Καραγάτση και Ψυχάρη
Όταν έφτασα στη στάση είδα
το λεωφορείο να φεύγει, το έχασα.
Έπειτα από τόσα χρόνια ο στεναγμός
της μάνας μου που πρόλαβε το αστικό,
ο στεναγμός της μάνας μου
που δεν πρόλαβε το αστικό
να πάει στον τάφο του πατέρα μου.
Να πήγαινα στο νεκροταφείο
ούτε εκεί θα τους έβρισκα.
**
Τρίγωνη πλατεία
Κάποιοι σηκώνονται νωρίς
για να πάνε στη δουλειά
εγώ προτιμώ να βγαίνω
από το σπίτι κατά τις έντεκα
να απολαύσω τον καφέ μου
υπό σκιάν να διαβάσω την
«Ελευθερία» μόνος. Δεν
εμπιστεύομαι τους ανθρώπους
που ξυπνάνε πρωί
δεν εμπιστεύομαι κανέναν
που ξυπνάει μετά το μεσημέρι.
**
Πάρκο Αλκαζάρ
Έπρεπε να πάω με τα πόδια.
Να περπατήσω αμέριμνα
χωρίς το πετραδάκι
στο παπούτσι μου. Ακούμπησα
σ’ ένα δέντρο και το έβγαλα.
Συνεχίζω τον περίπατο
με την αίσθηση πως έχω
ένα πετραδάκι στο παπούτσι μου.
Έτσι πορεύτηκα.
**
Κεντρική αγορά
Η ζωή παίρνει περισσότερα από όσα μας δίνει
Μας δίνει το φως και μας κλέβει την όραση
Μας δίνει τη μουσική και μας στερεί τον χορό
Μας δίνει την αγάπη κι έπειτα την παίρνει πίσω
Μας δίνει υγεία και στην πορεία τη χάνουμε
Μας δίνει το φαγητό και μας βάζει σε δίαιτα
Μας δίνει οικογένεια και παίρνει τους γονείς
Μας δίνει φιλίες κι έπειτα τις σκορπίζει
Μας δίνει χρήματα και μας αφήνει χρεωμένους
Μας δίνει την ελπίδα και ζούμε ανέλπιδοι
Μας δίνει τη θάλασσα και μας παίρνει η θάλασσα
****
Κάπως το είχε κάποτε γράψει ο Νίκος Δήμου για τον Οδυσσέα Ελύτη. “Αντέχω το κείμενο σε μικρές δόσεις”. Πόσο ταιριαστό, καπτάνιο. Δ.Μ.
