Έτσι εκδικούνται
Έτσι λοιπόν φτάνεις ένα απόγευμα λαγγεμένος από απώλειες και δυο φαντάσματα.
Δε λέει με τίποτα να βρέξει στη ντροπή σου και ανίκανος πια
κοινωνάς πάνω από χαρτιά.
Ο έρωτας έχει ξεβγάλει τη θέρμη του
και η γυναίκα
σου στέλνει το μπλε της αδιάβροχο για να σκοτώνεσαι πάνω του.
Έτσι πάντα εκδικούνται τα θηλυκά.
Σʼ αφήνουν σʼ ένα δωμάτιο να σε αποτελειώσουν οι αναμνήσεις.
Άκληρος πόνος
Έγραφα.
Έπινα.
Ξεκληριζόμουν από μια γενιά.
Και το στασίδι μου τα πόδια της.
Και οι αντοχές μου σε άλλη εποχή.
Και ο καρπός από τα στήθη της,
σφραγισμένος στη κοιλιά μου.
Και τα μάτια μου μαύρα.
Κι ένας φίλος να μου κρατά το χέρι.
Έγραφα.
Έπινα.
Ξορκιζόμουν σε γόνιμα πεζοδρόμια.
Ειρκτή που μʼ επωάζει και ύστερα με διώχνει.
Χείλη που τσακώνονται με τη βραχνάδα του πρωινού.
Και μια φυγή.
Και τα φιλιά που δε λένε να μοχθήσουν για τίποτα.
Άκληρος πόνος.
Και πάντα κατάφορος.
Και για να ωριμάσεις,
πρέπει να είσαι ικανός,
για πολλά ξημερώματα,
στο ικρίωμα της ζητιανιάς μας.
Η ρημάδα η βροχή
Τι απέμεινε τελικά;
Τα δυο σου πόδια,
γερμένα στη κοιλιά μου.
Το δεξί μου,
γερασμένο χέρι,
αλαφιασμένο κάτω απʼ τα σκεπάσματα.
Ο επιθετικός έρωτας,
που πάντα κρύβεται στʼ αναφιλητά του πρωινού.
Μια μέρα που γδυθήκαμε
και ήταν γιορτή.
Ένα απόγευμα στη πόλη,
που κούρνιαζαν τεμπέλικες πράξεις.
Τα μέτωπά μας που θράσευαν,
στη γύμνια των υποφερτών,
περασμένων στίχων.
Ύστερα πάντα,
η ρημάδα
η βροχή
αυτή
που υπόμενε,
χιλιάδες ανιαρούς γραφιάδες
να πορεύονται
στα μειλίχια λαγόνια σου.
Βρώμικη γραφή
Βρώμικη γραφή να με συντροφεύει.
Σπίτι μοναδικό δε θα μʼ αντέχει.
Θα ζω την αυθυπαρξία και τις αγέρωχες λέξεις.
Τα μαλλιά μου θα πέφτουν σε καύτρες και ξεριζώματα.
Θα βλαστημάω δυο βιβλία στης ειμαρμένης το περήφανο.
Η γλώσσα πια θα έχει ξεφτίσει στην αυλαία του πανικού.
Θα είναι η θλίψη πρόστυχη,
κρατήρας σιωπηλός
κι ο ευμενής μπροστάρης μου,
σε χώμα σακατεμένο.
Τίποτα πια δεν έχει όμορφο τέλος.
Ποιήματα απότη τελευταία μου ποιητική συλλογή…έτσι τυχαία! Γιάννης Ζελιαναίος
ΑΝΝΑ, Εκδόσεις ΕΡΙΦΎΛΗ
