ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ

Γιατί απλώνεις τα χέρια σου

να με σώσεις

από κατασκευασμένους εχθρούς·

γιατί σηκώνεις τα χέρια σου

μη βραχώ από ένα λευκό σύννεφο·

γιατί σκεπάζεις με τα χέρια σου

τον ήλιο μην καώ·

γιατί κρύβεις με τα χέρια σου

το σώμα μου

από επίδοξα αγγίγματα·

γιατί ενώνεις με τα χέρια σου

τις άκρες μου να κλειστώ·

γιατί στρώνεις με τα χέρια σου

τα μαλλιά μου

από τους ανέμους.

Αν θες από κάτι να με σώσεις

είναι τα χέρια σου.

Η Άνοιξη λοξοδρόμησε

και μάς προσπέρασε

Απίστευτο και όμως αληθινο!

Αυτος ο χρόνος ο άτιμος δεν περιείχε

την Άνοιξη στις αποσκευες-του!

Η πληγωμένη άνοιξη σαν φορτηγο

που μουγκρίζει στον ανήφορο

λοξοδρόμησε και μας προσπέρασε.

Ξυπόλυτοι και λαχανιασμένοι φθάσαμε

στο αδίστακτο Καλοκαίρι απροετοίμαστοι.

Άγονο Καλοκαίρι και στα περβόλια-μας

δεν ευδοκιμουν πλέον τα καρποφόρα όνειρα,

Καλοκαίρι τύραννος που μας διώχνει

μακρυα απο τις ανοιχτες θάλασσες,

τις θάλασσες που γεννοβολούσαν αιώνιους

έρωτες και δρόσιζαν τα λυπαρα κορμια-μας.

Οι μέρες-μας τούτο τον άτιμο χρόνο

σμίκρυναν και έγιναν πιο δυσοίωνες,

τα πανύψηλα δέντρα του κήπου-μας

γονάτισαν και δακρύζουν ασταμάτητα

κατάντικρυ στον δυνάστη Ήλιο

σαν τις χαροκαμένες μάνες γιατι

ήρθε η Άνοιξη πικρη, το Καλοκαίρι μαύρο.

Απο φόβο τώρα μαζευόμαστε

νωρις στα κουρσεμένα σπίτια-μας

μήπως ανταμωθούμε με την άγρια πείνα

που γυροφέρνει μέσα στους δρόμους

και μας λιανίσει τις σάρκες-μας

με τα κοφτερα δόντια-της.

Στις χορταριασμένες αυλες-μας

τώρα φυσάει ζεστος λίβας και

πίσω απο γκρεμισμένους τοίχους

μεσ’ απο τ’ άγρια σκοτάδια

ξεπροβάλλουν αγύρτες και μαυραγορίτες

που ζητάνε να παζαρέψουν

την ακριβη ζωη-μας για λίγα αργύρια.

Τώρα που

ήρθ΄ η Άνοιξη πικρη, το Καλοκαίρι μαύρο

σαν επικηρυγμένοι ληστοφυγόδικοι

αδέξια πυροβολάμε στον αέρα

και προχωράμε προς το άγνωστο.

Προσοχη,

τα μάτια-μας δεκατέσσερα αδέλφια!

Μην ξεπουλήσουμε φθηνα το τομάρι-μας ρε,

όπως έλεγε η Κατερίνα Γώγου.

_{Λεμεσος, 6.1.2013 – Λευκωσία, 22.3.2013}

Ένα από τα ζητούμενα της ελληνικής μεταπολεμικής γραμματείας είναι η συνολική έκδοση του πρωτότυπου και μεταφραστικού έργου του Κώστα Κουλουφάκου (1924-1994), σημαντικής λογοτεχνικής, πνευματικής και πολιτικής προσωπικότητας του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα. Μολονότι το όνομά του είναι γνωστό στους ενασχολούμενους με τα πολιτιστικά δρώμενα της περιόδου, τα γραπτά του παραμένουν εν πολλοίς άγνωστα και δυσπρόσιτα στο ευρύτερο κοινό, όχι μόνο επειδή πολλά από αυτά έχουν δημοσιευτεί με διάφορα ψευδώνυμα, αλλά και γιατί έχουν τυπωθεί σε ποικίλα έντυπα. Το κενό αυτό φιλοδοξούν να καλύψουν οι παρόντες δύο τόμοι, στους οποίους ο καθηγητής Γιώργος Ανδρειωμένος συγκεντρώνει όσα δημοσίευσε ο Κουλουφάκος, είτε αυτοτελώς, είτε σε συλλογικές εκδόσεις, περιοδικά και εφημερίδες, περιλαμβάνοντας σε αυτούς και λιγοστά κείμενα του δημιουργού τα οποία παραδίδονται σε χειρόγραφη μορφή. Παράλληλα, σε επίμετρο, σκιαγραφείται η ζωή του συγκεκριμένου λογοτέχνη και αποτιμάται το πολυσχιδές έργο του, ενώ η έκδοση συνοδεύεται από φιλολογικά σχόλια, φωτογραφικό παράρτημα, συγκεντρωτικά εργογραφικά περιεχόμενα και αναλυτικό ευρετήριο προσώπων.

ΜΕ ΡΩΤΑΣ ΓΙΑΤΙ ΓΡΑΦΩ

Σφηνώνεται μια λέξη στο λαιμό μου

Και για να μη πνιγώ, την τραγουδώ

Μια λέξη πιο γρήγορη από δελφίνι

Που δε μπορεί να σταθεί ατάραχη στα κύματα

Γράφω, γράφω και αφήνω μια διαφάνεια στο πέλαγος.

Μια μικρή παύση.

Από εκεί περνάς εσύ κολυμπώντας

Με ρυθμό ονείρου

Καλοκαιρινής βροχής που επιμένει

Να μου θυμίζει πως είμαι παιδί ακόμα

Και έτσι δεν ξέρω πώς αλλιώς να ζήσω.

Με ρωτάς γιατί γράφω

Βγάζεις μία φωτογραφία από παλιά

Μου λες εδώ δε θα ξαναβρεθείς ποτέ

Ερευνάς τα μάτια μου να δεις αν θα θυμώσω

Παίρνω για επίθεμα τη λέξη που πληγώνει

Την ακουμπώ στην ίδια την πληγή

Απορροφάται σαν υποβρύχιο

Ταξιδεύει όπως σε καθαρτήριο

Βγαίνει από μέσα μου

Σαν ανθός.

Δε θα το φανταζόσουν ποτέ

Τις ίδιες λέξεις χρησιμοποιούμε

Και πάντα περισσεύουν.

Κρέμονται από τα χείλη

Για να κολλήσουν σε νέες μνήμες

Γιατί νέες είναι πάντα

Σαν ανθός.