«ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΠΤΥΕΙΝ»

Λησμόνησε τους δρόμους της βροχής
το περιστέρι.

Φωνές αρσενικών,
χρυσές ματιές
– λαμπρές δικαιολογίες.

Όμως και στα μαλλιά
και μες στα μάτια μου
πλανιούνται στην αναμονή
τα μυστικά.

Αναμονή χωρίς
«Απαγορεύεται το πτύει»
ή
«Αναχωρεί το τρένο των επτά»
και στο βαγόνι πάλι
απαγορεύεται κι απαγορεύεται το πτύειν;

Το πιο σπουδαίο πράγματι
σχόλιο των τοπίων.

ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΕΛΕΙΠΑ

Σαν επιστρέφω αργά στην κάμαρά μου,
ομίχλη φόβου πάντα με τυλίγει.
Όργια, λες, έγιναν θεία,
τότε που έλειπα στους δρόμους.

Κομμένα γόνατα – δεμένα χέρια
ξορκίζω τους καθρέφτες και θολώνουν.

Κάτι έχουν δει
κάτι έχουν δει και που δε λέει
να πάρει τέλος, Θε μου.

Πια δε βαστώ.
Εδώ και χρόνια μες στα χέρια του με πλάθει.

ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΣΩΠΙΔΑ ΚΙ ΕΛΠΙΔΑ ΠΑΡΗΓΟΡΗ

Είπες
ίσως υπάρξει πέρασμα
από μια πίεση ερμητική
κι από έναν κόσμο γύψινο, ραμμένο, συντριμμένο.
Ήρθαν σε λίγο τα τέρατα
απʼ τʼ άνοιγμα του τραύματος και της γενναίας δειλίας.
Είπες
θα διαβείς τα σύνορα κρυφά
τις αποστάσεις και τους όρους θα συμπτύξεις
νʼ αντικρίσεις το γαλάζιο τʼ ουρανού
ρουφώντας αμόλυντο αγέρα.

Πώς μπορεί να ξεφύγει κανείς
απʼ τα δικά του σύνορα
γειτονεμένα επίμονα με τα οχυρά των άλλων;
Τώρα κοιτάς
χωρίς προσωπίδα ελπίδα παρήγορη
δίχως αναβολής των αναχαίτιση
ωραιότητα πεζή
τη ριψοκίνδυνη ζωή σου.

Γύρω κοινωνίες ιδέες και Κόμματα δεν καταργούν την Άβυσσο
ούτε το πνεύμα ζωής υπεράνω των υδάτων.

Μετάλλιο Τ. Μ.

Τα καπούλια του αλόγου μου με τινάζαν ψηλά και το τέντωμα των λεπτών μπροστινών ποδιών του μʼ έβρισκε στηριγμένον στους αναβατήρες, συγκλονισμένον από την άτοπη θέση που κατείχα μέσα στη φύση. Δίπλα μου πέρναγαν με ταχύτητα φυλλώματα, κλαδιά, δέντρα, σε μιαν ατέλειωτη ποσότητα.. Όχι σειρά, όχι διαδοχή. Διαδοχή και σειρά είχαν πάψει να υφίστανται σʼ αυτόν τον ραγδαίο καλπασμό μέσα στο δάσος. Το άλογό μου προχωρούσε πάντα μπροστά. Τα χαλινάρια τα κρατούσα μόνο για στήριγμα. Η μέρα χανόταν. Η νύχτα έπεφτε. Το δάσος μεγάλωνε. Η μοίρα μου ξετυλιγόταν.
Έπαψα να βλέπω. Έπαψα να φαντάζομαι ότι βλέπω. Στʼ αυτιά μου μόνο η ιδέα ενός ήχου σαν διαρκές βίτσιμα. Έσκυψα, για να μη φέρνει το σώμα μου αντίσταση στον αέρα. Αρπάχτηκα από τη χαίτη του αλόγου μου. Ακούμπησα το κεφάλι μου στην καυτή παρειά του. Ένιωσα στα ρουθούνια του τον αντίλαλο όλης της κτίσης. Καρφωνόμουν ολοένα και πιο βαθιά στο σκοτάδι.

Μετάλλιο Α. Μ.

Όταν ήμουν παιδί, μου είχαν πει: Μεσημέρι, όταν όλοι κοιμούνται, μη νομίσεις εσύ πως μπορείς να τραβήξεις το σύρτη που σφαλίζει την πόρτα και να βγεις απʼ το σπίτι. Μη νομίσεις εσύ πως μπορείς, μες στην κάψα του ήλιου, να διασχίσεις την πόλη και να βγεις απʼ το κάστρο. Μη νομίσεις πως μπορείς να σκαρφαλώσεις στους βράχους και να πας ως τη θάλασσα να δροσίσεις τα πόδια σου μες στα κρύα νερά της. Μη θαρρείς πως μʼ εσένα θα γίνει αλλιώς, και πως δεν θα σε πάρουν κι εσένα μια μέρα οι πανώριες φρεγάτες του σουλτάνου της Τύνιδας.

Με κόπο τα μάτια μου διακρίνουν τη στεριά. Ένα πέπλο θολό τα κάνει όλα συγκεχυμένα. Μόνο ο θόρυβος των κουπιών που σχίζουν τη θάλασσα και οι εκτυφλωτικοί σπινθήρες που πετάνε τα μάτια του.

