Σταυρό τον στήνω.
Της θεομηνίας τα έργα μου που έπληξα,
με μέτρα ανθρώπινα-κομματιαστά-
βλάβες δεν θα μετρήσω`
καλύτερα ,χαντάκια μέσα μου
σκαμμένα να αφήσω .
Με μέτρα ολόκληρα ,τον εαυτόν μου να! μετρώ:
έτσι μετρώ κι εσένα.
Εσύ, κομμάτια που μου δίνεσαι,
με ποια δικά μου να σε συμπληρώσω;
Λίγα από μένα μόνο ζήτησες !
Κι εγώ που σκόπευα όλο τον εαυτόν μου να σου δώσω
Από την ποιητική συλλογή :”Σχολή γονέων“
`
*
ΓΡΑΜΜΕΣ ΑΥΘΟΡΜΗΤΗΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ
Όχι από τα χαραγμένα μονοπάτια,
μέσα από το γρασίδι
μ` αρέσει να βαδίζω
ακόμη και στα πάρκα τα καλοσχεδιασμένα,
αυτά που οριοθετούν σαφώς
οι πλακοστρώσεις κι οι βραχόκηποι.
Μ` αρέσει να κλωτσώ
παρείσακτα πεσμένα φύλλα,
όσα γλιτώνουν από τις μηχανές
της σκούπας αναρρόφησης
και χαρτιά να συναντώ πεσμένα
από τα παγωτά
των άτακτων νηπίων.
Μ` αρέσει να τραβώ με τις πατούσες μου,
γραμμές αυθόρμητης επιθυμίας
διερχομένων περιπατητών,
ώστε οι μελλοντικοί σχεδιαστές
των πάρκων ν` αντιληφθούν
πόσο απερίσκεπτες μελέτες υλοποίησαν…
Από την ποιητική συλλογή :”Μικρες αντιφάσεις“
`
*
ΚΑΙ
Όραση κοντινή και μακρινή,
μυωπία και πρεσβυωπία,
πώς άραγε στον ίδιο σκελετό χωράνε;
Ματιά προς τα μέσα:
διεισδυτική, συναισθητική,
ματιά προς τα έξω:
άσε το βλέμμα μ` αλληλεγγύη να ενωθεί.
Τις λεπτομέρειες για να δεις καλά,
μη φέρνεις τ` αντικείμενα πολύ κοντά
κράτα απόσταση ικανή`
κουράζεται ο οφθαλμός,
θαμπώνει ο φακός.
Μακριά τη λεπτομέρεια τι τη θέλεις;
ο ορίζοντας αρκεί που είναι ανοιχτός,
δίχως τ` εμπόδια αυθαίρετων κτιρίων,
ή περιφράξεις αιγιαλών .
Ο ευρυγώνιος ορίζοντας
πλατιά σου δίνει τη ματιά,
μονάχα προς το Μάτι μην κοιτάξεις.
Οι φλόγες
έχουν εκτυφλωτική την ακτινοβολία…
Από την ποιητική συλλογή :”Μικρές αντιφάσεις“
`
*
ΙΚΕΑ ΦΑΜΙΛΥ
Αχ ! πόσο θλιβερό είναι το βλέμμα,
των άνεργων που συνωστίζονται
στο πρωινό του εστιατορίου του ΙΚΕΑ!
Kαθώς σπρώχνουν το δίσκο τους,
στη μεταφορική των πιάτων ταινία
εποφθαλμιούν την γενναιοδωρία της μαγε;iρισσας,
καθώς με βιάση τα πιάτα τους γεμίζει ,
του μενού του ενός ευρώ.
Αχ ! πόσο ευγνώμον είναι το βλέμμα
των συνταξιούχων, που συνωστιζονται
στις πυκνοβαλμένες καρέκλες,
της τραπεζαρίας του ΙΚΕΑ.
