ΕΙΔΑ ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΠΛΑΝΑ

και μες τη νύχτα πήγα να το πιάσω.

«Είσαι ο ποιητής;», τον ερωτώ καθώς πλησίαζα.
Σα να μην άκουγε, στεκότανε διαβόλω.

«Μπλάνα Γιώργιε, πρέπει να προσθέσεις κάτι ακόμη», επέμεινα.
Καμιά απόκριση ενώ ψαχούλευα τη στόφα του.
Κι ήταν τρομαχτικό.
Το φάντασμα δεν είχε στόμα.
Όχι πως του έλειπε, μα λες και είχε μουτζουρώσει.

Σκέφτηκα πως αφού έτσι είναι τα φαντάσματα θα πιάσω το μολύβι.
«Γράψε μου», του είπα, βάζοντάς το στη παλάμη του.

-Ακούμπησες ποτέ σου ράγα;-
Το μολύβι έπεσε παράλυτα στο πάτωμα
αυτοστιγμεί.

Κι η πτώση θύμισε κοινό καρύδι
πώς βαρύ πέφτει στο χώμα
ύστερα από πετάγματα στις φυλλωσιές,
πουλιών πειράγματα,
ένα καρύδι.

Ήμουν βέβαιος πως αυτός είναι.
Ως έσκυψα να πιάσω το μολύβι
-ή μήπως ήταν κάρβουνο;-
διέκρινα στη κνήμη του
ένα βαγόνι αίμα.
Ξέρω πως ήτανε ταγμένος.

«Γονάτισε», διέταξα, «ή φύγε ον».

Γόνατο προσκυνητή,
-και γόνατο- του ναυαγού το στόμα.
Και κούμπωσα στο πάτωμα τις τρεις παλάμες μου.

—————————————————————–

Αυτός παρέμενε ακίνητος.

Μουντζούρωσε ο ουρανός
στη Πατησίων.
Μπροστά μου μάνα νέγρα
έσερνε το μωρό της θηλυκά
κι ας ήταν δανεικό καρότσι.
Ποιος σου το δάνεισε.

Είδα το φάντασμα του Γιώργου Μπλάνα
Ο Μαρξ μιλιέται από στόμα
σε στόμα.
Ατέλευτο προσκύνημα
τα γόνατα γδαρμένα
πατάω τραπουλόχαρτα

και ας κοιμόμουν λάθρα,
τρομαχτικό μου ήταν.

Και τα φαντάσματα γράφουν ποίηση.
Λάθρα κοιμόμουν.

Στον ουρανό μουτζούρα.

Bad Company movie download

ΓΛΥΚΟΛΟΓΑ ΓΙΑ ΜΟΛΟΤΟΦ

Η εξέγερση είναι δυναμωτικό

διεγερτικό

τονωτικό

ο Γκόγια ζωγράφισε την εξέγερση

κουφάρια και σαρκοβόρους πετεινούς

κι ήταν σα σκύλος που καθόταν στην άκρη της στέρνας

και οι βολβοί των ματιών του

φύτρωναν στο χώμα

κι ο Πικάσσο με τους ακροβάτες του

καταβρόχθιζε την Αμερική

βίοι αγίων σε πεινασμένα σκυλιά

Αλβανοί στα γκέτο και τις σκαλωσιές

με άυπνο βλέμμα ποντικίσιο

σαν του φτασμένου ποιητή

παιδιά αθόρυβα ασήμαντα

με το σταρένιο της νεότητας ψωμί

βεγγαλικά και μέλι

να μοσχοβολάν μολότοφ

που λιώνει υπέροχα πάνω στου δρόμου την κοιλιά

κι ο ήλιος στη διαπασών αφροδισιακό

με τις αχτίνες να βαρά τα πλήκτρα δυνατά

είναι μέρα ιερής γιορτής η εξέγερση

τα πλοκάμια τρελαμένων στους δρόμους

σημαδεύει το θανατηφόρο μας εγώ

είναι σπασμένες τράπεζες κι αηδόνια

που καταπίνουν σκυλιά

χείμαρροι που ξεσπούν στα χωράφια

δεν γονατίζουν σημαδεύουν ισόβια

του ετοιμοθάνατου κόσμου τα κλομπ

τους λοβούς του Αρχάγγελου

και τα στήθη της νύχτας

Εγκαινιάζουμε σήμερα εβδομάδα νεότερων συνεργατών του “ποιείν”, αφιερωμένη σε όσους 15+ αποκτήσουν ADSL σύνδεση μέσα στο 2009!

Ι

είμαι εδώ
στη πραγματικότητα πάντα ήμουν εδώ
στη τσέπη του σακακιού μου
σε μια άκρη του λιμανιού
στους λερωμένους τοίχους
στα γράμματα που δεν έφτασαν
ήμουν εδώ
ανέπνεα
σε σκουριασμένα μέλη
παρέα με ρυτιδιασμένες σκιές

ω ναι είμαι εδώ
πάντα ήμουν εδώ
μιλώντας με γριές διαβάτισσες
τις βροχερές νύχτες
ψιθυρίζοντας παλιές μελωδίες
στάζοντας θλίψη
φτύνοντας όνειρα
είμαι εδώ
εδώ
να με κοιτάξεις:

ποτέ δεν έφυγα

θεοί άνθρωποι & κτήνη

τα χρόνια μου
γυρίζουν στην πόλη μόνα αδέσποτα σκυλιά πεινασμένα
κοιτάζουν τους θεούς οκνηρούς και τους ανθρώπους να τρέχουν

δεν τα ταΐζει κανείς

το αγγελικό κορίτσι στο Uxbridge

ως τότε βλάσφημος
στο Θεό πίστεψα κάτω από τα σύννεφα του Λονδίνου
έφτασα εκεί τελειωμένος
από το στόμα της τρέλας στο στόμα μιας κοπέλας τέσσερα χρόνια πάνω από τα δεκάξι γνώριζε ελάχιστα αγγλικά και έτσι μιλούσαμε ελάχιστα
τα λίγα που κατάλαβα και θυμάμαι είναι πως καταγόταν από την Αργεντινή
και πως μεγάλωσε σε ένα ίδρυμα ορφανών ανηλίκων κοριτσιών στην Ισπανία
παρέμενε εκεί ως δασκάλα
στο Uxbridge είχε έρθει για κάτι σαν επιμορφωτικές διακοπές και θα έφευγε σε όσες ακριβώς ημέρες θα έφευγα κι εγώ
σε δυο βδομάδες
αποδείχθηκε πως αρκούσαν για να πιστέψω
το τάμα μου ήταν να τη γαμήσω

η απολογία ενός ποιητή ή η ζουμερή μου αγάπη

η αγάπη μου είναι τα σωματικά σου υγρά
(αίμα
φλέγμα
κίτρινη
μαύρη χολή
και μουνόχυμα)
ή μου τα δίνεις όλα ή δε με έχεις καθόλου

Η ΓΕΝΝΗΣΗ

ο έρωτας φθίνει. Βρώμικη γέννα.
το χώμα βυζαίνει το αίμα της και
δηλητηριάζεται
ακοίμητο κουκούλι στη ράχη του χάους
βρίσκει τον δρόμο για το φως.

πικρές δαγκώνει ρίζες και κοιμάται.
Η μητέρα κάτω από τα χλομά σεντόνια
προσφέρει τον μαστό της απρόθυμα.
γεννημένος με το στίγμα του ανεπιθύμητου.
αφίλητος θα μείνει.