Απαγγελίες Εποχής

Ήταν το δικό μας μπιγκ μπράδερ, το δικό μας άιντολ, τα ωραία καλτσάκια
μιας κοπέλας που γερνάει σήμερα μασουλώντας ευπώλητο, και στα 12 υπήρξε
Ελλάς. Τα μαντιλάκια, τα μπερεδάκια, τα πουλοβεράκια, σε όλους τους τόνους του γαλάζιου και του λευκού. Ο φτωχός στην τελευταία σειρά της παρέλασης με την περίπου στολή που απαιτούσε η μέρα. Το τύμπανο, η αντιπολίτευσις της παρελάσεως, ακόμα και τώρα στα τύμπανα περνάει ο ανθός της μολότωφ του αύριο, κι αυτές οι βόλτες στο δωμάτιο για την απομνημόνευση… Δεν θα μπούμε ποτέ στην Ιστορία σας, μνησίκακα υιοθετημένοι από κλητήρες, αλλά θα δοκιμάσουμε όπως τότε το πρώτο παγωτό της χρονιάς, με το τύμπανο στο χέρι, τη διπλωμένη σημαία, τη συμμαθήτρια που αρχίσαμε να την βλέπουμε αλλιώς… Θα φέρουμε την κιτσαρία της Πέμπτης Λεωφόρου της Νέας Υόρκης στην Πλατεία Συντάγματος… γιατί όλα αυτά ήτανε θεατρικά… με νόημα διάφορο από την εξέδρα όπως και τώρα… Έτσι θα πάμε, εν πλήρει δόξη για να συναντήσουμε τον Ξένο, να κάνουμε «καπάκια», απέναντι στον κοινό εχθρό… με την ψυχή του από στυπόχαρτο…

Το κρυφό σχολειό
(Ιωάννης Πολέμης)

Απ’ έξω μαυροφόρ’ απελπισιά,
πικρής σκλαβιάς χειροπιαστό σκοτάδι,
και μέσα στη θολόκτιστη εκκλησιά,
στην εκκλησιά, που παίρνει κάθε βράδυ
την όψη του σχολειού,
το φοβισμένο φως του καντηλιού
τρεμάμενο τα ονείρατα αναδεύει,
και γύρω τα σκλαβόπουλα μαζεύει.
Εκεί καταδιωγμένη κατοικεί
του σκλάβου η αλυσόδετη πατρίδα,
βραχνά ο παπάς, ο δάσκαλος εκεί
θεριεύει την αποσταμένη ελπίδα
με λόγια μαγικά,
εκεί η ψυχή πικρότερο αγροικά
τον πόνο της σκλαβιάς της, εκεί βλέπει
τι έχασε, τι είχε, τι της πρέπει.
Κι απ’ την εικόνα του Χριστού ψηλά,
που εβούβανε τα στόματα των πλάνων,
και ρίχνει και συντρίβει και κυλά
στην άβυσσο τους θρόνους των τυράννων,
κι από την σιγαλιά,
που δένει στο λαιμό πνιγμού θηλιά,
κι απ’ των προγόνων τ’ άφθαρτα βιβλία,
που δείχνουν τα πανάρχαια μεγαλεία,
ένας ψαλμός ακούγεται βαθύς
σα μελωδίες ενός κόσμου άλλου,
κι ανατριχιάζει ακούγοντας καθείς
προφητικά τα λόγια του δασκάλου
με μια φωνή βαριά.
«Μη σκιάζεστε στα σκότη! Η λευθεριά
σαν της αυγής το φεγγοβόλο αστέρι
της νύχτας το ξημέρωμα θα φέρει».

Σήμερα στο Ποιείν παρουσιάζεται η ” πλακέτα ” του Καρούζου ( έτσι τις αποκαλεί ο ιδιος σε συνεντεύξεις του ) με τιτλο ΔΙΑΛΟΓΟΙ – τυπώθηκε πριν απο την πρωτη του επισημη συλλογη και ειναι μια απο τις λιγες που τυπωσε.

Α. Ψάλτης

( αριθμός καταχώρησης στην δημοτική βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης : Λν 334 )

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΠΡΩΤΟΣ

__ Σα να μην υπήρξαμε ποτέ
κι΄ όμως πονέσαμε απ΄ τα βάθη.
Ούτε που μας δόθηκε μια εξήγηση
για το άρωμα των λουλουδιών τούλάχιστον.
Η άλλη μισή μας ηλικία θα περάσει
χαρτοπαίζοντας με το θάνατο στα ψέματα.
Και λέγαμε πως δεν έχει καιρό η αγάπη
να φανερωθεί ολόκληρη.
Μια μουσική
άξια των συγκινήσεών μας
δεν ακούσαμε.
Βρεθήκαμε σ΄ ένα διάλειμμα του κόσμου,
ο σώζων εαυτόν σωθήτω.

__ Θα σωθούμε από μια γλυκύτητα
στεφανωμένη με αγκάθια.
Χαίρετε άνθη σιωπηλά
με των καλύκων την περισυλλογή,
ο τρόμος εκπλεπτύνεται στην καρδιά σας.
Ενδότερα ο Κύριος λειτουργεί,
ενδότερα υπάρχουμε μαζί σας.
Δεν έχει η απαλή ψυχή βραχώδη πάθη
και πάντα λέει το τραγούδι της υπομονής.
Ω, θα γυρίσουμε στην ομορφιά
μια μέρα …
Με τη θυσία του γύρω φαινομένου
θα ανακαταλάβει η ψυχή τη μοναξιά της.