Θ έρως.

Η θάλασσα  που θρόιζε
οι  θημωνιές θυμάρι και θυμιαμα  να ανασαίνουν.
Θυμάσαι;
Θεατρίνοι σε θερινούς  θιάσους θύματα και θύτες.
Θαμώνες θυμωμένοι σαν
θρύλοι που θήτευσαν στην θλίψη.
Θ.. έρως  θέλγητρο στου θάρρους τα θεάματα  στα θαλλόφυτα θρήνησε του θέρους τις θωπείες.

**

Το αγόρι

Το αγόρι στην άκρη του ουράνιου
τόξου την σκέφτονταν συνέχεια
καθώς τύλιγε σε κορδέλες τα
χρώματα του.

Η βροχή  βάλσαμο στην ψυχή και η
προσμονή  ένας χρησμός πως
κάποτε θα περπατήσει στα χνάρια της.

Και του έφταναν οι στάλες να
ζωγραφίζει την μορφή της
αφού περίσσευαν οι λέξεις.

Και φεύγαν οι χειμώνες να
συναντήσουν τα καλοκαίρια.
Ήταν τότε που του λείπε
παράφορα σαν στέρευαν τα σύννεφα.

Κλωστές που υφαίναν τα αστέρια
γίνονταν νήματα στον ουρανό
πυξίδα να της φτιάξει.

Και ήξερε πως θα ‘ρθει σαν το
θρόισμα των φύλλων με την οσμή
της μπόρας εκεί στην άκρη του
ουράνιου τόξου.

Και χε φυλάξει θησαυρούς στα
πόδια της να αφήσει
δροσοσταλίδες για να πιει
την μοίρα να ξορκίσει.

Μα ποιος κατάφερε να δει στην
άλλη άκρη της γης το κορίτσι να
περπατά στα σύννεφα;

ΠΕΡΙ ΟΡΑΣΕΩΣ
ΕΙΧΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ Ο ΠΑΙΣ
ΑΝΙΧΝΕΥΤΙΚΩΣ ΕΣΤΡΑΜΜΕΝΟ
ΣΤΙΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ
ΠΕΡΙΗΛΘΕ Ο ΝΕΟΣ ΒΑΘΜΗΔΟΝ
ΕΙΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΝ ΤΥΦΛΟΤΗΤΟΣ
ΚΑΙ Ο ΓΕΡΩΝ ΑΝΕΒΛΕΨΕ
ΠΑΛΙΜΠΑΙΣ

*

RESSUSCITER
LA BARQUE
Η ΒΑΡΚΑ ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΗ
ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΒΥΘΙΣΜΕΝΗ
ΣΤΟΝ ΥΔΑΤΙΝΟ ΤΑΦΟ
ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ
ΤΑ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΑ ΤΑΞΙΔΙΑ
ΑΔΥΝΑΤΟΥΝ ΝΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΗΣΟΥΝ

*

ΠΡΩΙΝΟ
ΕΝ ΕΓΡΗΓΟΡΣΕΙ ΣΚΕΨΕΙΣ
ΑΠΟΣΕΙΣΕΩΣ ΟΝΕΙΡΙΚΩΝ ΣΗΜΑΤΩΝ
ΤΟ ΝΥΚΤΕΡΙΝΟΝ ΕΙΔΩΛΟΝ ΑΠΟΞΕΕΙ
Ο ΠΑΦΛΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ
ΣΤΑ ΤΟΙΧΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΙΩΝ

*

ΕΝΑΣ ΑΠΟΞΗΡΑΜΕΝΟΣ ΚΛΑΔΟΣ
ΚΙ ΕΝΑΣ ΚΛΑΔΟΣ ΧΥΜΩΔΗΣ
ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΓΗΡΑΣ ΚΑΙ Η ΝΕΟΤΗΣ
ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΝΘΟΦΟΡΙΑΣ

ΠΟΛΥΠΤΥΧΟΝ ΚΥΚΛΟΤΕΡΕΣ
ΔΙΑΤΕΤΑΓΜΕΝΟΝ
ΖΩΝΗ ΤΩΝ ΣΗΜΑΙΝΟΝΤΩΝ
ΟΦΙΟΥΧΟΙ ΠΡΟΣΕΛΘΟΝΤΕΣ
ΚΗΡΥΣΣΟΥΝ ΤΑ ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΑ

