Διάβασα στα σχόλια μιάς ανάρτησης ότι κάποιος είναι υποστηρικτής “των γνωστών χιτών”. Ισως αυτή η περικοπή, ερμηνεύει πειστικά το πολιτικό μας χάλι. Επειδή οι χίτες δεν είναι γνωστοί, όπως δεν είναι γνωστή η ΕΕΕ, η ΒΕΝ ,η ΠΑΟ. Οσο πατάει η γάτα χρησιμοποιείται η έκφραση “καρφίτσᔨως παροιμιώδης σε έναν κυκλο ανθρώπων που έχει εισέλθει στον προθάλαμο του γήρατος. Η λέξη “μπουραντάς” δεν παραπέμπει εύκολα σε ταγματασφαλίτη. Ακόμη και η λέξη “ταγματασφαλίτης”, εφθαρμένη συχνά σε “ταγματαλήτης” δεν αναδίδει το μίγμα τρόμου και νεκρών συγγενών από κομουνιστές, που έπεφτε με το παραμικρό ως δικαιολογία της ύπαρξής τους.Η απέναντι πλευρά, δεν υποστηρίζει ωσαύτως τις επιλογές της, οι οποίες ,ειδικά στο μακεδονικό ζήτημα, αλλά και σε έναν ομιλο ονόματι ΟΠΛΑ, επιβιώνουν μόνον σε μετεμφυλιακά άρθρα και παραστάσεις αξιωματικών που νίκησαν στον εμφύλιο.
Οι γνωστοί χίτες, είναι τόσο γνωστοί όσο και η ΕΚΟΦ.Καθόλου. Δεν υπάρχει άτομο κάτω των 35 που να την γνωρίζει,αν εξαιρέσω κάποια συνθηματική αυταρέσκεια σε αριστερούς μονολόγους.Αόριστα η λέξη “Γιοσμάς” θυμίζει κάτι εχθρικό τον καιρό της πρώτης αντιπαροχής, ενώ ο Μανιαδάκης, που κι αυτόν δεν τον θυμάται κανένας, υπήρξε βουλευτής του μεταπολεμου στην ελληνική Βουλή.
Στην ουσία, λειτουργεί ως κρυμμένο μυστικό, μιά τραγική αληθεια. Οι επιζώντες των ταραγμένων χρόνων, επέζησαν ως αθώες περιστερές, άρα μπορούσαν ως λαγνα περιστέρια να τσιμπολογούν τις ημέρες τους σε δημόσιες πλατείες.Εξαίρεση, οι δολοφονημένοι, οι εκτελεσμένοι. Καθώς οι νεκροί στις μάχες δεν μπαίνουν στον λογαριασμό. Επέζησαν όχι ως τραμβαγιέρηδες που δεν είχαν ράγα να πατήσουν τα τραμ και έβλεπαν εμβρόντητοι τους σωφέρηδες στον θαυμαστό καινούργιο κόσμο τους. Επέζησαν ως ασπάλακες που γλύτωσαν από πλημμύρα αφήνοντας τα λαγούμια τους και έχτισαν νέα. Με την λαϊκή βούληση, με την λαϊκή θέληση. Ψηφίστηκαν. Υπερψηφίστηκαν. ΕΠισης, με την παρουσία τους, οδήγησαν στην υπερψήφιση αναρίθμητων “μετριοπαθών” που συχνά αποδείχτηκαν κερατα βερνικωμένα.Λειτούργησαν όχι ερήμην των θεσμών, αλλα υπό θεσμούς που προέβλεπαν την ενεργό συμμετοχή τους.Κι αυτό το δράμα, έφερε την δική του δικαιοσύνη.

Αγαπητοί φίλοι γεια σας.

Με αυτό το e-mail σας ενημερώνω για έναν κύκλο σεμιναρίων μου που ξεκινάει την Τετάρτη, 21 Απριλίου 2010 (δηλαδή σε πέντε μέρες), με το ακόλουθο θέμα:

Η υπόσχεση της αφήγησης

Έξι υποσχέσεις στις ανθρώπινες διηγήσεις

ΚΥΚΛΟΣ ΣΕΜΙΝΑΡΙΩΝ από τον Θανάση Τριαρίδη

Θεσσαλονίκη, Απρίλιος-Μάιος 2010

http://www.triaridis.gr/keimena/keimE034.htm

(6 δίωρα σεμινάρια)

1. Η υπόσχεση της μνήμης: το έπος ως καταστατικός ανθρωποποιητικός κανόνας.

Από την Ιλιάδα και την Οδύσσεια μέχρι τον Μιχαήλ Άγγελο, τον Προυστ και τον Τζόις.

