Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Αφίξεις

Αφίξεις

Ακαδημία Ποιείν, Αφίξεις

Δημήτρης Κοσμόπουλος, «Ο Νίκος Γκάτσος τραγουδά στη Σφακτηρία» [προμετωπίδα Γιώργου Σταθόπουλου], εκδ. Περισπωμένη, 2024

I.

Τὰ δέντρα ἐτοῦτα ἐγὼ τὰ φόρεσα χιλιάδες χρόνια
Κάτω ἀπ᾿ τὸ δέρμα μου κλῶνο τὸν κλῶνο μεγαλῶσαν
Οἱ ρίζες τους γίνανε φλέβες μου. Στ᾿ ἁλώνια
Τῶν ματιῶν μου, ἴσκιων κύματα, πουλιὰ ἁπλῶσαν.

Νὰ μὴν μιλᾶς γι᾿ αὐτὲς τὶς θάλασσες τοῦ Νότου
Γιὰ τοῦ Θεοῦ τὴν σμαραγδένια γλώσσα στοὺς ἀνθρώπους.
Γιατὶ σκᾶβαν τὰ ὀστᾶ μου ἀσίγαστα μὲ τὸν ρυθμό τους
Καὶ τὰ βαθιά τους μυστικὰ μ᾿ ἀνᾶψαν σ᾿ ἄλλους τρόπους.

Γι᾿ αὐτὸ σοῦ λέω, ἄγριο ἐλάφι μου τῆς Πύλου
Χειμώνα-καλοκαίρι ἐδῶ τὰ δέντρα μου φυτεύω
Στὴν ἴδια πάντα στάση. Στὸν σκοπὸ τοῦ ξύλου
Ἀπ᾿ τὴν σιωπή τους λόγια θερισμένα ὅλο παιδεύω.

Μὰ δὲν περνοῦνε στὶς θαλασσινὲς διάφανες πλάκες
Κι ὅπως μοῦ σβήνει τὸ νερὸ λέξεις κι εἰκόνες
Κι ὅπως μαλώνω μὲ τὴν Μάνα μου τὴ θάλασσα, ἀτάκες
Πὼς εἶμαι νούμερο, πετοῦν τῶν καφενέδων οἱ θαμῶνες.

Διαβάστε περισσότερα
Αφίξεις

Όλγα Καροπούλου, «Μαθήματα ανάγνωσης» , εκδ. Αρμός, 2024

Αυθαιρεσία

Όλη τη νύχτα με βασάνιζε
ένα όνειρο επίμονο
που ορκιζόταν ότι είναι αληθινό
και απαιτούσε
από του ύπνου την αχλύ να βγει
κλήρο στο φως της μέρας ν’ αποκτήσει

και σφήνωσε στα βλέφαρα
που σφίγγοντας του έκλειναν το δρόμο
ορθώνοντας πελώρια τείχη λογικής
μες στους αλάνθαστους καθρέφτες
των ματιών μου.

Μα αυτό ανθεκτικό παρέμενε
στο ολισθηρό μεταίχμιο
για να γλιστρήσει πονηρά
με πρώτη ευκαιρία μες στον ξύπνιο μου

και να σκηνώσει εκεί
συγχέοντας για πάντα αμετάκλητα
τα οροθέσια που χωρίζουν σαν αντίθετα
το Όνειρο απ’ τη Ζωή…

 

Διαβάστε περισσότερα
Αφίξεις, Ραδιόφωνο Ποιείν

Γιώργος Σταυριανός, “«Παιδί του ανέμου» -Στίχοι και κείμενα” (Επιμέλεια: Ηρακλής Οικονόμου), εκδ. Μετρονόμος, 2024

Ο Γιώργος Σταυριανός είναι ένας από τους κορυφαίους Έλληνες συνθέτες – μια αστείρευτη πηγή ευαίσθητων, ατμοσφαιρικών μελωδιών. Αλλά ταυτόχρονα, είναι και ένας εξαιρετικός στιχουργός, ένας δεινός χειριστής του ποιητικού λόγου. Αυτή τη δεύτερη, λιγότερο προβεβλημένη ιδιότητά του έρχεται να φωτίσει το βιβλίο Γιώργος Σταυριανός – Παιδί του ανέμου. Στίχοι και κείμενα σε επιμέλεια Ηρακλή Οικονόμου, που συγκεντρώνει το σύνολο των στιχουργικών δημιουργιών του, συνοψίζοντας μια λαμπρή πορεία τεσσάρων δεκαετιών, από την Έρημη πόλη του 1982 στο Λύκε, λύκε είσαι εδώ; του 2021. Το βιβλίο συνοδεύεται από ανέκδοτους στίχους του δημιουργού, άλλα κείμενά του δοκιμιακού χαρακτήρα και δύο παλαιότερες συνεντεύξεις του, καθώς και από πλούσιο και ανέκδοτο φωτογραφικό υλικό.

