ΤΗΣ ΜΕΛΙΣΣΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΘΟΥ
Ήταν του κόσμου οι απαρχές
όταν ο ανθός
μʼ όλη τη δύναμη της γύρης του
ερωτεύτηκε σφοδρά την ωραία μέλισσα.
Της ζήτησε να παντρευτούν
να σμίξουνε αιώνια
αιώνια να δένουν όλο και πιο σφιχτά
κόμπο τα σωθικά τους
μήπως κοπάσει έστω για μια στιγμή
αυτή η έλξη του χυμού
που τόσο βασανίζει τα κορμιά μας.
Η μέλισσα αρνήθηκε
δεν ήταν είπε γραφτό τους
να κάνουνε μαζί παιδιά̇̇˙
μονάχα μέλι ολαρωμόγιομο
φουσκολουλουδωμένο
μέλι παχύ, αλάνθαστο
γιομάτο αναστάσεις
οι εργάτριες να τρέφονται
και οι νωθροί κηφήνες
να ʼχει ο κόσμος καύσιμα
η γης να συνεχίζει.
ΤΟ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ
Σʼ αρπάζω να σου κάνω έρωτα
σκαμπιλίζοντας τους θεσπέσιους γλουτούς σου.
Σε βρίζω μπαίνοντας μέσα σου
μʼ ορμή σαδιστή.
Αδιαφορώ αν πονάς.
Βογγώ με την υποταγή σου.
Εκσπερματώνω στο πρόσωπό σου
προστάζοντάς σε να γονατίσεις
ακόμη βαθύτερα.
Θέλω να ισοπεδωθείς.
Ισοπεδώνεσαι.
Ιδρώνω ενοχές.
Σε κρατώ τρυφερά, μόλις
που σε αγγίζω.
Ανάβω μια αγκαλιά κεριά.
Σου ψιθυρίζω αγάπη μου, φως
μου, ανάσα μου, ψυχή μου, μπαίνω
μέσα σου αργά και σου φιλώ
το στόμα βελούδινο ρούχο παναγιάς.
Θέλω να απογειωθείς.
Απογειώνεσαι.
Δεν ξέρω ποιος είμαι:
αν έχω μάνα ή είμαι ορφανός
αν έχω πατέρα ή είμαι Θεός.
049 ΓΙΑ ΠΕΙΡΑΙΑ
Την ώρα που οι Ασιάτες
κρέμονται στα κάγκελα
για το συσσίτιο
εγώ περνώ μες στο 049
για Πειραιά
σκεπτόμενος πως ορισμένοι τόποι
ξεβράζουν τις γεννήσεις τους
σʼ άλλους τόπους
σα να ʼναι αχρείαστες
κάποιες πατρίδες.
Σκέψεις πολυτελείας
κρίνω τις σκέψεις μου
καθώς η πείνα και η μπόχα
των μεταναστών τρυπούν τον αέρα
της Αθήνας κι ανακατεύονται με το
καυσαέριο
σα να μετεωρίζεται το σύμπαν
από αηδία.
Γελοιοδέστατες παρομοιώσεις διαπερνούν
το μυαλό μου
την ώρα που ανθρωπόποδα γουρούνια
συνωστίζονται σε δωμάτια αποφάσεων
γεμάτα πτωμαΐνη, γραβάτες κι ακριβά
μπρελόκ.
«Είναι κτήνη» λέω μέσα από τα δόντια μου
και σφίγγω το πορτοφόλι
στην τσέπη μου φοβισμένος.
ΤΡΟΥΦΑ ΚΑΤΩ ΑΠʼ ΤΟ ΧΑΛΙ
Στο πατρικό μου σπίτι
κάτω απʼ το χαλί
είχα κάποτε σκουπίσει
την τρούφα που ʼπεσε
απʼ το στόμα μου
καθώς έτρωγα γλυκό.
Το πατρικό μου σπίτι
πλέον δεν υπάρχει.
Η τρούφα θα ʼχει πια αποσυντεθεί
κι η τύχη εκείνου του χαλιού
αγνοείται.
Εγώ, το αγνοούμενο χαλί
το γκρεμισμένο πατρικό
κι η αποσυντεθειμένη τρούφα
συνωμότες
μιας ασήμαντης παιδικής αταξίας
που δεν κοινοποιήθηκε ποτέ.
Κι όμως
όλοι γνωρίζουν για τα παιδιά
με τις μύγες στο πρόσωπο.
ΞΕΡΞΗΣ
Το δέρμα μου δεν αναπνέει.
Σε λίγο θα πεθάνει.
Σε λίγο τίποτα ζωντανό
δε θα αφορίζει τα μέσα μου
από τον ατμοσφαιρικό αέρα.
Όταν το δέρμα πάνω μου
αποσυντεθεί
τα σπλάχνα μου θα υποστούν
εξάχνωση
στις αναπνοές του πλήθους.