Καθώς με αργές κινήσεις κι ομιλίες
βάζουν στην άκρη την τυροπιττα και τον καφέ,
του μενού του ενός ευρώ,
από τις τσέπες τους ξεπηδούν
σπιτικά κουλουράκια, πλεκτά
και αναβράζοντα δισκία για τους πόνους.
Αχ ! πόσο χαρούμενοι είναι οι υπερήλικοι,
που αργοσέρνουν τα βήματα στην επιπλαγορά
και χαζεύουν κρεβατοκάμαρες και παιδικά παιχνίδια.
Με το μπαστούνι, το τρίποδο και αγκαζέ
δίνουν μια νότα ευτυχίας,
γιατί, πού ξέρεις αύριο;
ΥΓ: το παρόν ΔΕΝ αποτελεί διαφήμιση της συγκεκριμένης επλοαγοράς
Από την ποιητική συλλογή :”Η Ενική μας Πληθυντικότητα“
`
*
ΦΟΥΡΝΟΣ ΜΙΚΡΟΚΥΜΑΤΩΝ
Μόνο όταν βιάζομαι σε βάζω μπρος,
η βία των κυμάτων σου με αποσυντονίζει
αφού δε δίνει σωστή θερμοκρασία:
στα άκρα ζεστά, στη μέση κρύα
τα φαγητά παραδομένα
στου μάγνητρου την έξαψη.
Λένε πως φταίει των πιάτων
η ειδική αγωγιμότητα,
ωστόσο κι οι δυο ξέρουμε καλά,
πως ό, τι περνά το φράγμα
της προστατευτικής σου ζελατίνας
μπορεί να βλάψει σοβαρά.
Θυμάσαι που μου έσβησες
τη συσκευή της εγγραφής
του άρρυθμου ρυθμού μου;
Γιατί τώρα οι αρρυθμίες μου
καταγράφονται
ως ιδιαίτερα πια γεγονότα
(η κανονικότητα
από πάντα περνούσε απαρατήρητη).
Από την ποιητική συλλογή :”Οι συσκευές μου σε χρονοκαθυστέρηση“
`
*
ΝΤΟΛΜΑΔΆΚΙΑ
Αφού τον φώναξε μ` όλα τα ονόματα,
των ξενιτεμένων της οικογένειας
έφτασε ασυναίσθητα και στο δικό του,
μα αυτός, μ` άλλο όνομα πια ήτανε γνωστός.
Κι ενώ ετοίμαζε τ` αγαπημένο του φαϊ,
ένας λυγμός της ξέφυγε στη γέμιση,
ή που ξέχασε ότι έβαλε αλάτι,
ή που `ταν αλμυρό το δάκρυ
και βγήκαν πεντανόστιμα τα ντολμαδάκια.
Ύστερα έφαγε μόνη στην τραπεζαρία.
Ποιός να γευτεί και σήμερα
τη σπεσιαλιτέ της;
Τι νόημα έχει πια η νοστιμιά;
Απ` της κουζίνας τους υδρατμούς
για λίγο δραπετεύει
και με το τάπερ παρευθίς
καρφί για τα “Γρανάζια της ζωής”
προς την Καμάρα.
Η παλάμη της ζητιάνεψε το χάδι,
των άλλων το φαϊ,
κι όλοι μαζί από “άλλοι άνθρωποι”,
έφαγαν απλά σαν άνθρωποι.
Από την ποιητική συλλογή :”Η Ενική μας Πληθυντικότητα“
`
******************************************************
Η Ευγενία Βογιατζή γεννηθηκε στη Δράμα και κατοικεί στη Θεσσαλονίκη , όπου εργάζεται ως πολιτικος μηχανικος σε Ο.Τ.Α. Με την ποίηση ασχολείται απο παιδί. Ποιήματά της εχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά έντυπα , διαδικτυακά ανθολόγια και λογοτεχνικούς ιστοχώρους. Διατηρεί το μπλογκ: www.anoixtotita.blogspot.com
