Εάν η καρδιά μιας γυναίκας είναι βράχος, τότε μόνον ο υπομονετικός και παθιασμένος άντρας – όπως κάποτε ο Μωυσής – ξέρει να κάνει με τα δάχτυλά του να αναβλύσει η διαύγεια μιας πηγής.

Χίλιες και μία νύχτες

Τυλιγμένες οι περισσότερες στα μαύρα. Από πάνω ως κάτω. Οι υπόλοιπες επιλέγουν παραλλαγές του πράσινου, του κυανού, του μωβ. Έγχρωμα όντα. Ρυθμίζουν τα βήματά τους στον κρότο, στις επιταγές της πίστης. Να σκεπάζονται ει δυνατόν και τα παπούτσια. Σέρνονται στο δρόμο τα ρούχα – κελιά. Πολλές φορούν ως και μαύρα γάντια, να προστατευθούν τελείως από τα βλέμματα των γύρω. Σαν να μαθαίνουν κίνηση και χώρο, βαδίζουν πότε αργά, άλλοτε πιο γρήγορα να προλάβουν τα φανάρια της κυκλοφορίας, να περάσουν απέναντι, σε μιαν άλλη διάσταση του χώρου, όπου ενδέχεται να πνέει περισσότερη ελευθερία. Όπως θα έβγαιναν για πρώτη φορά έξω από το σπίτι τους, να δουν την πόλη, για την οποία έχουν ακούσει τόσα πολλά, έγκλειστες για καιρό στα ενδότερα της γονικής ασφάλειας. Αλλά δεν ξεθαρρεύουν. Φόβος; Λύπη; Το παράπονο του περίκλειστου σώματος. Μπορεί. Πάντως κάτι είναι εκεί, αγκυλωμένο στα μαντηλωμένα πρόσωπα. Καρφιτσωμένη έκφραση. Με τα μάτια θέλουν να μιλήσουν. Να μού αφηγηθούν τα πάντα μέσα στα ελάχιστα δευτερόλεπτα που έχουν στη διάθεσή τους. Ειδήσεις από έναν άλλο κόσμο. Επίμονα σινιάλα ναυαγών, σκηνές έρωτα, απαγορευμένου πάντα, συμπυκνωμένα κείμενα, υπονοούμενα ερήμου. Λοξά δεδομένα. Το βλέμμα, ασφαλής κιβωτός των σημείων.

Τα μάτια παραμένουν για την ώρα ακάλυπτα: μάλλον είναι αυτάρκεις τελικά. Σε άλλα μέρη του Σουδάν, όπου επικρατούν ακόμη πιο αυστηρά ήθη, είναι κι αυτά κρυμμένα. Θαμμένα τιμαλφή, διαμάντια που δεν πρέπει να τʼ αντικρίσει το φως του άντρα. Η κάψα της μοίρας. Στη ρουτίνα του δειλινού, οι γυναίκες, σκεύη έμπιστα της ορθοδοξίας που την διδάχτηκαν από μάνα και πατέρα, επιμένουν να δηλώνουν το κρίμα, το πάθος μιας άλλης επαφής. Αμφιταλαντεύονται ακόμη μια φορά. Μπορεί όμως και να είναι βέβαιες ότι συγκράτησα ήδη το μήνυμά τους. Το γεμάτο μυστικά βλέμμα ας θεωρηθεί κειμήλιο άφατων εκμυστηρεύσεων, ένα φυλαχτό για τις υπόλοιπες, τις αμέτρητες μέρες που ξέρω από τώρα ότι με περιμένουν στο Χαρτούμ, στις αλληγορίες του δεμένος. Αλλά με τη θέλησή μου. Δεν ισχύει άλλωστε ότι «Μόνο η σύγχρονη πόλη προσφέρει στο πνεύμα το πεδίο της αυτογνωσίας του»: είναι μια από τις λίγες φορές που ο Γκέοργκ Βίλχελμ Φρίντριχ Χέγκελ φαίνεται να έχει τόσο δίκιο.

Φιλμογραφία
1940 «Τhe tell-tale heart» (μικρού μήκους)
1941 «Νazi agent»
1942 «Μετά την καταισχύνη» (Reunion in France)
1942 «Τhe affairs of Μartha»
1943 «Υoung ideas»
1944 «Τhe Canterville ghost»
1945 «Α letter for Εvie»
1946 «Τwo smart people»
1947 «Ο δήμιος των κολασμένων» (Brute force)
1948 «Η γυμνή πόλη» (The naked city)
1948 «Ανθρωποι του αίματος» (Thieves highway)
1950 «Η νύχτα και η πόλη» (Night and the city)

