Ποίημα για ένα Φουστάνι
(Poeme pour une robe de Madame Sonia Delaunay)

Ο Άγγελος από το χέρι του γλίστρησε
Μέσα στο καλάθι ο οφθαλμός των φρούτων
Των αυτοκινήτων τις ρόδες εκείνος τις χωλαίνει
Καθώς και το ιλιγγιώδη γυροσκόπιο της ανθρώπινης καρδιάς.

*

Ο Θάνατος του Γκυγιώμ Απολλιναίρ

Ξέρουμε το τίποτα
Ξέρουμε το τίποτα της οδύνης
Η όξινη εποχή των παγετών
Οργώνει βαθιά χαντάκια στους μυς μας
Θα προτιμούσε ν’ απολάμβανε της νίκης την ευφροσύνη
Eμείς οι σοφοί καθώς γαλήνια τα πένθη στα κλουβιά σφαλιστήκαν
Ανίκανοι τ’ ο,τιδήποτε να κάνουμε
Αν χιονίσει προς τα πάνω
Αν το ρόδο του ήλιου ανάμεσά μας σταθεί κατά τη διάρκεια της νύχτας
Για να μας ζεστάνει
Κι αν τα δέντρα κρεμάσουν εκεί μέσα σε μια γιρλάντα
-Το μοναδικό μας δάκρυ-
Aν τα πουλιά ανάμεσα μας βρισκόντουσαν ενω καθρεφτιζόμασταν
Στα γαλήνια νερά της λίμνης που πάνω απ’ τα κεφάλια μας στάθηκε
ΙΣΩΣ ΚΑΙ Ν’ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΣΤΑΝ
Πως ο θάνατος θα μπορούσε να ήταν ένα μακρύ κι ωραίο ταξίδι
Και μι’ ατέλειωτη άδεια διακοπών για την σάρκα την υφή το κόκκαλο

Χωρισμός

Λατρεμένε μου, αυτό είναι το αντίο μου. Τα λόγια είναι κοινά
Αλλά η αγάπη σπάνια. Γιʼ αυτό άφησέ την νʼ απομακρυνθεί τρυφερά
σαν ήχος βιολιών στη σιγαλιά.

Ο χωρισμός είναι λυπηρός για εμάς, επειδή κάτι τελείωσε,
Αλλά για εκείνο που τελειώσαμε, αυτή είναι μια αρχή –
Ας αφήσουμε την αγάπη να φύγει όπως ένα νιογέννητο πουλί πετάει από τη φωλιά,

Όπως ένα πρωτόφαντο αστέρι, που ταξιδεύει μέσα στη νύχτα,
Το βλέπεις να χάνεται από το οπτικό πεδίο, ή να αφήνεται να κυλήσει αργά σαν δάκρυ,
Άσε την αγάπη μας να χαθεί από τον κόσμο, σαν δέηση για την ανάπαυση μιας ψυχής.

Άσε τα ρόδα να φύγουν, τα ρόδα που στόλιζες στα μαλλιά μου
Κάποια καλοκαιριάτικη νύχτα σε ένα κήπο, και το τραγούδι
Που ακούγαμε από ένα άλλο σπιτικό, όπου έπαιζε ένα πιάνο•
Τη σκιά που μια λάμπα του δρόμου ρίχνει μέσα από το δίχτυ μιας κουρτίνας,
Τον ποταμό τη νύχτα, τον ήσυχο και σιωπηλό Τάμεση, που διατρέχει το Λονδίνο.

—

Η αγάπη κοιμάται

Ξημερώματα, αλλάζοντας όλες οι τροχιές
που διασχίζουν τον ουρανό από μισοσβησμένο άστρο σε άστρο,
ζευγαρώνοντας τα τέλη των δρόμων
σε τρένα φωτός

τώρα μας τραβούν στο φως της μέρας μέσα από τα κρεβάτια μας˙
και ξεκαθαρίζει ό,τι πίεζε το μυαλό μας:
σβήνουν τα λογής σχήματα από νέον
που αρμένιζαν και πρήζονταν και άστραφταν

κάτω στην γκρίζα λεωφόρο ανάμεσα στα μάτια
σε ροζ και κίτρινα, γράμματα και παλλόμενα σημάδια.
Κρεμασμένα από ψηλά φεγγάρια, δύουν, δύουν!
Από το παράθυρο βλέπω

μια αχανή πολιτεία, επιμελώς φανερωμένη,
καμωμένη εύθραυστη με μαεστρία,
λεπτομέρεια πάνω στη λεπτομέρεια,
μαρκίζα πάνω στην πρόσοψη,

να ορθώνεται προς τα πάνω τόσο νωθρά πάνω στον
άτολμο λευκό ουρανό, μοιάζει να ταλαντεύεται εκεί.
(Όπου έχει αργά μεγαλώσει
σε ουρανούς από υγρό γυαλί
από λιωμένες χάντρες σιδήρου και χάλκινους κρυστάλλους,
ο μικρός χημικός «κήπος» σʼ ένα βάζο
τρέμει και ακινητεί ξανά,
ωχρό μπλε, μπλε- πράσινο, και πήλινο).