Αλίμονο σʼ όποιον με αντιληφθεί
όταν ανεμπόδιστος κυκλοφορώ οσμή
μες στα ρουθούνια.
Βγάζοντας το κεφάλι του
απʼ την εξάτμιση
θʼ αντικρύσει ξεκάθαρα
τον απέραντο τόπο των κεφαλών
μέσα στις εξατμίσεις
καθηλωμένος απʼ το εκκωφαντικό
μαρσάρισμα
του αόρατου ηγέτη.
Moυ άρεσε η ηρεμία που διακρίνει την σύλληψη και την έκφραση της ιδέας αυτού που όντως υπήρξε και συνεχίζει να ζει χωρίς να έχει την ανάγκη υποστηρίξεως από κανένα παραστατικό στοιχείο αποδείξης..για το ποίημα Τρούφα μιλώ..
Η μέλισσα και ο ανθός χορεύουν αρμονικά στην πίστα ενός σχετικού με την υφή τους ρυθμού..καταπιάνονται εύστοχα στην αρχή με κάτι που δεν γίνεται να ΄ναι, για να καταλήξουν σε αυτό που εγίνηκε για να “φροντίζει” την πλάση..
Το πουκάμισο του φιδιού εξαιρετικά θορυβώδες με μόλις ελάχιστα πρωτογενή πιασίματα μέσα στα χίλια ενός έρωτα που τυλίγεται πάνω στην απροσδιοριστία αισθητικων και συναισθηματικών κινήσεων ενός σύγχρονου τρόπου ζωής ..
Ο Πειραιάς και ο Ξέρξης δύο ποιήματα με καλές και κακές στιγμές..Η αντιφατικότητα και το παράτολμο των προσεγγίσεων επιχειρούν μια δυνατή έξοδο δεδομένων προς την κατεύθυνση της προσωπικής ποιητικής άποψης ,η οποία όμως χωλαίνει σε μερικά σημεία ύπό το βάρος της ασφυξίας που συγγενεύει με τις λέξεις του “Ξέρξη “, αλλά και της ακαταληλότητας κάποιων άλλων ( π.χ πτωμαίνη.. ) που συναντάμε μες στο 049 για Περαία..
Καλή κυκλοφορία σας εύχομαι
Ευτυχώς -για μερικούς- υπάρχουν και άλλα δρομολόγια για Πειραία, τυφλά δρομολόγια.
Υπάρχει και ο ΗΣΑΠ.
Καλοτάξιδο.
Εγώ δεν θα επιδοθώ σε περιώνυμες αναλύσεις
φιλολογικού-λογοτεχνικού τύπου Δ. Μουζάκη .
Απλά θα σου πω μ΄ αρέσεις !!!
Κύριε Μουζάκη εξαιρετικό ποίημα “Το πουκάμισο του φιδιού”. Έρως Λυσιμελής! Μπράβο σας. Για να τυπώσετε μόνον 60 αντίτυπα του “Βρουξιστή”, τόσοι-τόσες φαντάζομαι πως εκτιμάτε ότι θα θέλετε να διαβάσουν το νέο σας πόνημα. Καλό καλοκαίρι σας εύχομαι και θυμηθείτε με εάν κολυμπήσετε εφέτος στο “Λύδι” ή στα “Άχλα”.
Υ.Γ.: Μήπως έχουμε συναντηθεί τη δεκαετία του ’90 στη Χώρα της Άνδρου; Γνωρίζετε τον Δημήτρη Φυρίο;
Υπάρχουν περιπτώσεις κατά τις οποίες το πιο μεγάλο ζόρι που περνάει κανείς είναι πως τρίζει τα δόντια στον ύπνο του(βρουξιστής γαρ) ή πως του έπεσε η τρούφα κάτω από το χαλάκι…Δύσκολα θα βρεί συμπαραστάτες ή αναγνώστες πρόθυμους να τον κατανοήσουν, το ότι όμως επιμένει εντίμως έχει ίσως τη σημασία του. Επιμένετε στο ασήμαντο κύριε Μουζάκη με μια ειλικρίνεια που δεν μπορεί παρά να είναι ενδιαφέρουσα. Η ειλικρίνεια, όχι τα ποιήματα.
διάβαζα προ καιρού μια δικτυακή ποιήτρια η οποία ανάμεσα σε δυο πισωκολλητά ποιήματα πέταγε κι ένα κοινωνικό, ενάντια στο σύστημα…Το γράφω, γιατί είσθε το αντίθετό της: δε λέτε ψέματα. Δεν υποδύεσθε ούτε τον επαναστάτη ούτε τον μονίμως γκαβλωμένο, ούτε το θανατηφόρο συνδυασμο του γκαβλωμένου επαναστάτη. Μικροαστικά γράφετε, και γράφετε ως μικροαστός, αλλά από μέσα.Με εντιμότητα.
