Soneto II

Garcilaso y Boscán siendo llegados
al lugar donde están los trovadores
que en esta nuestra lengua y sus primores
fueron en este siglo señalados,

los unos a los otros alterados
se miran, demudadas las colores,
temiéndose que fuesen corredores
o espías o enemigos desmandados;

y juzgando primero por el traje,
pareciéronles ser, como debía,
gentiles españoles caballeros;

y oyéndoles hablar nuevo lenguaje,
mezclado de extranjera poesía,
con ojos los miraban de extranjeros.

*
Σονετο Β΄

Γκαρθιλάσο και Βοσκάν σαν έφτασαν
εκεί που είναι οι τροβαδούροι
που στον αιώνα αυτόν η γλώσσα μας τούτη
και τα τερτίπια της τους χλεύασαν,

αλλήλους ξενισμένοι εξέτασαν
με το βλέμμα, με άχρωμη τη μούρη
φοβούμενοι ότι θα έτρεχαν σαν κούροι
ή κατάσκοποι ή εχθροί που ξέσπασαν·

και κρίνοντας από το κοστούμι εν αρχή,
τους φάνηκαν, καθώς πρέπει,
Ισπανοί ευγενικοί κύριοι,

και ακούγοντας μια γλώσσα διαφορετική,
και με ποίηση ξένη να την διέπει,
τους κοίταζαν σαν να ήταν μυστήριοι.

ΜΟΧΘΗΡΟ ΠΛΑΣΜΑ

Η Νάνσυ θορυβημένη πετάγεται στον ύπνο της. Σπεύδει ευθύς αμέσως απ’το κρεββάτι της να ρίξει μια ματιά έξω απ’το παράθυρο. Βλέπει κάτι ολότελα τρομαχτικό. Είναι προσωποποιημένο το κακό, ένα πλάσμα μοχθηρό, που κινείται σαν το αερικό. Ενόσω περπατά, χάνεται για να επανεμφανιστεί σαν το φάντασμα ένα μέτρο μακριά. Καγχάζοντας με σαρδόνιο γέλιο την κοιτά και της λέει:

-Νάνσυ, εσύ τρέμεις εμένα, όχι τον Θεό! Θα σε στείλω στην κόλαση!

Η Νάνσυ άφωνη, νοιώθει ένα πάγωμα στο δέρμα, με δυσκολία ανασαίνει. Ξαφνικά, βγάζει μιαν κραυγή, αλλά το φρικτό βρίσκεται ήδη κοντά -πλάσμα μοχθηρό. Υποχωρεί, όπως-όπως, παραπατά, κάνει να ανασηκωθεί, μα δεν έχει ανάκαρα, φαίνεται να εξαφανίζεται. Όταν καταφέρνει να σηκωθεί, τρέχει για βοήθεια στους γονείς της.

Προχωρώντας, λίγα βήματα μπροστά, είδε στο κρεβάτι της, πως εκεί, βρισκόταν αυτή, μόνο το σώμα της.

Η Νάνσυ ήτο νεκρή.

************************

SER SINIESTRO

Nancy, despierta por ruido; se dirige a mirar por su ventana, observa algo espantoso. Es un ser siniestro, parece un espectro; él, al caminar desaparece y vuelve a aparecer un metro más adelante, ríe de forma sarcástica, la mira y dice:

-Nancy, estás muy asustada, te llevaré al infierno.

Nancy se impresiona, helada su piel, no puede respirar, toma aire con esfuerzo; de pronto, grita; pero el ser horrible está muy cerca, ella retrocede, cae, intenta levantarse, no tiene fuerza, parece desvanecer; logra incorporarse y corre para pedir ayuda a sus padres; avanzando, vio su cama, allí estaba ella, su cuerpo.

Nancy murió.

BE SINISTER

Nancy, awakened by noise; She goes to look out her window, she sees something frightening. It is a sinister being, it looks like a ghost; As it walks, it disappears and reappears a meter later, laughs sarcastically, looks at her and says:

Nancy, you’re so scared, I’ll take you to hell.

Nancy is shocked, her skin is frozen, she can’t breathe, she takes a breath with effort; suddenly, she screams; but the horrible being is very close, she retreats, falls, tries to get up, she has no strength, she seems to vanish; She manages to get up and runs to ask her parents for help; Moving forward, she saw her bed, there she was, her body.

Nancy died.

AVE MARIA GRATIA PLENA

Ὥστε ἡ ἔλευσί Του αὐτή! Νὰ ἰδῶ ἤλπιζα πάλι
σκηνὴ δόξης θεσπέσιας, ὡς ἔχουν διηγηθῆ
γιὰ κάποιονε τρανὸ Θεὸ ποὺ ὡσὰν χρυσῆ βροχὴ
διέῤῥηξε σιδεριὲς βαρειὲς κι’ ἔλουσε τὴν Δανάη:

Ἢ ἕνα θέαμα φριχτὸν ὡς ὅταν ἡ Σεμέλη,
ἀπὸ ἀγάπην ἄῤῥωστη κι’ ἄσβεστη πεθυμιά,
εὐχήθη τὸν Θεὸ νὰ ἰδῇ καθάριον, κι’ ἡ φωτιὰ
ξετέλεψέ τη ἁρπάζοντας τὰ καστανά της μέλη:

Μ’ ὄνειρα τέτοια χαρωπὰ τὸν ἅγιο ἔψαξα τόπο,
καὶ νῦν μὲ μάτια καὶ καρδιὰ γιομᾶτα θᾶμμα στέκω
μὲ τῆς Ἀγάπης τὸ ὕψιστο μυστήριο ἀντικρυστά:

Κάποιο κοράσι ἐν γόνασι χλωμὸ μὲ δίχως πόθο,
κι’ ἄγγελον εἰς τὸ χέρι του κρίνο νὰ φέρῃ βλέπω,
κι’ ἀπάνωθέ των ζάλευκα Περιστεριοῦ φτερά.