Τα σπουργίτια βιαστικά ξεκινούν το παιχνίδι τους.
Τότε, στα δυτικά, «Μπουμ!» κι ένα νέφος καπνού.
«Μπουμ!» και η εκρηκτική σφαίρα
από μπουμπούκια ανθίζει ξανά.

(Και όλοι οι υπάλληλοι που δουλεύουν στα εργοστάσια
όπου ένας τέτοιος ήχος λέει «Κίνδυνος», ή κάποτε είπε «Θάνατος»,
στρέφουν μέσα στον ύπνο τους και νιώθουν
τις μικρές τρίχες νʼ ανασηκώνονται

στη ράχη του λαιμού τους). Το νέφος καπνού απομακρύνεται.
Ένα πουκάμισο παίρνεται από την σαν αρμαθιασμένη σειρά ρούχων.
Κατά μήκος του δρόμου κάτω
η υδροφόρα έρχεται

εκσφενδονίζοντας τους συριγμούς της, χιονάτα ριπίζοντας αντίπερα
φλούδες κι εφημερίδες. Το νερό στεγνώνει
φωτεινό-ξηρό, σκοτεινό-υγρό, το καλούπι
του δροσερού καρπουζιού.

Ακούω της μέρας το σαλτάρισμα καθώς εξαπολύεται το πρωινό
από πέτρινους τοίχους και σάλες και σιδερένια κρεβάτια,
σκόρπιοι ή ομαδικοί καταρράκτες,
συναγερμοί για το αναμενόμενο:

αλλόκοτοι έρωτες όλων των ειδών σηκώνονται,
που το βραδινό τους γεύμα θα προετοιμάζουν όλη μέρα,
θα γευματίσεις καλά
με τη δικιά του καρδιά, τη δικιά του, και τη δικιά του,

λοιπόν στείλε τους για τις δουλειές σου στοργικά,
να σέρνουν στους δρόμους τις μοναδικές τους αγάπες.
Μαστίγωσέ τους με τριαντάφυλλα μόνο,
φωτίσου ωσάν το ήλιο,

για πάντα στον ένα, ή αρκετούς, ερχομούς πρωινών
που το κεφάλι του θα έχει πέσει στο χείλος του κρεβατιού του,
που το πρόσωπό του θα στρέφει
λοιπόν έτσι η εικόνα

της πόλης μεγαλώνει μέσα στʼ ανοιγμένα μάτια του
ανεστραμμένη και παραμορφωμένη. Όχι. Εννοώ
παραμορφωμένη και φανερωμένη,
αν το βλέπει καθόλου.

`

Aicha

Σε άγνωστους τόπους άνθρωποι με την δική μου λύπη
Δάκρυ-δάκρυ αφιερώνω το πένθος και την προσευχή μου στην μνήμη της
Κάθε φορά το πουλί των επιθυμιών μου πετάει προς το άρωμα της Aicha
που ξεκούμπωσε τα κουμπιά της θλίψης μου
με τις κλειδωνιές ενός στίχου
του οποίου ο λάρυγγας έχει στεγνώσει
Τουλούμι βροχής που στραφταλίζει
όταν εκείνος ξύπνησε κλαίγοντας
στον ουρανό της μητρότητας
η οποία επιτρέπει την έκχυση ενός απόλυτου γάμου
στα μάτια των γυναικών
που της τραγουδά τον πιο όμορφο στίχο
για να την εμβαπτίσει στο θρόνο της ομορφιάς
μια Πέμπτη σκοτεινή με καταστροφικά
Κύματα να πνίγουν τις λέξεις μου
Θα γράψω μια σελίδα
με τα ορφανά μου δάκρια
Μια Πέμπτη μεταμέλειας και μελαγχολίας
η ηχώ στέκει ασάλευτη
στην σονάτα των καλντεριμιών
Σε ονομάζω μητέρα μου
μπροστά στην απώλεια και τη στέρηση
όχι σαν εκείνες που γιόρτασα
σε φεστιβάλ ποίησης
Η απουσία σου είναι πικρή, Αicha
Ο χωρισμός είναι επώδυνος
Τα γλυκοχαράματα αργοσβήνουν μακριά
στα χνάρια των στεναγμών
Η απουσία σου σαν απόλυτη περιπλάνηση
Η περιπλάνησή μου σαν σημάδι μιας δόξας
που δεν αξίζω
Ω θάνατε που κλέβεις το λουλούδι και τη ζωή μέσα του
πώς ονομάζεις το φως
που πήρες για να το μεταφέρεις στον ουρανό
Πώς εξάτμισες τις δροσοσταλίδες
στις φλέβες της όμορφής μου Aicha

`

`

WRITING

When we start writing what is it we want?

To penetrate into this world’s fruit stone?

Or break it?

Sublimate it into imagination

For an imperishable

Universe of words to rise? Or an ebb tide

To leave behind it cobbles of feelings?

Fears and dreams? (The wake of dreams, I mean.

And the others, for the burdensome morrow.) Starting

To write what we always write without stopping

With a string

Of rhythms and scenes. Feeling

That in fact we want nothing ― that

Writing is a nothing universe. And that

This endless writing

Is our destiny.