ΣΤΙΒΟΣ
Μεσημεριάτικα με βάλανε και
Έτρεχα
Μόνος στις ερημιές
Πέτρες κατρακυλάγανε
Τα γόνατά μου έσκουζαν
Μισό λεπτό
Ξεκούραση, ανάταση χεριών και
Χαλαρές αναπνοές
Πρωταθλητισμός εν υπνώσει
Ιδρώτας, γούβες σκασμένης λάσπης, απογείωση
Σκουριά η ανάσα μου
Κάλπικο το μετάλλιο
Ο αγώνας ήτανε στημένος
Αυτό γνωστό εκ των προτέρων
Μη γελιόμαστε
Αν και
Το βάθρο είχε σαθρά θεμέλια
Ο χρόνος πάντα πεινάει
Απροσαρμόστως πρώτος
Οι γειτονιές γεμάτες στα γαρύφαλλα
Το σκοτάδι
Πάντως
Έκοψε το νήμα
Τελευταίο
ΕΛΕΟΣ Rob Roy dvdrip
Ύπνος, ησυχία
Μικρό παράθυρο
Γαλάζιες αναπνοές
Αυθόρμητη παραλυσία
Αντίσταση εκ των
Ξεχάστηκα
Το έλεος των ημερών
Ο ουρανός των παιδικών μου χρόνων
Ήχος βοτσάλων
Λιωμένα πέδιλα
Αρμύρα στους γοφούς μιας ξεχασμένης υπηρέτριας
Από το σκάκι έλειπε ο βασιλιάς, όπως πάντα
Δεν έπρεπε, μα
Δεν ήθελε, αλλά
Υπαινιγμοί μιας άτυχης υποχώρησης
Τα τεθλιμμένα υπέργεια των φωτεινών απολήξεων
ΟΣΦΡΗΣΗ
Ούτε
Νʼ ακούω
Θέλω, ούτε
Να αντιστέκομαι
Κοιτώντας τις υφέρπουσες
Ανωμαλίες του εδάφους
Χαρίζομαι
Δανείζω ύφος και
Όποτε όμως
Τα ερπετά ξεχνούν το δέρμα τους
Συνομιλώ με τις σπηλιές
Οι χαλαζίες τρέμουν το άγγιγμα
Αθανασία
Μια λέξη που
Γράφεται
Με μυρωδιές
ΑΛΛΙΩΣ
Ήθελα να φύγω
Από λυγμούς χορτασμένος
Φωτιά
Μα όσο και αν
Πως γίνεται κι η μουσική αλλάζει χνώτα;
Αλλιώς τα υπολόγιζα
Σιγά το πράγμα
Μόνο οι νεκροί ξεχνούν τις υποσχέσεις
Το κρασί γλυκό, το μήλο κομμένο ήδη στη μέση
Το ʽστην ʽυγειά μαςʼ είχε σαπίσει προ πολλού
Αφενός οι τελευταίες σταγόνες
Είχαν εξαντληθεί
Περίεργη αίσθηση
Η δίψα
Η πείνα σε εξαντλεί, αλλά ο κορεσμός είναι τόσο απότομος
Η δίψα όμως, αυτή η φαγούρα της ψυχής
Όλα να λιώνουν μέσα μου
Τα πάντα να ξεκουρδίζονται
Ένταση που
Ταλαντώνεται
ΓΑΛΑΖΙΟ
Δε γνώριζε τίποτα
Μήτε το χρώμα των ματιών της
Της είχαν μάθει μόνο
Νʼαπαντάει
Φιλοσοφία ήξερε
Μιλούσε γαλλικά
Σπουδές περίσσιες
Η αφωνία του λόγου
Νόμιζε πως το γκρίζο της πηγαίνει καλύτερα
Και το φορούσε
Γιορτές και σχόλες στην καρδιά
Και τα μάτια της
Δεν έπινε, δεν κάπνιζε
Ομολογούσε απούσα
Στις ερημιές του ποδηλάτου της
Δοσμένη
Φωνές δεν άκουγε
Γλυκά δεν έτρωγε
Έκανε έρωτα αφηρημένη
Πονούσε σιωπηλά στο θεατράκι της τρέχουσας επικαιρότητας
Δεν μίλαγε ποτέ για την πολιτική
Οι τέχνες δεν την ενοχλούσαν
Μα το ποδόσφαιρο της άρεσε
Κοιμότανε πάντα νωρίς
Φοβόταν το
Σκοτάδι
Μα πιο πολύ το
Γαλάζιο
Γεώργιος Πατιός (1969) Babylon 5: The Legend of the Rangers: To Live and Die in Starlight ipod
Σας γράφω από το -πολύ- βροχερό Liverpool, όπου κάνω το διδακτορικό μου στη φιλοσοφία. Είμαι 40 ετών με σπουδές στη Νομική, τη Φιλοσοφία και ακολούθως μεταπτυχιακές σπουδές στη φιλοσοφία (Καντ).
Σπουδές:Νομική (Δημοκρίτειο Παν/μιο Θράκης), Φιλοσοφία (Φ.Π.Ψ-Παν/μιο Αθηνών), Μεταπτυχιακό στη Φιλοσοφία (Καντ-Παν/μιο Αθηνών).
Επί του παρόντος:Διδακτορικός φοιτητής στο Παν/μιο του Λίβερπουλ, τμήμα φιλοσοφίας. Θέμα διατριβής: Kierkegaard, η έννοια της ‘ιστορίας’ στη σκέψη και τη φιλοσοφία του.
Αγαπάω τη λογοτεχνία, λατρεύω την ποίηση, δεν ζω χωρίς μουσική. Σημεία αναφοράς μου ο Όμηρος και ο Αριστοφάνης, ο Τζόϋς και ο Καμύ. Μου αρέσουν τα ταξίδια, τόσο του κορμιού όσο και του μυαλού.Η δημιουργία είναι για μένα ανάγκη και η επικοινωνία ο επιζητούμενος στόχος.
“Η δίψα όμως, αυτή η φαγούρα της ψυχής
Όλα να λιώνουν μέσα μου
Τα πάντα να ξεκουρδίζονται
Ένταση που
Ταλαντώνεται”
αυτή η δίψα που όσο ακόρεστη μένει
υπάρχει ελπίδα ανάτασης
βασανιστικό βέβαια
αλλά..
ευαίσθητη γαφή
..γραφή ηθελα να πω.
Ο ποιητής αποτυπώνει εκείνες στιγμές που η ιστορία μας αποκόπτεται από το περίγραμμα της και διαχέεται στη στιγμή, στο βλέμμα στο σημείο, δίνοντας τους πρωτόφαντη έκταση.
Μια λεπτομέρεια γίνεται -ποιος ξέρει γιατί- το εμπόδιο στο οποίο η προσωπική μας ιστορία σκοντάφτει και αποκαλύπτει την κίνηση της.
Η αποκάλυψη γίνεται μέσα μας και μας επιβάλλει ένα κοίταγμα στα πράγματα που μας καθιστά ξένους προς τα οικεία. Μας ανοίγει στο ανοίκειο των πιο οικείων πραγμάτων.
Ξυπνάμε από όνειρο ή μόλις ξεκινάμε να ονειρεύομαστε;