Ειλικρίμα

Σε κάποια προαύλια περιπλανιέται κάποιος χτυπάει τις πόρτες των τάξεων όταν τα παιδιά δεν έχουν πάει ακόμη για μάθημα

Είναι έξι το πρωί
και το σκουπιδιάρικο καθαρίζει τα χθεσινά που μοιάζουν κουρασμένα και κατουρημενα και η υγρασία τα συντρίβει
όπως συντρίβει και εμάς
Φεύγει βιαστικά και είναι πολύ προσεκτικός, δεν κάνει καν να δει τα πράσινα χειροκροτήματα
κανείς δεν πρέπει να τον δει.
Δεν έπρεπε να δουν ότι ψάχνει για παρέα
Ότι ψάχνει για κάτι που να του έδινε ενέργεια
Αναμνήσεις και πρόσκαιρη χαρά

Φεύγει πολύ νωρίς από το σπίτι το πρωί
πριν ξυπνήσει η υπόλοιπη οικογένεια
και μάθουν τη φρίκη
του να μην υπάρχει γυρισμός μετά τις πράξεις σου
Φροντίζει να έχει γυρίσει μέχρι που θα ξυπνήσουν τα παιδιά

Για να τους παραπλανήσει

Να μην καταλάβουν ότι κάποιος έλειπε.
Κάτι έλειπε
Έλιωσε
Σαν πέτρινη μουσούδα που πλέον δεν την χαϊδεύει κανείς

Μάνα

Μάνα,
στα γόνατα σου πια δεν θα καθίσω,
μήτε στον κόρφο σου ίσκιο θα ψάχνω να βρω.
Μάνα,
δεν θα με δεις να ξανά δακρύζω,
κάθε φορά που θαρρώ πως σου κρύβω κάποιο μυστικό.

Μάνα,
Είναι ο κόσμος μεγάλος και κακός,
-πως με άφησες ξωπίσω,
το χέρι σου πια δεν θα κρατώ.

Μάνα,
στην ποδιά σου σκόρπια τα ρόδα και τα αρώματα
που μαζεύαμε κάθε Σεπτέμβρη
-πριν χτυπήσει το κουδούνι,
πουρνό-πουρνό.

Μάνα,
Μοιρολόγια χύρια μύρια στην πόρτα,
τόσοι άνθρωποι έχουν έρθει,
σε έχουν επισκεφτεί,
-σήκω να τους δεις.

Μάνα,
δυο φορές πέθανα.
Την ημέρα που γεννήθηκα.
και την ημέρα που σε έχασα.

ΠΛΗΓΗ

Κι όλα στριφογύριζαν σαν μια φυλακή
Δίχως έξοδο, μονάχα χέρια και πόδια
Από τα παράθυρα κρεμασμένα είτε προτεταμένα
Και φιλιά , αγγίγματα, σύντομες αγκαλιές
Με τον έξω κόσμο
Αλλά πάντα το σώμα δέσμιο

Που και που κατάφερνε το κεφάλι
Με την ευλυγισία του μυαλού
Να περάσει ανάμεσα από τα κάγκελα
Και να τραφεί με μια ευρυγώνια μάτια
Της ομορφιάς
Μα ο λαιμός δεν μπορούσε να γίνει
Ελατήριο και να πεταχτεί έξω
Ήταν πάντα δεμένος με την σκιά

Εκείνη διαρκώς θλιμμένη
Γνώριζε μόνο το παιχνίδι των φωτοσκιάσεων
Ανάμεσα σε μαύρο μέχρι γκρίζο
Χαμογελούσε σπάνια με τα δόντια σφιγμένα
Και μια καχυποψία έντυνε τον κλειστό χώρο
Με αποστροφές και διαγραφές

Ρουφούσε το λιγοστό εισερχόμενο φως
Με μανία
Το βύθιζε στα πιο σκοτεινά δωμάτια της
Και ντυνόταν εικόνες κι οπτασίες μιας
Γυναίκας που πάντα λαχταρούσε και μισούσε
Εκείνης που ήθελε να ξεχάσει αλλά μάταια
Έπαιζε πρωτότυπες σκηνές καθημερινού θεάτρου
Από μια περίοδο μιας άλλης ζωής
Πάντα με το ίδιο τέλος αηδία

Σαπισμένα τρόφιμα κόπρανα μολυσμένα έλη
Βάλτοι και σκουπιδότοποι
Όλα ένας αργός πολτός και πάντα ένα λαμπερό
Αλαβάστρινο ευθυτενές με διακριτές καμπύλες
Λαχταριστό γυναικείο σώμα
Φωτεινό
Με γυαλιστερά μάτια να του λέει
Μειδιώντας
Φεύ, Status quo: είναι και χρόνος σ’ αδιέξοδο

ΕΚΔΟΡΕΣ

Δρυμοί του αίματος
ο οφθαλμός στέγνωσε το κακό αίμα
κόκκινα δάκτυλα κάτω από φύλλα
στο στόμα με λιγώνουν.
Οι δολοφόνοι ανταλλάσσουν τσάντες
στα σκοτεινά.
Γαμψά δάκτυλα που μεγεθύνουν
την αιμοροή στο σκοτάδι.
Σύριγγες σπασμένες κάτω από ναρκωμένα φύλλα.
Μαύρες κλωστές κρέμονται απ’ το οδόφραγμα.

«Τα χέρια της γραφής»

ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΡΜΟΥ

Όταν κοιτάζεις στα μάτια, οι φωνές σωπαίνουν.

Έχω μέσα μου έναν άθεο άστεγο που τρέχει στην εκκλησία για να φάει ψωμί.

Μέσα μου υπάρχει ένας νευρικός που πατάει επίμονα την κόρνα στον δρόμο γιατί βιάζεται.

Μέσα μου υπάρχει ένα κρεμασμένο χαμόγελο έτοιμο να πεθάνει από μελαγχολία.

Ευριπίδου και Σωκράτους πρωί στην Αθήνα τα εμπορεύματα φτιαγμένα από αντιγραφή για τσέπη φτωχή.

Και πιο κάτω στην Ερμού τα περιτυλίγματα γυαλίζουν.

Ανάμεσα τους άνθρωποι όλων των ειδών περπατούν με μια ταμπέλα στο χέρι.

Ο καθένας με τη δική του τιμή· πουλιούνται σε κάθε είδους αγοραπωλησία.

Θυμάμαι τους ασπριτζήδες κάποτε που στέκονταν στα πεζοδρόμια και ανάλογα την προσφορά τους πιάνανε το μεροκάματο.

Έτσι θα έπρεπε να στεκόμαστε και εμείς να είναι ξεκάθαρη η συμφωνία στην συνδιαλλαγή μας.

Προσδοκίες, προσμονές δεν υπάρχουν.

Το ψέμα θα περίσσευε.

Αλίμονο σε αυτούς που δεν θα έχουν να αγοράσουν.