Αόρατος βλέπω

Κόμπος στο λαιμό, η ίδια ευτυχία, κάθε πρωΐ, ξεπλυμένη, προσπερνά με χαμόγελο.

Σαν κυρία, δαγκώνεται στα χείλη, σκορπάει
χωράφι κόκκινο, λιωμένα κεράσια.

Ο αέρας μοιράζει κοφτά φιλιά, στεγνός παφλασμός, στριμώχνει τη μέρα στα ώριμα κλήματα.

Στύβω σιωπή τη μουσική κι αφήνω το αυτί μου να μουλιάσει υγρασία, αόρατος χορευτής στην αλμύρα.

Στο μάταιο φως διαβάζω μουδιασμένες λέξεις, γράμματα ανάκατα σβησμένα.

Γράφω το όνομά μου με το νύχι στη μούχλα του τοίχου.

Η ανάσα μου βγαίνει κίτρινη σαν γύρη στεγνή σχεδόν παγωμένη.

Φυτρώνω, καρφίτσα στους καθρέπτες ανάμεσα, για να μπορέσω να δω.

Διώκεται η μνήμη

Την κατηγόρησαν πως ήταν βασανιστική
Τους γέμιζε με τύψεις
Της πρόσαψαν πώς ήταν αδυσώπητη
Τους θύμιζε ευθύνες
Την κατηγόρησαν πως ήταν πατρική
Τους ήθελε αλύγιστους

Στο τέλος παραδέχθηκαν πως ήταν έτοιμη να τους καταδικάσει η ίδια
Κι αυτοί απλώς την πρόλαβαν

Η μνήμη διώκει όταν διώκεται
Ακούστηκε στην άκρη της αιθούσης

*
Στης μοναξιάς το οχυρό,
συνήθως ακούγεται ένα πουλί να κελαηδάει.
Και ξέρεις ότι δεν είναι για σένα.

*
Ο ένας μες στην αγκαλιά του άλλου.
Να χαθούμε αγκαλιασμένοι.
Πόσο δίκαιο για την αδικία των ερωτευμένων.

*
μερικές φορές ψιθυρίζω το όνομά σου
και χάνεται σαν προσευχή δίχως λόγια
είναι το σωστό για τη λανθασμένη απουσία σου.

Τακτικόν Μουσικού του Σοφού

Έρωτες και Πόνους ας ιστορήσωμε,

γέλια και χαρές να σκορπήσωμε.

Επιτυχία μεγάλη θα ‘ναι.

Ευχαριστίες, επαίνους θα λάβομε

και το επόμενον έργο μας στα μέτρα τους θα ράβομε.

Εις Μνήμην

Τα νεκρά παιδιά στα παρασκήνια μένουνε κρυμμένα:

την αυλαία κατεβάζουν, ακίνητα στο χρόνο είναι.

Αυτά παρατηρούν τους άλλους που ωριμάζουν,

ενώ οι ίδιοι άγονοι αιωνίως παραμένουν.

Συχνά, οι θεατές από μπροστά τους προσπερνάνε,

δίχως να τους κοιτάνε- λες και δεν βρίσκονται εκεί.

Πάντα πιστοί στα όσα καθήκοντα τους όρισαν,

χωρίς λέξη παραπάνω και με σκυφτό κεφάλι.

Έχουν ξεχάσει τα παιχνίδια και τα γέλια τους

σε κάποια απόμερη, σκοτεινή ακρογιαλιά,

με τ’ άγρια κύματα να τα έχουνε αρπάξει

μεσ’ τον βυθό, να’ χουν χαθεί για πάντα.

Εμείς τ’ αναζητήσαμε, πίσω για να τα φέρουμε

μα τα παιδιά, άσπρα φαντάσματα έχουν γίνει

και αλφαμίτες που τις πύλες σου φυλάνε,

αόρατα στο γυμνό μάτι της ανθρωπιάς.