Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Αφίξεις

Αφίξεις

Αφίξεις

Μαρία Κρασοπούλου, «Ήχοι Αθόρυβοι», εκδ. Γαβριηλίδη, 2016

 

 

“Εκ των υστέρων”

Να φτύνεις στη δεξαμενή

που σπιτώνει το πόσιμο νερό.

Να ευτυχείς.

Να πετροβολείς οδικά πτηνά.

Να κοκορεύεσαι.

Να στραγγαλίζεις φρέσκο αέρα.

Είσαι σπουδαίος

ούτως ή άλλως.

Εκ των υστέρων οι ” τυφλοί”,

οι ” κουφοί” κι οι ανόητοι

παίρνουν εξιτήριο απ` το σκοτάδι τους.

Διαβάστε περισσότερα
Αφίξεις

Χρήστος Μαυρής, «Κατερίνα Γώγου: Ελεύθερα επικίνδυνη και ωραία», εκδ. Κύμα, 2019

 Από την Εισαγωγή του βιβλίου

 

Ένα δοκίμιο για το ποιητικο έργο και τη ζωη της Κατερίνας Γώγου

 

 

 

Απο τις εκδόσεις Κύμα, κυκλοφόρησε προς το τέλος του 2019 το βιβλίο «Κατερίνα Γώγου-Ελεύθερα επικίνδυνη και ωραία-Συμβολη στη μελέτη του έργου και της ζωης-της». Πρόκειται για ένα εκτενες δοκίμιο μέσα απο το οποίο εξεταζονται διάφορες πτυχες του ποιητικου έργου και της ζωης της πρόωρα χαμένης ποιήτριας, που ανήκει, φύσει και θέσει, στην ποιητικη γενια του 1970 ή της Αμφισβήτησης, όπως αλλιως ονομάζεται.

Το βιβλίο χωρίζεται στα εξης κεφάλαια:

1-Αντιμετώπισε αδιαμαρτύρητα την απαξίωσή-της!
2-«Αλήθεια, τι γνώμη έχετε γι’ αυτή τη Γώγου;» – Η γόνιμη συνομιλία της Κατερίνας Γώγου με Έλληνες και ξένους κορυφαίους ποιητές

3-«Ο φόβος γεννάει συνέχεια αυγά» αλλά και… ωραία ποίηση
4-«Θα την αλλάξουμε τη ζωή! Παρ’ όλα αυτά, Μαρία» – Οι έννοιες της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ισότητας στην ποίηση της Κατερίνας Γώγου
5-«Όλο τον κόσμο δικό-μου. Και πάντα μόνη-μου ε;» – Τ’ άλογο και τ’ όνειρο σαν ενδεικτικά σύμβολα της ελευθερίας στην ποίηση της Κατερίνας Γώγου
6-«Μεταφέρθηκα αιμόφυρτη στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός…» – Η προσπάθεια προάσπισης των ανθρώπινων αξιών από την Κ. Γώγου και η διαμάχη-της με τον τότε Υπουργό Δημόσιας Τάξης Αντώνη Δροσογιάννη
-«Κι εσύ να ‘σαι φίλος. Φίλος, φίλος έτσι όπως το λέει ο Καζαντζίδης» – Τα εκατοντάδες ονόματα που παρελαύνουν στην ποίηση της Κ. Γώγου και η σημασία-τους.

Η Κατερίνα Γώγου, ως ποιήτρια, βίωνε καθημερινα την απαξίωση, εννοώντας  πως οι ομότεχνοί της αντιμετώπιζαν την ποίησή-της με υποτιμητικη ματια, σε αντίθεση με μία μεγάλη μερίδα Ελλήνων αναγνωστων που αναζητούσαν (και συνεχως αναζητουν) τα βιβλία της για να διαβάσουν την ποίησή-της.

Όπως έχει αποδειχθει σήμερα, οι ανέκαθεν εξοργισμένοι και επαναστατημένοι αναγνώστες έχουν σημαία τους την ποίηση της Κ. Γώγου, οι δε διαρκως καταφρονημένοι και πονεμένοι άνθρωποι την έχουν για βάλσαμο και γιατρικο-τους, γιατι τους προσφέρει ίσως την ψυχικη ίαση αλλα και την απαραίτητη ψυχικη ανάταση που χρειάζονται όταν τους βρίσκουν, υποθέτω, δύσκολες στιγμες.

«Μεθοδευμένη απαξίωση που η Κ. Γώγου την εισέπραττε με στωικότητα και αδιαμαρτύρητα, ίσως γιατι και η ίδια δεν είχε πιστέψει κατα βάθος στον εαυτο της και ούτε είχε αντιληφθει την αξία της ποίησής της και γενικα των γραπτων κειμένων της.

 

«Εγω, η Κατερίνα

χωρις ιδιοτέλεια γράφω αυτα.

Έτσι τη δοκιμασία της δόξας

και της ταπείνωσης τα λιμνάζοντα νερα πέρασα

χωρις να μ’ ακουμπήσουνε, χωρις να τ΄ ακουμπήσω»

                                                                          (Νόστος)

 

Και αυτη η απαξίωση προερχόταν πρώτα και κύρια απο τη δικη της συντεχνία. Δηλαδη απο την ποιητικη γενια που ανήκε ηλικιακα και ιδεολογικα, που δεν ήταν άλλη ασφαλως απο τη λεγόμενη ΄΄Γενια του 1970΄΄ ή, όπως αλλιως έχει ονομασθει, ΄΄Γενια της αμφισβήτησης΄΄.

