Η Μπαταρία

Τόσα φώτα ξόδεψα
μα ούτε μια μορφή δεν αντίκρισα.
Πνιγμένες στο σκοτάδι του αιώνα
πήγαν να κρυφτούν πίσω απ’ οθόνες
που μαγνητίζουν.

Τενεκέδες άδειοι από τυρί
και γύρω-γύρω ψίχουλα
να θυμίζουνε την ύπαρξη ανθρώπων
που καλούνε οικόσιτα ποντίκια
για γεύμα.

Βαθύ σκοτάδι πια…
Η μπαταρία τέλειωσε και την φορτίζω.
Δεν την πετώ.
Στέκομαι από πάνω της
και περιμένω…

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα
θα ‘μαι μ’ αυτή ξανά στο χέρι
στο φακό μου να τη βάλω.
Κι αν η μπόλικη υγρασία της ζωής μου
τη φουσκώσει…
σε δυο λεπτά μονάχα…

Το περίπτερο της συνοικίας διανυκτερεύει.
-Ίσως και να το ‘χω αγοράσει-
Σε δυο λεπτά μονάχα
η λυχνία θ’ ανάψει
κι ας μην υπάρχει γύρω ψυχή
να περιμένει.

Η καμπάνα

Κάποτε χτυπάει μια καμπάνα
βγαίνουμε ξυπόλυτοι στους δρόμους
και τρέχουμε προς τον ήχο της.
Όσοι φτάνουμε με περισσότερο πληγιασμένα πόδια
γράφουμε τα καλύτερα ποιήματα.
(Εις ανάμνησιν, βέβαια πάντα, του ήχου κι όχι της θέας).
Όσοι δεν φτάνουμε ποτέ, γινόμαστε αναγνώστες.

Η ποίηση και η ανάγκη της Love Comes Lately movie download

Στον Σωτήρη Παστάκα

Το βάθος της θάλασσας μετριέται από τη δίψα
και το σκοτάδι απ’ την οικείωση ματιού με θάνατο.

Εκείνα όμως τα πρωινά
που η ζωή πυκνώνει σαν το γάλα
πώς μετριούνται Σωτήρη;

Με το βυθόμετρο της ποίησης, λένε.

Απ’ την ανάγκη μας για αυτή, περισσότερο,

θα πούμε εμείς.

Να ζητάς μια θάλασσα

Να ζητάς μια θάλασσα
για να βρέξεις τα χείλη σου
μην αρκείσαι σε λίγες σταγόνες
που μπορείς να τις βρεις παντού.
Να ζητάς μια θάλασσα
για να κερδίσεις κάποτε
ένα ποτήρι νερό.

Φώτα και κόσμοι ίδιοι. Οι σωροί στα σκουπίδια.
Τα νοήματα μ’ έχουν κουράσει.
Πολλές φορές σ’ ακούω ν’ αναστενάζεις
να φεύγεις, να γελάς, να κρατιέσαι.
Όταν τρέχεις ακούω τα βήματά σου,
κι αυτά χαρούμενα είναι.
Απλώνεις τα χέρια σου, μ’ αγκαλιάζεις
Κι ύστερα κρατάς τα μαλλιά μου με χάρη.
Τα χαϊδεύεις, τα φιλάς. Η σκέψη σου μου δίνει ζωή.
Φοβάμαι μου είπες. Κι εγώ.
Σηκώνεσαι, κάθεσαι, στριφογυρίζεις. Μη με
λυπάσαι.
Τα χρώματα δεν αρκούν. Τα συναισθήματα.
Κι εγώ φοβάμαι. Πιο πολύ.

Η παραφωνία της ερωτικής φαντασίωσης

Είχες μιαν όψη τόσο γλυκιά
μια θέρμη ολόζεστη,
η γεύση σου, έτσι, μύριζε ολόκληρη χρυσό
και τα μαλλιά σου παράφορα σχημάτιζαν τον άνεμο
τη φωτιά απ’ το σκληρό του ξύλου δείλιαζαν
και έμεινε στα χέρια μου αυτή η πρώτη αφή
όταν, πώς να το θυμηθώ, με χάιδευε η θύμησή σου
όταν, από το γαλαζόμαυρο νερό αργά κυλούσες
κι όσες αχτίδες σε τυλίξαν, ήταν διαρκώς
σιωπηλά απλωμένες.

Νεορεαλισμός

Δηλαδή ο Τσε σκοτώθηκε για να γίνει μπλουζάκι;
Οι αναρχικοί του μέλλοντος θα παρελαύνουν με Rolex
και Mercedes.
Χρόνια αργότερα,σ την επέτειο του θανάτου του,
νεαροί στα cafe κοροιδεύουν το ναίφ στιλ του.
Παρωχημένα πρότυπα. Πρωτοσέλιδο εφημερίδας:
“Γυμνό μοντέλο στους δρόμους της Νέας Υόρκης
διαδηλώνει εναντίον της κατεργασίας γούνας”.
Μια νέα άποψη της επανάστασης.

Είμαστε ο σπαταλημένος χρόνος

Οι άνθρωποι που έφυγαν κι εκείνοι που θα εξαυλωθούν,
τα πράγματα που δεν αντέχουν και στωικά λεηλατούνται,

όλα όσα πλαισιώνουν αυτή την παράσταση,
όσα αναγεννιούνται κι όσα πεθαίνουν.

Εμείς σκυμμένοι στη λάσπη των θεμελίων,
εξαγνισμένοι μόνο ως προς το ανήλεο παρόν:

αυτή η πρόοδος-η εξευγενισμένη μας μάσκα-
βίαιη έξοδος στον κενό χώρο.

Stone & Ed hd

ΣΤΟ ΙΕΡΟ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΘΕΩΝ

Φτωχή , βυσσινιά, ανέστια αετοθήκη μου,
το φεγγάρι φέτες καταπίνεται
τα βράδια μου εύκολα.
Στο ιερό των μεγάλων θεών
ένα πορτοκάλι ξενυχτάει.
Λερωμένη ως τα βάθη της οχιάς.
με κάρτες αναπνευστήρων ,
συνεχίζω τον ύπνο μου,
γνωρίζοντας από αιώνες πριν
τους χρησμούς των μαντείων μου.
Μια σφαγμένη μέλισσα
βουγκουνάει ατέρμονα
στις θηλές των μαστών μου.
Τα λοιπά μου αδέλφια
σιγανοπερπατάνε στα λάφυρα.
Κάποτε θα γλιστρήσω στην Ανάσταση

Σαμοθράκη 25-8-2001