*

EN YAΛINΩ KΩΔΩNI
TYΦΛΟΣ ΔYNATAI
ΤΟΞΟΤHΣ EINAΙ

*

Η ΦΥΣΙΣ ΗΜΩΝ ΑΔΥΝΑΤΕΙ
ΚΑΙ Η ΘΕΟΤΗΣ
ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΑΠΡΟΣΛΗΠΤΟΣ
ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΑΝΕΡΡΩΣΕ ΔΕΝΔΡΟΝ
ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΕΤΥΨΕ Ο ΚΕΡΑΥΝΙΟΣ
ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΕΓΟΥΣΙΝ ΑΝΤΙΘΕΣΙΣ
ΘΕΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ
ΜΗΠΩΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΙΤΙΟΣ
ΚΑΙ ΤΟ ΑΙTIATON

Ι

ΦΩΝΗ ΒΟΩΝΤΟΣ ΕΝ ΚΑΜΙΝΩ

Ἰούλιος 2024

Φυσάει πολύ.

Τοῦ γιαλοῦ τό κάλεσμα ἀψήφησα·

στὰ ὀρεινὰ ἀνηφόρισα νὰ παραστῶ

στὴν ἐξόδιο ἀκολουθία τοῦ Ἰούνη.

Σὲ ἴσκιωμα βελανιδιᾶς

ἀπίθωσα τὸν πίθο τῆς Πανδώρας

μὲ ὅλα τὰ δεινά του.

Κάθε Σαββάτο τὸν σφραγίζω,

νὰ μένει ἀκηδεμόνευτη ἡ ἐλπίδα

ἀπ’ τὶς ὀργὲς τοῦ κόσμου,

τὴν ἀνιοῦσα τοῦ ὀξυγόνου νὰ τραβᾶ

μακριὰ ἀπὸ βλέμματ΄ ἀδιάκριτα·

ἀγωγὴ θεραπευτική

γιὰ τῆς ψυχῆς τίς ἄπνοιες.

Στὸ βάθος θάλασσα.

Κῆπος παντοῦ τριγύρω ἄγριος

σὲ συσκευασία ἐξημερωμένου,

ἴδια πατέντα,

ὡσὰν λύκος ἐμπρηστής

μὲ ἔνδυμα προβάτου,

φόβητρο μορμολύκειο τοῦ καλοκαιριοῦ.

Μποφὸρ ἐννέα καρατιῶν

λύνουν τῆς φλαμουριᾶς τήν κόμη,

νὰ γίνουν τά μαλλιά της

ἄκαυτα χαλιὰ

σὲ ρεματιὲς καὶ λόγγους.

Φυσάει βοριάς.

Δέντρα καὶ δάση

ἐγκαλοῦν τὸν Προμηθέα:

«Ἔλεος!

Τὸ κλεμμένο δῶρο σου

ἀσύστολα μᾶς καίει.

Ἐξαρχῆς ὑπῆρξε ἀναγκαῖον κακόν·

καί ἀναγκαῖο καί κακό».

Ἀρχαία δισημία ἀτελέσφορη,

σὰν δελφικὸ παράγγελμα

«ἥξεις ἀφήξεις οὐκ»

-ἀνάλογα τό ποῦ θὰ μπεῖ τὸ κόμμα.

Φυσάει φωτιά.

Ἔμπηξε τὶς φωνὲς ἡ δρῦς.

Κραυγὴ βοῶντος ἐν καμίνῳ.

Κρατοῦν σεκόντο oi κυρίες τῆς αὐλῆς,

Ζωή, Ὑγεία, Εὐεξία, Ἀειφορία:

—Σταμάτα, Αἴολε,

νὰ λαμπαδιάζεις τήν πυρά.

Φυσ ᾶ ς ἀνάβει.

Φυσ α ᾶ ς φουντώνει.

Φυσ α α ᾶ ς καιγόμαστε.

Βοριᾶς καὶ Προμηθέας

μὲ μιὰ φωνὴ ἀπάντησαν:

—Τὸν αἴτιο ζητῆστε.

Καὶ πάραυτα τὸν ἔδωσαν:

—Στὸ βάθος λύκος.

Σκουριασμένες αναμονές

Βόλτα με το θείο και τον παππού μου
μετά από κυριακάτικο τραπέζι.
Ο παππούς Πόντιος
τοπίο ξεριζωμένο.
Ο θείος κάποτε στη Γερμανία
τοπίο μετανάστευσης.
Και γω εδώ, άδειο τοπίο
χωρίς τους φίλους
που τους σπρώχνει μακριά η επιβίωση
σε νέες μεταναστεύσεις.
Και γω εδώ, άδειο τοπίο
ριζωμένο από της ιδιοκτησίας τα χρέη
φυλακισμένο πριν τη θάλασσα.
Δεν ησυχάζει η θάλασσα μέσα μου…