2. Η υπόσχεση της πείνας: η τραγωδία και η τραγική μόλυνση.

Οι τραγικές αφηγήσεις από τον Αισχύλο και τον Σοφοκλή μέχρι τον Ντοστογιέφσκι και τον Κόπολα.

3. Η υπόσχεση της αναθεώρησης: η μετακλασική αποδόμηση του Κανόνα.

Από τον Καλλίμαχο και τον Οβίδιο μέχρι τον Δάντη και τον Μπόρχες.

4. Η υπόσχεση της σωτηρίας: οι ευαγγελικές παραβολές και εσχατολογικός τρόμος.

Τα ευ-αγγέλια, τα «Ιερά Βιβλία» και τα ανίερα παραμύθια.

5. Η υπόσχεση της συνείδησης: η διαπραγμάτευση του εαυτού στο δράμα και στο μυθιστόρημα.

Από τον Σαίξπηρ και τον Θερβάντες μέχρι τον Φάουστ και τον Φλομπέρ.

6. Η υπόσχεση του χαμού: ο ρομαντισμός, ο ζόφος, η αποδιδαχή.

Η Ιουλιέτα, ο Κάιν, ο Ουιλιαμ Ουίλσον, ο Πλοίαρχος Νέμο, ο Ντόριαν Γκρέι, ο Γκρέγκορ Σάσμα.

Δεν προτίθεμαι να ιστορήσω την Ιστορία της Τυπογραφίας και των εκδόσεων – πράγματα άλλωστε γνωστά και ειπωμένα. Το λήμμα της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαιδείας παραμένει –για όποιον το θέλει– έγκυρο και ευσύνοπτο. Το βιβλίο δε του τυπογράφου Νίκου Σκιαδά Το Χρονικό της ελληνικής τυπογραφίας, σε 3 τόμους, εκδόσεις Γκούτενμπεργκ, περιμένει χρόνια τώρα τον ιστορικό Χρήστο Λούκο για να συμπληρωθεί. Άμποτε!

Το θέμα μου, λοιπόν, είναι αν χρειάζεται και σε ποιους η γνώση της παραδοσιακής τυπογραφίας στην εποχή των ηλεκτρονικών υπολογιστών.

¤

Πριν από πολλά χρόνια –30 και βάλε– η πολυεθνική εταιρεία υπολογιστών και προγραμμάτων APPLE με κάλεσε –καλoπληρώνοντάς με– να συνεργασθώ με τους τεχνικούς-προγραμματιστές της για τον σχεδιασμό ελληνικών γραμματοσειρών και τη δημιουργία εκδοτικού προγράμματος. Δίπλα-δίπλα, μπροστά στο κομπιούτερ, μετέφερα την εμπειρία μου από την πολύχρονη ήδη θητεία μου σε μερικά από τα πιο φημισμένα τυπογραφεία της Αθήνας (Αφοί Ταρουσόπουλοι, Μυρτίδηδες, φράου Γερτρούδη Χρήστου, Κωνσταντινίδης-Μιχαλάς, Αφοί Ρόδη κ.ά.). Καθώς μάλιστα δεν είχε, δια του γνωστού νόμου Ράλλη, καθιερωθεί ακόμη το μονοτονικό, τα προβλήματα συντονισμού του λογισμικού ξένων γλωσσών με το τελείως διαφορετικό ελληνικό πολυτονικό απαιτούσε, τόσο για τη δημιουργία του προγράμματος και των γραμματοσειρών όσο και για τη μετέπειτα χρήση τους στην παραγωγή, εξειδίκευση και εν τέλει αναρίθμητες εργατοώρες. Η πίεση προς την πολιτική ηγεσία από τις εταιρείες των υπολογιστών και, κυρίως, των εκδοτικών συγκροτημάτων του Τύπου συνέτειναν, λίγο αργότερα, στην αφαίρεση των ενοχλητικών και χρονοβόρων πνευμάτων και τόνων. Ο πολυετής αγώνας λογίων και κομμάτων της αριστεράς δικαιώθηκε με τόσο απλό και αποτελεσματικό τρόπο. Ποιος θα το φανταζόταν!