Μάλιστα, όπως αποκάλυψε ο ποιητης Νάνος Βαλαωρίτης στο ντοκιμαντερ ΄΄Κατερίνα Γώγου: Για την αποκατάσταση του μαύρου΄΄, του Αντώνη Μποσκοϊτη, κάποιες ποιήτριες της εποχης της «δεν την χώνευαν» γιατι «θεωρούσαν χυδαίο το λόγο της»!

Διαβάστε περισσότερα
Αφίξεις

Στέργιος Ντέρτσας, «Μικρός Αλχημιστής», Σειρά Ποιείν, εκδ. Μετρονόμος, 2019

(Σχεδιο εξωφύλλου: Απόστολος Ντέρτσας)

Ιούνιος

 

Ο Ιούνιος είναι ένας Mικρός Αλχημιστής.

Όσοι αιώνες κι αν περάσουν  θα πηγαίνει πάντα στην πρώτη τάξη.

Και πάντα θα είναι ερωτευμένος με τη δασκάλα του:

το μόνο σύννεφο στ’ ωραίο πρόσωπο του  κι όλο το φως του.

Γι’ αυτό δεν φοβάται κανέναν και τίποτα.

Γι’ αυτό είναι για τα πάντα ικανός.

Του   δίνεις μια δεκάρα χάλκινη

να πάει ν’ αγοράσει ένα κουλουράκι

και γυρνάει με μια άμαξα γεμάτη μετάξια και μαλάματα,

προικιό  στ’ αρίφνητα κοράσια

που γεννούν οι όμορφες, γενναίες  σκέψεις.

Και με μια τρουμπέτα χάλκινη.

Και με μια τρουμπέτα χάλκινη.

Και με μια τρουμπέτα χάλκινη.

Να χύνει   εκεί τις χαραυγές του

και να γεμίζουν   χρυσάφι τα μάτια κι οι  ψυχές.

Ο Ιούνης είναι ένας Μικρός Αλχημιστής.

Στα μελιά  μάτια του

ο κατάσπαρτος  κάμπος του θανάτου γίνεται μήτρα της ζωής.

Στα  γαλάζια τραυλίσματα του

μια θάλασσα εκρήγνυται και εξαγνίζει

τους εφιάλτες των κακών ύπνων.

Στην πιο μεγάλη μέρα του πεθαίνει ο χρόνος

και όλα γίνονται  Στιγμή δίχως  αρχή και τέλος.

Τα πυρωμένα δειλινά του είναι το ανεπαίσθητο όριο

που χωρίζει το λυκόφως της απόφασης

από την διάπλατη, έναστρη   νύχτα της ζωής.

 

Ο Ιούνης είναι ένας Μικρός Αλχημιστής.

Του δίνεις μια δεκάρα χάλκινη

και οι βροχές του σου κοινωνούν  τις μουσικές  του Μη Ορατού.

Και στο τέλος σου λέει πολλές φορές ευχαριστώ

και τ’ άστρα  του όλα στα  δίνει ρέστα.

Διαβάστε περισσότερα
Αφίξεις

Κωστούλα Μάκη, «Λοξά τοπια», Σειρά Ποιείν, εκδ. Μετρονόμος, 2019

Ανδαλουσιανό τούνελ

Είμαστε τα άλογα αλμπίνοι.
Δεχόμαστε
τα χλιαρά χάδια τού τουρίστα
φιλτράροντας
στην κάτασπρη κόρη των ματιών μας
την τοξικότητα τόσων αιώνων ιστορίας.
Όταν κοιμόμαστε
λησμονημένες αμαζόνες
τόξα από φουσκωμένες φλέβες
δόντια πυκνά και μαργαριταρένια.
Τα όνειρα
διακηρύξεις ανεξαρτησίας.
Απαλλασσόμαστε
σταδιακά
από επιβήτορες κάθε είδους.
Παλιότερα πέφταμε από γκρεμούς
με χλιμιντρίσματα-κραυγές
από τον κάτω κόσμο.
Στο μέλλον
-έρχεται καλπάζοντας-
καταβροχθίστε τους ξεναγούς
που σε σπαστά αγγλικά
μιλάνε
για αρχαίες εκστρατείες,
τον Ξενοφώντα,
τη δύναμη της ευγονικής,
την καθαρότητα των γονιδίων.
Τα κόκαλά τους
ξέξασπρα
πετάξτε στο ποτάμι.
Αν σήμερα
άλογα όντας
γινόμαστε μαύρα από άσπρα
θα έρθει η μέρα
άσπρο να γίνει το σκοτάδι.
Μέχρι τη θάλασσα
θα μας πάνε οι οπλές μας.
Παράδοξοι οδηγητές τυφλών
που ξεχωρίζουν
στο σκοτάδι.

Σαν τούνελ ανδαλουσιανό.

Διαβάστε περισσότερα
Αφίξεις

Κωνσταντίνος Πρωτόπαπας, «Η απορία του Τσιν», εκδ. Σμίλη, 2019

Ο Τσιν θυμάται
πως πάνω απ’ όλα
είναι το τίποτα.
Κάνω κουράγιο.

`

*

Ο Τσιν κατάλαβε
ότι, όταν η απώλεια
χάνει κάτι από τον
εαυτό της,
γίνεται αδιαφορία.

*

Κάθε πρωί
Η ίδια διαδρομή
Με το ίδιο τρένο
Πλάι στους ίδιους αγνώστους
Και ο Τσιν
Αυτός ο δήθεν νεωτεριστής
Να κάνει ακριβώς
Το ίδιο

 

`

*

Ο Τσιν είπε πως
το να προσεύχεσαι
δεν είναι κακό,
αρκεί να ξέρεις
τα σωστά λόγια.
Τότε τον ρώτησε:

`
Ποια είναι τα σωστά λόγια, Τσιν;

και απάντηση δεν πήρε.

Διαβάστε περισσότερα