ΜΕ ΡΩΤΑΣ ΓΙΑΤΙ ΓΡΑΦΩ
Σφηνώνεται μια λέξη στο λαιμό μου
Και για να μη πνιγώ, την τραγουδώ
Μια λέξη πιο γρήγορη από δελφίνι
Που δε μπορεί να σταθεί ατάραχη στα κύματα
Γράφω, γράφω και αφήνω μια διαφάνεια στο πέλαγος.
Μια μικρή παύση.
Από εκεί περνάς εσύ κολυμπώντας
Με ρυθμό ονείρου
Καλοκαιρινής βροχής που επιμένει
Να μου θυμίζει πως είμαι παιδί ακόμα
Και έτσι δεν ξέρω πώς αλλιώς να ζήσω.
Με ρωτάς γιατί γράφω
Βγάζεις μία φωτογραφία από παλιά
Μου λες εδώ δε θα ξαναβρεθείς ποτέ
Ερευνάς τα μάτια μου να δεις αν θα θυμώσω
Παίρνω για επίθεμα τη λέξη που πληγώνει
Την ακουμπώ στην ίδια την πληγή
Απορροφάται σαν υποβρύχιο
Ταξιδεύει όπως σε καθαρτήριο
Βγαίνει από μέσα μου
Σαν ανθός.
Δε θα το φανταζόσουν ποτέ
Τις ίδιες λέξεις χρησιμοποιούμε
Και πάντα περισσεύουν.
Κρέμονται από τα χείλη
Για να κολλήσουν σε νέες μνήμες
Γιατί νέες είναι πάντα
Σαν ανθός.
***********
ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΡΟΝΟΣ
Αμφιβάλλω συχνά για την αξία των στιγμών
Υπάρχει χρόνος να νιώσεις
Χρόνος να μετανιώσεις
Υπάρχεις ως χρόνος
Τώρα πώς να αρχίσω;
Γνωρίζω σώματα που πνέουν πάθος και έπειτα εκπνέουν.
Έτσι γίνεται.
Όλα τελειώνουν.
Υπάρχει χρόνος για προετοιμασία
Προετοιμασία για το τέλος
Όμορφο πένθος
Σα γιορτή.
*************
ΣΕ ΞΕΡΩ
Και νομίζω μοιάζουμε
Γιατί έχουμε ανάγλυφες τις λέξεις στα μάτια
Πάντα βλέπουμε ολόκληρο το φεγγάρι
Και στο δρόμο μετράμε με πέτρες τις στιγμές
Αφαιρούμε εύκολα τα δάκρυα
Ενώ συχνά ψάχνουμε αφορμές
Να μουδιάσουμε τις νύχτες από το κλάμα
Και την απουσία να την πούμε έρωτα.
Παρατηρούμε τα δάχτυλα
Πως μπορούν να διασχίσουν το δέρμα
Και φοβόμαστε εξίσου τα θαύματα
Και την πλήξη που φέρνει η προσδοκία.
Τελικά γελάμε και αλλάζουμε τη θάλασσα
Καλούμε τα κύματα στα σεντόνια μας
Για να βουλιάξουμε με ευτυχία.
Θα έχουμε πολλά να πούμε
Και η κάθε κίνηση θα αλαφρώσει τον πόνο
Για να λειώσει στο στόμα.
Σε ξέρω.
**********
ΛΕΜΟΝΙΑ
Σταμάτησαν οι εργασίες ξαφνικά
Και τα λεμόνια έμειναν άνυδρα.
Εμείς όμως πιστεύαμε
Ξοδεύαμε τις νύχτες
Στην υγεία του έρωτα
Μείναμε ζωντανοί
Βρέχαμε και στεγνώναμε ξανά
Με άρρυθμες ανάσες
Τα σεντόνια μας.
Και εκείνη την άνοιξη
Που όλοι οι εραστές ήταν μονότονοι
Κάνανε ουρές για να θαυμάσουνε
Τη λεμονιά που φύτρωσε στο κρεβάτι μας.
**************
ΣΥΓΓΝΩΜΗ
Δεν άκουσα καθόλου τι είπες.
Άνθιζε στο στόμα σου ένα τριαντάφυλλο
Είχες και μέλι που έσταζε από τα βλέφαρα.
Σκαρφάλωσα στα μαλλιά σου
Σε έλουσα με κρύσταλλο
Μεσημέρι. Δυνατό φως.
Τα χέρια σου σε κίνηση
Κόβεις βελούδινους καρπούς
Βάζεις κόκκινο κρασί
Χαϊδεύεις όμορφα.
Zω επίμονα σε μία εποχή
Που ο αέρας και ο κόσμος έχει αλλάξει.
Είμαστε παιδιά που τρέχουμε σε χρυσαφί χωράφι.
Θα σ’ το ψιθυρίσω σε λίγο.
Κυλάω στο λαιμό σου αργά.
-Συγγνώμη, τι είπες; Δεν άκουσα.
-Τι μουσική ακούς;
-Αυτό θα σε ρωτούσα κι εγώ.
************************************************************************
H Μαρία Μπεθάνη γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη. Σπούδασε οικονομικά στην Αθήνα και παιδαγωγικά στη Σκωτία. Στη συνέχεια ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Θέατρο Ημέρας. Εργάζεται ως εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού και μουσική παιδαγωγός. Γράφει κείμενα για παιδικές παραστάσεις, ποιήματα, μουσική για θέατρο και τραγούδια για μικρά και μεγάλα παιδιά. Το 2021 παρουσίασε το πρώτο της album Γιατί να φοβόμαστε το οποίο περιλαμβάνει τραγούδια σε στίχους και μουσική της ίδιας.
Πρόσφατα ολοκλήρωσε τις σπουδές της στη Μουσική Τεχνολογία και Ηχοληψία ενώ βρίσκεται ήδη στην προετοιμασία του δεύτερού της album.