VITA NUOVA

Ἐστάθην μπρὸς στῆς θάλασσας τὸ ἄπιωτο κρασὶ
ὥσπου μαλλιὰ καὶ πρόσωπον τ’ ὁγρὸ κῦμα μουσκεύει·
οἱ κόκκινες μακρὲς φωτιὲς τῆς μέρας ποὺ τελεύει
καῖγαν στὴν δύσι· τ’ ἄνεμου ὁ αὐλὸς μουντὰ ν’ ἀχῇ·

κι’ οἱ φασαριόζοι γλάροι στὴν στερηὰ εἶχαν χαθῆ:
«Ἀλί!» κραυγάζω, «Ὁ βίος μου στὸν πόνο ἔχει πλεύσει,
καὶ ποιὸς στάρι χρυσὸ ἢ καρπὸ δύνεται νὰ συλλέξῃ
’πὸ αὐτοὺς τοὺς ἄχρηστους ἀγροὺς ποὺ ὠδίνουν ἐς ἀεί!»

Χαῖναν πλατιὰ τὰ δίχτυα μου, τρῦπες, ψεγάδια πλήθια,
ὡστόσο τὰ ἐπέταξα ὡς τὴν στερνὴ ῥιξιά μου
ἐντὸς θαλάσσης, κι’ ἔπειτα τὸ τέλος καρτερῶ.

Ὅταν ἰδού! Μιὰ αἰφνίδια λαμπρότης! Κι’ εἶδ’ ἀλήθεια
μέσ’ ἀπὸ τὰ μαυρόνερα, βάσαν’ ἀλλοτινά μου,
λευκῶν μελῶν ν’ ἀνέρχεται τὸ θάμπος τ’ ἀργυρό!

Quelle est la cote des tableaux de Mario PRASSINOS en 2024 

Αριστερά: Η 14χρονη Ζιζέλ διαβάζει δικά της κείμενα στους υπερρεαλιστές, το 1934 (φωτό: Μαν Ρέι). Ο Μάριος διακρίνεται πάνω αριστερά, ανάμεσα στους Μπρετόν, Ελυάρ, Σαρ, Περέ, Παρισό.

Δεξιά: Mario Prassinos, L’Église, 1934-1935. Ένα από τα πρώτα ζωγραφικά έργα που παρουσίασε στους υπερρεαλιστές ο έφηβος καλλιτέχν

*

Gisèle Prassinos

«Γράψιμο» («Écrire»)

Το μαύρο λαχταρά με το λευκό να ζευγαρώσει

μα ένας σύνδεσμος ροδαλός κι άμορφος

εμποδίζει: το χέρι

με το κέντρο του φυτεμένο στη σελίδα.

Χόβολη δίχως άνεμο

ζώο βαλτωμένο

και τ’ αφεντικό του μακριά

ξεχασμένο.

Ανάμεσά τους, σπασμένο το νήμα

που συνδέει τα χρόνια

καθένα μασάει την αλυσίδα.

Τοίχος ή παραπέτασμα;

Ποιος καταστρέφει την ηδονή, την πλησμονή;

Η άμμος;

στην πίσω πλευρά, το πιθανό:

αναχωρήσεις, μάχες

κορυφές

κοπάδια κουδουνίσματα.

Χειμώνας της λέξης

όπως στο δέντρο

των πουλιών μισεμός.

Σιωπή. Παγωνιά.

Περασμένη η σελίδα πλάι σε χέρι καθηλωμένο

κουλουριάζεται στον εαυτό της.

Κι έτσι, παγώνει τ’ αυτί

το μάτι στα σκούρα

η πίστη ατροφεί.

Πού ’ναι τώρα οι όμορφες γιρλάντες

οι αλλοτινές;

(Σταγόνα φωτός)

Στάχτη

Παραδίνομαι στον άνεμο

Ξαπλώνω στο στήθος του κόσμου

Κόβω ένα κλαδί δαμάσκου και

Με το μελάνι από σταφύλι

Γράφω τ’ όνομά σου πάνω στη στάχτη

**

Εγκατάλειψη

Όταν άφησα την πατρίδα

άφησα τον εαυτό μου

με το σπασμένο κεφάλι

στα σοκάκια της παιδικής ηλικίας

νύχτωσε και πέθανα ανάμεσα στις πέτρες

το ξέρω… ακόμα κι αν ο Θεός με συγχωρέσει

ποτέ δεν θα συγχωρέσω εγώ τον εαυτό μου