Τη φετινή χρονιά πολλοί δημιουργοί ήταν αυτοί που κατέφυγαν στο λόγο των ποιητών είτε για να προσδώσουν ένα άλλο “αέρα” στους δίσκους τους…είτε γιατί αισθάνθηκαν την έλλειψη στίχων. Επιλέξαμε 5 δίσκους που θεωρούμε οτι αποτέλεσαν μια πρόταση και στηρίχτηκαν-ανέδειξαν (με τον τρόπο τους) τον ποιητικό λόγο …δεν τον χρησιμοποίησαν απλά ως πατερίτσα…για εντυπωσιασμό…
1. Κ.Π. Καβάφης-Δ. Παπαδημητρίου, “…πού για Αλεξανδρινο γράφει Αλεξανδρινός”, ιδιωτική παραγωγή.
Δίσκος που δημιουργεί νέα δεδομένα τόσο ως προς την πολυτελέστατη έκδοσή του όσο και για την ωριμότητα της σύνθεσης και τη δημιουργία ενός είδους τραγουδιού με τον όρο “Νεο Ελληνικο Συμφωνικό Τραγούδι“.
2. Α. Κάλβος-Ηλ. Ανδριόπουλος, “Ωδαί”, Λύρα
Η λυρικότητα των στίχων του ποιητή Κάλβου συναντούν τον επτανησιακό μελωδικό ρυθμό και το έντεχνο ελληνικό τραγούδι όπως οριοθετούνται στα έργα του συνθέτη Ανδριόπουλου.
3. Μ. Μεναχέμ, “Μικρή Ελεγεία”, Αcoustic Art Productions
Τρυφερές-ελεγειακές μελωδίες που “ανοίγουν” τους κλειστούς-θλιμμένους στίχους ποιητών όπως ο Ναπαλέοντας Λαπαθιώτης και ο Κώστας Τριπολίτης, πρώτη προσωπική δουλειά της τραγουδοποιού.
4. Κ. Μπραβάκης-Σ. Ξένος, “Σημύδες, σουίτα για κιθάρα”, Polytropon
Μια κιθάρα που “διαβάζει” ποιήματα, δώδεκα ποιήματα που γρατσουνάνε τις χορδές της ψυχής, ένα αποτέλεσμα συνάντησης διαδικτυακής. Δίσκος που ακούγεται ως soundtrack ποιητικού βιβλίου.
5. Σ. Γιαννάτου, “Μουσική Δωματίων”, Λύρα
Σιωπές, παραμιλητά, φωνές, ουρλιαχτα πάνω σε ποιήματα, κατα βάση σκηνικά, εξαίρετων ποιητών όπως ο Τάσος Λειβαδίτης, ο Τάκης Σινόπουλος και ο Γιώργης Παυλόπουλος.
Ακούστε το απόσπασμα απο τις Σημύδες στο blog του Γιώργου Μίχου. Σκέτη μαγεία!