ΧΑΡΜΑΝΙ ΠΟΥΛΙ

(εκτελεστικο αποσπασμα απ το μιθηστοριμα μου ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΗ ΤΗΤΛΟ ΑΚΟΜΑ –αφτος ήνε ο τητλος- και θα κιοφορεισει του αγηου Μουτσου ανιμερα θερηα απ τις εκδωσεις «ΤΑ ΕΦΤΑ ΑΔΕΡΦΙΑ». Αμπωτη μ εξημεροσαν θα ηνε τετραψιφιο για το κρατικο λαχιο Λογοατεχνιας πρωτοαβνανιζομενου συραφεα της Ακαδιμιας και Σινα γονια. Καλη αναροση)

Ανιξα το παραθειο του σπιτιου μου και πιδιξα εξω να ΠΑΟ για τσιγαρα.
Εκανα μερικα βιματα ετριψα στη γονια και βρεθικα καπου κοντα στα Παρισια
η στη Θεσαλικη ηπεθρο. Τεντοσα τα διο μου βοδια τοσο πολυ που το ενα ακουμπισε στον Ολιμπο και τ αλο στη Γκιονα. Ετσι εη μηνα εορουμενος αναμεσα στα διο βουνα μεχρι που με πιραν αμπαρι η οριβατες και αργισαν να μαζεβοντε γυρο μου. Εκαμαν οχλο και διαπλυκτιζονταν. Καπιοι λέγανε πως ημαν ο οπλαρχιγος Διοβουνιοτης αλα Αμερικη ησχιρυστικαν ότι επρεπε να με καμουν γαλακτοβιοαμιχανια. Τελικα του κυπελου επικρατισε η κατοψη να γινο νυχτοπουλι.

Ετσι απο τοτες καθε νιχτα βγενω στα δεντρα και φοναζο “γκιον γκιον γκιον”.
Ενα βραδι ωμος παραμουνι του γιανη αηγιανη που λιοσομαναγαν η ανεμι με πιρε ενας απο δαφτους και μ έβγαλε στην Κρητη ναβαχο. Στον Ψιλομητη. Αλη δουλια δεν ιξερα να καμω κι ετσι και κη κάθε βραδι “γκιον γκιον γκιον” Μαιρη το ξιμερομα.

Τα προιναδικα που καθομαν μεθοκοπαγα τσικουδιες στα ουζερια του λιμανιου καρεα με σινταξιουχους νεκροναφτες ξενες κορνες και αλα ρεταλια. Κουτσα στραβα κερναγε ο κερος κι γω δεν μωρο να πω ότι κερναγα άσκιμα. Καλα ημαν.

Τά ἀτίμητα Δῶρα τῆς Ἀναστάσεως

” Ἐκ τοῦ πληρώματος αὐτοῦ πάντες ἡμεῖς ἐλάβομεν , καί χάριν ἀντί χάριτος ”

Ἀστείρευτη πηγή, πολυτιμοτάτων χαρισμάτων ὁ τάφος τοῦ Κυρίου. Ἀνεξάντλητος θησαυρός θείων δωρεῶν, παράδεισος χαρᾶς και χάριτος γιά τους πιστούς ὅλων τῶν αἰώνων. Ὄχι βέβαια, ὁ τάφος καθ’ ἑαυτόν. Ἀλλ’ ό Χριστός , ὁ ὁποῖος ἐτέθη ὡς νεκρός εἰς τόν τάφον και ἀναστήθη ἔνδοξος καί πλουσιόδωρος.
” Ο Χριστός ” λέγει ὁ Χρυσόστομος ” εἶναι α ὐ τ ο π η γ ή και α ὐ τ ό ρ ρ ι ζ α
ὅλων τῶν ἀγαθῶν. Καί δέν κρατεῖ γιά τόν ἑαυτό του τόν ἄπειρο πλοῦτο τῶν ἀγαθῶν , ἀλλά ὡς ἀκένωτη πηγή ἀναβλύζει καί τά προσφέρει σέ ὅλους . Και ἐνῶ συνεχῶς προσφέρει, μένει Αὐτός πάντοτε γεμάτος ἀπο τά ἀγαθά “.
Καί πραγματικά δωρεές ἀνεκτίμητες καί χάριτες , ἡ μια κατόπιν της ἄλλης, συνεχῶς καί
ἀκαταπαύστως στέλλονται ἀπο τόν Ἀναστάντα Χριστό σέ ὅλους τούς ἀνθρώπους.
Ὅ,τι καλό ἔχουμε ἀπό Αὐτόν τό λάβαμε. Τό ἴδιο κηρύττει και ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης, ὅταν λέγει :
” Ἐκ του πληρώματος αὐτοῦ ( δηλαδή ἀπο τόν ἀνεξάντλητο πλοῦτο τῆς τελειότητας και τῶν ἀγαθῶν του ) ἐμεῖς ὅλοι λάβαμε , καί χάριν ἀντί χάριτος “.

Ἀπόσπασμα ἀπό λόγο γιά τήν Κυριακή τοῦ Πάσχα
συγχρόνου , νέου στήν ἡλικία , Ἐπισκόπου.