ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

«Και το αγιολόγιο του ποιητή δεν τελειώνει, ούτε κλείνει ποτέ. Μαρτύρων και ηρώων αίμα ποτίζει τις σελίδες των βιβλίων του και κατακυριεύει τη σκέψη του, κάνοντας κατοχή στην καρδιά του και εισάγοντάς μας ως μύστες σε μια μυστηριακή ατμόσφαιρα που καθαγιάζει λησμονημένες μορφές και πρόσωπα της αγάπης. Ο τραγικός Άμλετ και ο μετανοών πατέρας του, ο αλαζόνας Μάκβεθ και οι αλλόφρονες μάγισσές του, το παλικάρι που έχει καημό και ο ξένος που περνά, η δολοφονημένη ηθοποιός Ελένη Παπαδάκη, η αντισυμβατική στιχουργός Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, το σκοτεινό τρυγόνι της Σκιάθου, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο αναλφάβητος, αλλά πάντα ονειροπόλος Στρατηγός Ιωάννης Μακρυγιάννης, ο ειρηνοποιός Γρηγόρης Λαμπράκης, ο παρολίγο τυραννοκτόνος Αλέξανδρος Παναγούλης, ο εκτελεσθείς Νίκος Πλουμπίδης, η αιματοβαμμένη Ρόζα Λούξεμπουργκ, ο φίλος Γιώργος Χειμωνάς, ο σκοτεινός Φραντς Κάφκα, ο αυτόχειρας Κώστας Καρυωτάκης και ο συνονόματός του, επίσης αυτόχειρας, Μίχος, ο αυτοπυρποληθείς Βασίλης Καραλευθέρης, ο άτυχος ναυτικός Σταμάτης Κομνηνός, ο Αλεξανδρινός Κωνσταντίνος Καβάφης, η φλεγόμενη στη σκηνή Σοφία Βέμπο, ο μπαρουτοκαπνισμένος Αθανάσιος Διάκος, ο ευαίσθητος Βαγγέλης Γιακουμάκης, ο ανώνυμος αγωνιστής της τρομερής ταράτσας της Οδού Μπουμπουλίνας, τόσοι και τόσοι άλλοι, επώνυμοι και ανώνυμοι, πραγματικοί και μη πραγματικοί, υλικοί και άυλοι, παρελαύνουν σε μια μνημόνευση που τέλος δεν γνωρίζει. Και ακόμη θα συναντούσε και άλλες μορφές στο αγιολόγιο της καρδιάς του, όπως τον Ζακ της Αθήνας, τον Άλκη της Θεσσαλονίκης, τον Μιχάλη της Νέας Φιλαδέλφειας, τον Αντώνη του Πειραιά που δεν ταξίδεψε ποτέ για Κρήτη, τη Μυρτώ της Πάρου, την Ελένη της Ρόδου, τη Δήμητρα της Λέσβου, το πνιγμένο μωρό της Μεσογείου, το παιδί που θα τα πει όλα στον Θεό και το άλλο παιδί της Ουκρανίας που στέκει δακρυσμένο μπροστά στο φρεσκοσκαμμένο μνήμα της μητέρας του».

Το βιβλίο καταγράφει την 60χρονη μουσική πορεία και τα 76 χρόνια ζωής του Θέμη Ανδρεάδη, περιλαμβάνοντας άγνωστες πτυχές από τη διαδρομή του.

«Θεωρώ ότι η ζωή του Θέμη Ανδρεάδη είναι σχεδόν κινηματογραφική, αφού ξεκινά με τη λήξη του εμφυλίου, διασχίζει τη δεκαετία του ’50 της “ανοικοδόμησης” της χώρας, περνάει από τη μουσική δεκαετία του ’60 και τις μπουάτ, τη δικτατορία και τον Μαρκόπουλο, τη μετάλλαξη του ελληνικού τραγουδιού τη δεκαετία του ’70 με την παραλία και τις μεγάλες πίστες, τα λαμέ πουκάμισα και τα ψηλά μεροκάματα, τη δεκαετία του ΠΑΣΟΚ, και φτάνει ως τις μέρες μας με τα μνημόνια, τον covid, την τεχνητή νοημοσύνη. Λίγοι τραγουδιστές ή δημιουργοί έχουν οδηγήσει ή οδηγηθεί αλώβητοι (;) σε μια τόσο εκτενή και ζουμερή διαδρομή σε εύρος, λίγοι έχουν αφηγηθεί τη μικρή τους ιστορία. Γι’ αυτό, το βιβλίο αυτό βασίζεται αρκετά στις αυθεντικές αφηγήσεις του βιογραφούμενου».