Πρωτοχρονιά έκανε πάντοτε στο σπίτι των γονιών της. Ήταν μια παλιά συνήθεια της οικογένειάς της, που σαν άνθρωποι της πόλης δεν τηρούσαν γενικά έθιμα και παραδόσεις, να είναι μαζί στο γύρισμα του χρόνου, να σβήνουν τα φώτα δώδεκα παρά ένα λεπτό, να τα ανάβουν έπειτα μόλις οι δείκτες του ρολογιού που είχαν ενωθεί για να δείξουν μεσάνυχτα άρχιζαν δειλά αλλά μοιραία να χωρίζουν, να λένε με τρυφερότητα «χρόνια πολλά» ο ένας στον άλλον και να κόβουν την πίτα με γέλια στοιχηματίζοντας για το φλουρί. Ήταν μοναχοπαίδι –αυτός που θα μπορούσε να είναι ο μεγαλύτερος αδερφός της είχε πεθάνει πριν από τη δική της γέννηση κι άλλα παιδιά δεν αποφάσισαν να κάνουν οι γονείς της, σαν να φοβήθηκαν μη προκαλέσουν τη μοίρα. Ήταν όμως πολύ ανεξάρτητη από μικρή. Πριν να γίνει είκοσι χρόνων έφυγε από το σπίτι και ζούσε μόνη της από τη δουλειά της. Ωστόσο είχε στους γονείς της αδυναμία και τους επισκεπτόταν συχνά πυκνά. Τους φρόντιζε με τρυφερότητα. όχι από καθήκον ή ευγνωμοσύνη. Της ήταν εντελώς αυτονόητη αυτή η φροντίδα. Έτσι κι αλλιώς ήταν γεροί άνθρωποι, χωρίς προβλήματα υγείας. Όμως κρατούσε και τις απαραίτητες αποστάσεις ώστε να μην μπορούν να παρεμβαίνουν και πολύ στη ζωή της.

Τη φετινή χρονιά  πολλοί δημιουργοί ήταν αυτοί που κατέφυγαν στο λόγο των ποιητών είτε για να προσδώσουν ένα άλλο “αέρα” στους δίσκους τους…είτε γιατί αισθάνθηκαν την έλλειψη στίχων. Επιλέξαμε 5 δίσκους που θεωρούμε οτι αποτέλεσαν μια πρόταση και στηρίχτηκαν-ανέδειξαν (με τον τρόπο τους) τον ποιητικό λόγο …δεν τον χρησιμοποίησαν  απλά ως πατερίτσα…για εντυπωσιασμό…

1. Κ.Π. Καβάφης-Δ. Παπαδημητρίου, “…πού για Αλεξανδρινο γράφει Αλεξανδρινός”, ιδιωτική παραγωγή.

Δίσκος που δημιουργεί νέα δεδομένα τόσο ως προς την πολυτελέστατη έκδοσή του όσο και για την ωριμότητα της σύνθεσης και τη δημιουργία ενός είδους τραγουδιού με τον όρο “Νεο Ελληνικο Συμφωνικό Τραγούδι“.

Ηρώ Νικοπούλου

Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΩΣ ΕΤΕΡΟΤΟΠΙΑ
Η ΕΤΕΡΟΤΟΠΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

Η ΜΠΙΕΝΑΛΕ ΤΗΣ ΕΤΕΡΟΤΟΠΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΤΕΡΟΤΟΠΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Ξημερώματα στο σιδηροδρομικό σταθμό, με το σώμα να τραμπαλίζεται ακόμα απ’ το νανούρισμα της κλινάμαξας. Αίσθηση νοσταλγική που αναβιώνει και πολλά άλλα, παραμένοντας πάντα ένα από τα καλύτερα του ταξιδιού για “πάνω”. Κυριακή, και η πόλη δικαιωματικά κοιμάται.
Εικόνα πρώτη: τέσσερις νεαροί τουρίστες ξαπλωμένοι στο πεζοδρόμιο, εντελώς κατάχαμα, τριγυρισμένοι από τα σκουπίδια τους, που αν κρίνω από το άνετο, μπλαζέ έως αναίσθητο ύφος τους δεν σκοπεύουν να περιμαζέψουν. Σακουλάκια από κρουασάν, πλαστικά μπουκάλια νερού, ένα τσαλακωμένο πακέτο τσιγάρα, σκισμένα εισιτήρια, στροβιλίζονται για λίγο στο πρωινό αεράκι, άρα άρτι αφιχθέντες, θέλω να ελπίζω για άλλο λόγο απ’ ότι εμείς, καλύτερα να είναι περαστικοί γι’ αλλού. Με το αστικό λεωφορείο κατευθυνόμαστε προς το κέντρο, όπου βρίσκεται και το ξενοδοχείο μας. Όσο προχωράμε αποκαλύπτεται μια άλλη Θεσσαλονίκη.
Εικόνα δεύτερη: η σκιά της πόλης που αγάπησα ξεκοιλιασμένη δείχνει τα σπλάχνα της στον ουρανό, πεζοδρόμια και δρόμοι παντού σκαμμένα. Βαδίζουμε στην Τσιμισκή προσπερνάμε λακκούβες και χαντάκια, μια αποφορά επιβαρύνει τον ήδη φορτωμένο με 43 C αέρα. Πλαστικές πορτοκαλί περιφράξεις, αναρτημένοι χάρτες, και πινακίδες του μελλοντικού μετρό, ανάμεσα στα Βυζαντινά. Η Ροτόντα, η αψίδα του Γαλέριου και τόσα άλλα, δείχνουν απεριόριστη ανεκτικότητα και ψυχραιμία. Το στομάχι μου σφίγγεται, αλλά αφού είναι για καλό…Έστω, ας είναι το δεύτερο μετρό της χώρας.