 

`

***

Δεν ήταν όνειρο ( Τ’ αγριοπερίστερα )

Τ’ αγριοπερίστερα
ξύπνησαν κι ύστερα
πέταξαν στ’ άγρια
τα λημέρια του νου.

Γίνηκαν θύμησες,
μού `παν πως γύρισες
κι εγώ γινόμουνα
αητός του βουνού.

Δεν ήταν όνειρο.
Μα, πώς γελάστηκα
κι αποξεχάστηκα
πλάι στο Θεό.

Νύχτες μαγιάτικες,
δρόμοι που διάβηκες
και δρόμους που έκανα,
για να σε βρω.

Φεγγοβολούσανε
και τραγουδούσανε,
καθώς πετούσανε
πλάι στον αητό.

Μα εκείνος άπλωνε
κι όλο μεγάλωνε.
Σε λίγο αγκάλιαζε
τον ουρανό.

Τότε, πώς τρόμαξα!
Και `σένα φώναξα.
Άγριο παιχνίδι
μας παίζ’ η ζωή.

Τ’ αγριοπερίστερα
κούρνιασαν κι ύστερα
ξαναγυρίσανε
στη φυλακή.

Χρώματα, ονόματα,
μάτια και σώματα.
Αγάπες, μίση,
καπνός και φωτιά.

Τόποι ανιστόρητοι,
καρδιά μου αθώρητη.
Ζωή, που χάθηκες
για πάντα πια.

Χρόνια που γνέθουνε,
τη μοίρα πλέκουνε.
Κι εμείς χανόμαστε
σαν τα πουλιά.

Τόποι ανιστόρητοι,
καρδιά μου αθώρητη.
Ζωή, που μου `φυγες
για πάντα πια.

Τόποι ανιστόρητοι,
καρδιά μου αθώρητη.
Ζωή, που μου `φυγες
για πάντα πια.

Διαβάστε περισσότερα
Αφίξεις

Όλγα Οικονομίδου, «Θαμνολίβαδα», εκδ. Μανδραγόρας, 2023

 

Ανεμολόγιο

 

Θα ’θελα να ’μουν

εκ γενετής

ανεμολόγιο.

 

Αδιάκοπα να χαράσσω

ροές και πορείες ανέμων.

Να διαιρούμαι σε τεταρτοκύκλια,

προς ενενήντα μοίρες έκαστο

και να ’χουνε στραμμένα

προς το μέρος μου

των ναυτικών τα μάτια.

 

Στην πραγματικότητα,

υπάρχω ως γυναίκα.

Αγαπώ τους ανέμους,

τους αφουγκράζομαι καθώς

σηκώνουν τη σκόνη μου

ή ελαφρώς το φόρεμά μου.

Άπταιστα τους γράφω στο

τετράδιο ορθογραφίας.

 

Λεβάντες, Όστρια, Γαρμπής

Πουνέντες, Τραμουντάνα

 

Έπειτα σηκώνω πανιά

και φεύγω…

 

Διαβάστε περισσότερα
Αφίξεις

Ελένη Α. Σακκά, «Το πορφυρό της φλέβας σου», εκδ. Γράφημα, 2024

Liberté


Ανυπόδητη στους δρόμους της Τεχεράνης
συμμετέχω στο πλήθος των γυναικών
που γεμίζουν την πλατεία.
Στα ρουθούνια μου η οσμή των δακρυγόνων
και ζωγραφίζω στο πρόσωπό μου
με χρώμα, κόκκινες γραμμές
κάτω απ’ τα δακρυσμένα μάτια.
Με δύναμη βάζω τον αντίχειρα
τον δείκτη και το μεσαίο δάχτυλο
ανάμεσα στις θηλιές του ψαλιδιού·
κόβω τα μακριά μαύρα μαλλιά.
Αναρριγώ απ’ τις ριπές των πολυβόλων.
Δεν υποχωρώ.
Ρίχνω τη μαντίλα στις φωτιές
και τις προσπερνώ
δίχως να καίγομαι.

*

Ατσάλινη χορδή

Ανάμεσα στο σαγόνι και στον ώμο το βιολί
γυαλίζει η κοίλη επιφάνειά του
κι όταν το δοξάρι ακουμπά τις χορδές
τα χέρια και το σώμα
του νεαρού πλανόδιου μουσικού
κινούνται εκστασιασμένα απ’ τον ήχο.
Υποκλίνεται σε κάθε περαστικό.
Μου χαμογελά και δακρύζω.
Γεμάτη κέρματα η δερμάτινη θήκη του οργάνου
στο πεζοδρόμιο ακουμπισμένη.
Ξεσφίγγω το μάλλινο κασκόλ μου απ’ το λαιμό
και, πριν σπάσουν οι ατσάλινες χορδές μας
φεύγω.

Διαβάστε περισσότερα