Σπύρος Αραβανής, Tέσσερα Ποιήματα

Φύσηξε αέρας

Φύσηξε αέρας στο πρόσωπό σου
και ήταν
σαν να ήρθαν τα μαλλιά σου από το παρελθόν,
φορτωμένα μνήμες και αδιέξοδα,
φιλμ που ξετυλίγει την πλοκή του μπρος στα μάτια μας.
Χάθηκαν τα δάχτυλα μου βαθιά μέσα τους
κι έτσι για λίγο, έζησα από κοντά την ιστορία σου.
Όταν σταμάτησε να φυσά,
το πρόσωπό σου κρύφτηκε και πάλι
πίσω απ’ τις μαύρες λωρίδες της σιωπής.
Στα δάχτυλα μου όμως έμεινε παντοτινή
η μυρωδιά της ζωής σου
κι ας μην το ήθελες.

Το πριν των στιγμών

Ζούσα τόσο έντονα
το πριν των στιγμών
που έφτανα ξεθεωμένος
στο τώρα του χρόνου
με μοναδική επιθυμία
την όσο το δυνατό
γρηγορότερη διέλευσή του
στο μετά της ζωής.

Βραδινή βόλτα

Στα πόδια μου μπλεγμένο το φεγγάρι
Του δρόμου σαν σκυλί και το κλωτσώ
Στους όρκους όλους όμως που’ χω πάρει
Τα χρόνια μου εμπλέκουν και γλιστρώ

Οι μνήμες μου σαν τις βροχές με βρίσκουν
Στους δρόμους να γυρνώ χωρίς παλτό
Και οι ενοχές σωτήρα τους με χρήζουν
Στη νύχτα μέσα να κρατώ σταυρό

Ταμπέλες ονομάτων με εκδικούνται
Ρεκλάμες φωτεινές στήνουν χορό
Τα λόγια που δεν είπα με θυμούνται
Εξήγηση ζητούν πριν σταυρωθώ

Σε λίγο ο ουρανός…

Σε λίγο ο ουρανός
θα αρχίσει να ξερνάει,
μην αντέχοντας άλλους
που ανέβηκαν
σαν δύο
ή σαν τρεις
ή σαν εκατομμύρια
ή σαν κανένας…