Το θυμάμαι το 049, Αθήνα-Πειραιά, τις καθημερινές για τη δουλειά, τα Σαββατοκύριακα για βόλτα, και καθώς ανακαλώ τις παλιές εικόνες βρίσκω την περιγραφή σου εξαιρετική: ξεβρασμένη πληθώρα γεννήσεων άλλων τόπων. Σαν κάπου να μην χωρούσαν και κάπου αλλού μοιάζει να περισσεύουν. Δυστυχώς.
Καλοτάξιδο το βιβλίο σου!
Κύριε Μουζάκη
Επιχειρήσατε εγγραφή των παραχαρακτών
σε ότι πιο ευαίσθητο διαθέτετε !!!!
Θα θεωρούσα τον εαυτό μου πολύ τυχερό
εάν έφθανε στα χέρια μου , ένα από τα 60
αντίτυπα , για να αντλώ δύναμη να τρίζω
τα δόντια μου και στο ξύπνιο μου !!
Όταν ένας καλλιτέχνης αποφασίζει για τους δικούς του λόγους να εκθέσει τον εαυτό του και το έργο του επώνυμα στο κοινό, του αξίζει τουλάχιστον μια έντιμη επώνυμη κριτική. Γιατί όποιος θεωρεί τον εαυτό του καλλιεργημένο και ικανό να κρίνει την πνευματική εργασία κάποιου άλλου (θετικά η αρνητικά είναι αδιάφορο) θα έπρεπε να έχει το θάρρος της γνώμης του και να μην κρύβεται πίσω από την ανωνυμία ενός ψευδώνυμου.
Έγραψα όπως μιλάνε μεταξύ τους οι αναγνώστες, καλοί ή κακοί, επαρκείς ή ανεπαρκείς, κύριε Τσίντρο, μια άποψη. Τα βιβλία σας πηγαίνουν σε άγνωστους και άγνωστοι-δυστυχώς ή ευτυχώς-έχουν άποψη για το έργο σας. Δεν κυκλοφορούν μόνο χέρι με χέρι από κριτικό σε κριτικό. Μέχρι εκεί όμως. Δεν εξύβρισα, ελπίζω, κανέναν-κι αν το έκανα -εν αγνοία μου και πέραν των προθέσεών μου- έχει κάθε δικαίωμα η συντακτική ομάδα να σβήσει ό,τι εκείνη θεωρεί σκόπιμο. Δεν υπογράφω με ψευδώνυμο, αλλά με τα αρχικά μου. Ελπίζω να δείξετε την ίδια ευαισθησία και προς τον “επώνυμο” ( ; ) κύριο Τυρταίο, αν και προσωπικά τουλάχιστον δεν θα συμβούλευα για την ποίηση του κ. Μουζάκη ό,τι πρότεινε εκείνος, υποθέτω εννοώντας εμένα 🙂 Όπως και να ‘ναι, λέτε πως χρειάζεται θάρρος προκειμένου να χαρακτηρίσει κάποιος έναν ποιητή έντιμο, σήμερα, ακόμη κι αν δεν του αρέσει η ποίησή του. Αυτό ως συμπέρασμα μου αρκεί. Δεν θα επανέλθω στην παρούσα συζήτηση. Δεν σκοπεύω να βριστώ με κανεναν, δεν σκοπεύω να πείσω, δεν μπαίνω για να πεισθώ, αλλά ούτε για να βάλω ενέχυρο το δικαίωμά μου να έχω άποψη σε ό,τι διαβάζω. Αν δεν σας αρέσει, πείτε με (απο μέσα σας) άσχετο. Καλό σας βράδυ…
Ωραία ποιήματα.
Το “Της μέλισσας και του ανθού”, υπέροχο με τις λεπτές παραδοσιακές του αποχρώσεις.
Το “Πουκάμισο του Φιδιού”, τολμηρότατο και ερωτικότατο, σε ένα ύφος που νομίζω πως έχω ξαναδεί σε ποίημά σας. Η δύναμή του: πάθος, βαθύτητα και τιμιότητα.
“049 Για Πειραιά” & “Τρούφα κάτω απ’ το χαλί”:
Ή πολύ απλά είναι αυτά τα ποιήματα, ή νοηματικά απροσδιόριστα. Το τέλος τους μου διαφεύγει με ενδιαφέροντα τρόπο.
Ο “Ξερξης”, μέσα απο τον βιολογισμό του, βγάζει μια ωραία υπερβατικότητα στο τέλος.
Λαβυρινθώδη νοήματα και λεπτές εκφραστικές ισορροπίες. Ένα βήμα ακόμα προς την προσωπική σας ελευθερία στη γραφή; Ίσως…
Καλό βράδυ.