Από το εισαγωγικό σημείωμα του Σταύρου Γ. Καρτσωνάκη

Τραγούδι για τα καφενεία
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Ερμηνεία: Θέμης Ανδρεάδης – Σοφία Μιχαηλίδου
Δίσκος: Σαν Ξαφνικό Ταξίδι (1982)

Στα τζάμια τα θολά κεντάει τ’ αγιάζι
καράβια και πουλιά του ποταμού
χρυσές κλωστές τον ύπνο μου σκεπάζει
με το βραχνό τραγούδι που στενάζει
για θάνατο κι αρρώστιες του συρμού.

Το φως ραγίζει μες στο παραθύρι
μα συ σαν σπίτι καίγεσαι παλιό
σε λένε Κώστα, Ιάκωβο κι Αργύρη
και πάνω σου τα χρόνια έχουν γείρει
δελφίνι κεντημένο σε πηλό.

I

ΔΩΡΟΕΠΙΤΑΓΗ

Ανοίγω το ψυγείο·

ληγμένα ποιήματα,

μουχλιασμένοι μύθοι·

στην ψωμιέρα

μπαγιάτικες σελίδες

και στο μπάνιο

στομωμένες λεπίδες

(σκέψου – σκέψου,

δεν κόβουν πια).

Άδεια τα ντουλάπια.

Θα πάω για διάβασμα.

(Υπενθύμιση:

να δω για σκέψεις

μία συν μία δώρο

– και να προσέχω

τις ημερομηνίες λήξεως.)

Καραγάτση και Ψυχάρη

Όταν έφτασα στη στάση είδα
το λεωφορείο να φεύγει, το έχασα.
Έπειτα από τόσα χρόνια ο στεναγμός
της μάνας μου που πρόλαβε το αστικό,
ο στεναγμός της μάνας μου
που δεν πρόλαβε το αστικό
να πάει στον τάφο του πατέρα μου.
Να πήγαινα στο νεκροταφείο
ούτε εκεί θα τους έβρισκα.

**

Τρίγωνη πλατεία

Κάποιοι σηκώνονται νωρίς
για να πάνε στη δουλειά
εγώ προτιμώ να βγαίνω
από το σπίτι κατά τις έντεκα
να απολαύσω τον καφέ μου
υπό σκιάν να διαβάσω την
«Ελευθερία» μόνος. Δεν
εμπιστεύομαι τους ανθρώπους
που ξυπνάνε πρωί
δεν εμπιστεύομαι κανέναν
που ξυπνάει μετά το μεσημέρι.

Πάντα θαύμαζα

τους τεχνίτες

που λαξεύουν

την πέτρα και το ξύλο.

Εικόνες, στιγμές, συμβολισμοί

κι αλληγορίες

σαν παίρνουν μορφή

ακόμα με γοητεύουν.

Και είπα να τολμήσω

να σμιλέψω

την τωρινή της ψυχής μου προσμονή

στο μετείκασμα

συμβιβαστικών εναγκαλισμών

με τον υετό

του αγνώστου

μετά τα επίγεια…

Σε ξύλο που ξέβρασε η θάλασσα

στο πέλαγο το Θρακικό…

Το λείανα, το στίλβωσα

κι άρχισα να σχεδιάζω

ολόκληρα μερόνυχτα

φιγούρες ποθητές

μα άγνωστες.

Όλες –γλυκύθυμες και χθόνιες–

εκδοχές μου!

Το πρωί είχαν

απομείνει

οι ρωγμές που χάραξαν

η αρμύρα, το κύμα, ο βράχος

και η αιολόμορφη μνημοσύνη…

Πάλι από την αρχή… (;) (!)

Ολοφυρόμενη…

υετός ο [ietós] Ο17 : (μετεωρ.) το νερό που πέφτει συνολικά ως βροχή, χαλάζι ή χιόνι.

[λόγ. < αρχ. ὑετός `βροχή΄]

μετείκασμα το [metíkazma] Ο49 : (φυσ.) το οπτικό αίσθημα που εξακολουθεί να υπάρχει επί ένα δέκατο περίπου του δευτερολέπτου μετά την παύση του ερεθίσματος: Στο ~ στηρίζεται η τεχνική του κινηματογράφου.