Ζυλ Ντασσέν, 1911-2008, Καλό ταξίδι…

Φιλμογραφία
1940 «Τhe tell-tale heart» (μικρού μήκους)
1941 «Νazi agent»
1942 «Μετά την καταισχύνη» (Reunion in France)
1942 «Τhe affairs of Μartha»
1943 «Υoung ideas»
1944 «Τhe Canterville ghost»
1945 «Α letter for Εvie»
1946 «Τwo smart people»
1947 «Ο δήμιος των κολασμένων» (Brute force)
1948 «Η γυμνή πόλη» (The naked city)
1948 «Ανθρωποι του αίματος» (Thieves highway)
1950 «Η νύχτα και η πόλη» (Night and the city)
1952 «Τhe trio: Rubinstein, Heifetz and Ρiatigorsky» (Million dollar trio – Ντοκιμαντέρ της σειράς «Μeet the Μasters» για τις μουσικές σχολές)
1954 «Ριφιφί» («Du Rififi chez les homes»)
1956 «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται»
1958 «Θηλυκός δαίμων» («La loi»)
1959 «Ποτέ την Κυριακή»
1961 «Φαίδρα»
1964 «Τopcapi»
1966 «Στις 10.30 ένα καλοκαιρινό βράδυ»
1967 «Survival» (ντοκιμαντέρ για τον «πόλεμο των έξι ημερών»)
1968 «Εκτέλεση εν ψυχρώ» («Up tight»)
1970 «Υπόσχεση την αυγή» («Ρromise at dawn»)
1974 «Η δοκιμή» («Τhe rehearsal»)
1978 «Κραυγή γυναικών» («Α dream of passion»)
1980 «Στα 16 γνώρισα τον έρωτα» («Circle of two»)

«Ήμουν Έλληνας ακόμα και όταν δεν το γνώριζα» είχε πει ο Ζυλ Ντασέν, ο οποίος έφυγε από κοντά μας το βράδυ της 31ης Μαρτίου. Γύρισε σημαντικές ταινίες, αγάπησε την Ελλάδα, αγωνίστηκε κατά της χούντας και στήριξε το όραμα της Μελίνας για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα.

Ο Ζυλ Ντασέν γεννήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1911 στο Μιντλτάουν του Κονέκτικατ στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Κατά τις διώξεις του Μακαρθιμού εγκατέλειψε τις Ηνωμένες Πολιτείες και εγκαταστάθηκε στη Γαλλία. Όταν κλήθηκε για εξηγήσεις από το Κογκρέσο κατηγορούμενος για αντι-αμερικανική δράση γύριζε την ταινία Night and the City.

Παντρεύτηκε αρχικά την Μπεατρίς Λονερ. Aπέκτησε δύο παιδιά, το διάσημο τραγουδιστή Τζο Ντασέν (1938-1980) και την ηθοποιό Ζουλί Ντασέν.

Βαθιά τη ζωή του χάραξε ο έρωτάς του με τη Μελίνα Μερκούρη, την οποία παντρεύτηκε και ακολούθησε στην Ελλάδα, μετά την πτώση της Χούντας των συνταγματαρχών.

Γνωστός και για την αντιδικτατορική του δράση ο Ντασέν είχε πει «ζούσα μια διαφορετική εξορία από το ’67 έως το ’74 σκηνοθέτησα μία μόνο ταινία γιατί η καρδιά μου είχε μόνο απογοήτευση για τη δικτατορία στην Ελλάδα. Αφοσιώθηκα στη Μελίνα μένοντας πλάι της όσο το δυνατόν περισσότερο, οι ταινίες δεν βρίσκονταν καν στο μυαλό μας, γυρίσαμε μία , την Υπόσχεση την Αυγή απλώς και μόνο επειδή είχαμε υπογράψει τα συμβόλαια».

Ο ίδιος ο φιλέλληνας σκηνοθέτης είχε δηλώσει «ήμουν Έλληνας ακόμη κι όταν δεν το γνώριζα. Η Ελλάδα είναι το σπίτι μου».

Τα τελευταία χρόνια ταλαιπωρήθηκε από προβλήματα υγείας αλλά η κατάστασή του είχε επιδεινωθεί το τελευταίο διάστημα.

Με τη Μελίνα Μερκούρη γύρισε εννέα ταινίες, μεταξύ των οποίων Ο Χριστός ξανασταυρώνεται, Τοπκαπί, Φαίδρα και Ποτέ την Κυριακή η οποίο πήρε το βραβείο καλύτερης ταινίας στο Φεστιβάλ Καννών, το 1960.

Άλλες ταινίες που σκηνοθέτησε: Circle of Two (1980), Κραυγή Γυναικών (1978), Promise at Dawn (1970), Up Tight! (1968), Hamilchama al hashalom (1968), 10:30 P.M. Summer (1966), La Legge (1959), Du rififi chez les hommes (1955), Night and the City (1950), Thieves’ Highway (1949) The Naked City (1948), Brute Force (1947), A Letter for Evie (1946), Two Smart People (1946), The Canterville Ghost (1944), Young Ideas (1943), Reunion in France (1942), The Affairs of Martha (1942), Nazi Agent (1942), The Tell-Tale Heart (1941)

Η ταινία του Ποτέ την Κυριακή ήταν υποψήφια για Όσκαρ σκηνοθεσίας και σεναρίου, απέσπασε όμως τελικά το Όσκαρ καλύτερης μουσικής και τραγουδιού για τα Παιδιά του Πειραιά.

Μετά το θάνατό της, διάσημης ηθοποιού και πολιτικού, έγινε πρόεδρος του Ιδρύματος Μελίνα Μερκούρη, μέσω του οποίου ενίσχυσε το αίτημα για επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο και την προβολή του ελληνικού πολιτισμού

Newsroom ΔΟΛ

Η εξόδιος ακολουθία θα πραγματοποιηθεί δημοσία δαπάνη το μεσημέρι της Τετάρτης στον ισραηλιτικό τομέα του Γʼ Νεκροταφείου Αθηνών, ενώ η ταφή του θα γίνει στο Αʼ Νεκροταφείο, δίπλα στη σύντροφο της ζωής του, Μελίνα.