(Φωτογραφία: Γεώργιος Ράλλης)
*
Όλοι καπνίζουμε απόψε
Με κρασί,
φαγητό,
και ομιλίες
Τα μάτια στα μάτια,
Ό,τι αρνείται και ό,τι φορτώνουμε στον απέναντι να δούμε
Κανείς δεν κοιτά στο τασάκι τʼ αποτσίγαρα
Γόπες η μία δίπλα στην άλλη,
Να σιγοσβήνουν με παράσημο
κραγιόν
δαγκωματιές
και Πίσσα
*
Εισπνοή,
το κατακάθι με μορφή καπνού
δύο δεύτερα πλημμυρίζοντας τα πνευμόνια,
αρκούν για τη συνείδηση
Η πίσσα μένει για πάντα εκεί,
Αναφαίρετα στίγματα μέχρι το Τέλος
Εκπνοή καπνού, σε σύννεφα αυταπάτης
Τα φίλτρα απαγορευτικά λειτουργούν
Την κάφτρα δεν αφήνουν να με κάψει
Όταν απέχει ενάμισι εκατοστό απʼ το στόμα
Λίγο πριν
το τσιγάρο απʼ τα χείλη ξεκολλήσει
με αίμα λερωμένο
*
Ο Σταύρος Κρητιώτης
χάνεται σε δεκαπέντε χιλιόμετρα ποδαρόδρομου
με δύο σάπια γόνατα,
για να χαθεί απο εκείνον
Μετά με φίλους και κρασί
Παίζει πάνω σε κινούμενη άμμο
μʼ ανερμάτιστο πυθμένα
που ακούει στʼ όνομά μου
*
Η στερνή επανάληψη, μία ώρα προτού τις εξετάσεις
Στριφτό τσιγάρο
Τσάι με πάγο
Σε τραπέζι τεσσάρων και
Απόλυτη προσήλωση στις φωτοτυπίες
Μα μόνη –είπαμε, υπάρχουν και οι φωτοτυπίες-
Θέρος,
σʼ ανοιχτό καφέ, μέτρα μόλις απʼ τη Συγγρού
Ούτε λόγος για φασαρία
Η μουσική απʼ τʼακουστικά, το πιο μοντέρνο μπουντουάρ
Θέρος, μα η μπλούζα να καλύπτει
Όλα τα παραδοσιακά απόκρυφα σημεία
Μου μυρίζει ανυπόφορα, χριστιανική παιδεία
Σαν την επιμέλεια των σημειώσεων σταματά
-αποφασισμένη, με στόχο επιμέλεια-
Τα πόδια κάτω απʼτη φούστα ανοίγει,
αέρα να πάρουν
τα ενδότερα
-το γράφουν και οι οδηγίες: αεριστείτε καλά, πριν επανατοποθετήσετε τον εαυτό σας σε ψυγείo –
Δύο πλαστικά γαρύφαλλα,
τα ροζ σανδάλια όσο χρειάζεται στεφανώνουν,
-φετιχιστές του κόσμου απογοητευτείτε-
Τα δάχτυλα των κάτω άκρων να καλύπτουν
Πότε πότε απαντά στο κινητό, με τις φιλενάδες
Ναʼχουν χιούμορ επιπέδου, πανεπιστημιακό
Ένα τετράδιο, εξωφύλλου σκληρού
Μʼαναγραφόμενο επάνω το «Αναστασία»
Μα με τίποτε,
Με τίποτε σας λέω
Απʼ το μυαλλό δε μου βγάζετε
Πως όταν ο παπάς εβάφτιζε
Τρεις φορές στο όνομα
Φώναξε «Υποκρισία»
“Η μουσική απʼ τʼακουστικά, το πιο μοντέρνο μπουντουάρ”
εξαιρετικός στίχος.
Η ειλικρίνεια είναι το πρώτο βήμα προς την απεξάρτηση από την ασφάλεια του κοινότοπου.
Για το κοινότυπο πάντως χρειάζεται και η γενναιότητα του απελπισμένου.
Το θέμα είναι πως το άλμα είναι καταδικασμένο να πάει στράφι.Με νικοτίνη ή χωρίς, με αλκοόλ ή χωρίς, αυτό που λείπει είναι η διαύγεια και το φως της ανόδου προς τον εξώστη.
Για να το πω όσο πιο απλά μπορώ: πρέπει τα ‘πλαστικά γαρύφαλα’ να μυρίσουν χλωροφύλη…
ΥΓ
Δεν είναι κριτική του ποιήματος, είναι καταγραφή του ‘ποιητικού κλίματος’… Λείπει η άνοιξη της έκπληξης…
Θα μου επιτρεψετε λοιπόν αγαπητέ κύριε, αφού αυτά που γράφετε δεν είναι κριτική για το συγκεκριμένο έργο, να τα αποσύρετε από τον συγκεκριμένο χώρο, και να ζητήσετε στο φιλόξενο Ποιειν, να σας παραχωρήση ενα διαφορετικό χώρο για να εκφράσετε τους προβληματισμούς και τις απόψεις σας.
Και το λέω αυτό, γιατί, έτσι, κάποιος μπορεί να θεωρήσει οτι, όλες αυτές οι ασυνάρτητες μεταξύ τους προτάσεις που έχετε παραθέσει εδώ, κάτω από την πολύ καλή δουλειά του κ. Ράλλη, αφορούν την δουλειά του.
Εχετε κάθε δικαίωμα να πιστεύετε αυτα που γράφετε και σε πολλά απο αυτά ίσως και να μην διαφωνήσω μαζί σας, αλλά,το γεγονός αυτό, δεν μας επιτρέπει να στιγματίζουμε το πνευματικό έργο κάποιου , μόνο και μόνο επειδή θέλουμε να εκφράσουμε τις δικές μας απόψεις.