`

Τρία βήματα εμπρός και ανατρέπονται Κυριακές, τάξεις καθεστηκυίες, αυτοκρατορίες ολόκληρες.
Ανάβουν μικρά πυροτεχνήματα, ανάβουν καρδιές ερείπια και αισθήματα. Και οι μικρές μπαλάντες που κάποτε γράφτηκαν τώρα αντηχούν άδοξες, μ΄όλη την ορμή του κόσμου. Ελεύθερες ξυπνούν μες στο θάνατο και φλέγονται.

Δεν μπορώ πια να διαβάσω τα ποιήματα σου. Δεν αντέχω τη δροσιά του καινούριου πρωινού. Κάθε φορά που λέω τ΄όνομά σου συμβαίνουν θάνατοι ακαριαίοι. Οι κόκκινες πεταλούδες των αυτοκινητοδρόμων που τόσο σου μοιάζουν κλείνονται στα μαγαζιά και πίνουν, πίνουν, πίνουν μαζί μου ως το χάραμα. Με πληγώνουν όμως καταλαβαίνω απόλυτα τη στάση τους. Γιατί τα ποιήματά και όσα ιστορικά διασώζονται από σένα, λαγόνες, στήθη, ήβη όπως λέμε ηλιοτρόπιο, είναι μονάχα καμμένα γυαλιά, νύχτες κρυστάλινες, ξενοδοχεία Σαλαμίς, Αργοστόλιον, σε κουρασμένες αποχρώσεις.
Τα ποιήματά σου δεν μπορώ πια να τα διαβάσω.

Είναι κάτι μικρές μπαλάντες που ποτέ δεν γίνονται τραγούδια. Που δεν πεθαίνουν στις ανθολογίες, που δεν γράφτηκαν για έρωτες και ιδέες. Είναι κάτι μικρές μπαλάντες κλεισμένες στα ποτοπωλεία των εθνικών αυτοκινητόδρομων, μοιραία όμορφες που δεν γερνούν, που αρνούνται πεισματικά να ενδώσουν. Είναι κάτι μικρές μπαλάντες, τροχιοδιωκτικές. Φέγγουν μεθυσμένες στους δρόμους, γίνονται μέσα σωστικά και μας βαθαίνουν.

Θα συναντηθούμε κάποτε στη Ρώμη. Θα΄χουν νικηθεί οι σκιές, όσα συνέβησαν ανάμεσά μας στις σκοτεινές αρένες. Ο κύριος Μίλερ, η γηραιά κυρία, η ξαφνική σου απώλεια που τόσο μου στοίχισε θα΄ναι κιόλας περασμένες ιστορίες. Θα΄χουμε βρει τους εαυτούς μας, θα΄χουμε αγαπήσει τα ποιήματα του Τσέζαρε Παβέζε περισσότερο απ΄τις ζωές μας. Εκεί, στη μέση της οδού του μαρτυρίου θα φιληθούμε, όπως στα φιλμ του 1960 που τελειώνουν μ΄ένα και μόνο καρέ. Τους εραστές εμπνευσμένους με μισάνοιχτες καμπαρντίνες, μ΄όλα τ΄απογεύματα στα χέρια τους να χάνονται πέρα απ΄το κάστρο του Μπελβεντέρε στα χέρια των αγγέλων.

Θησέας – Θησεύς – Θητεύς
Μινώταυρος

Στην Ιλόνα Μανελίδου

Πέρα από κάθε αμφιβολία υπάρχει ένα βουνό ύψους τριών χιλιάδων εφτακοσίων σαράντα έξι μέτρων , στην κορυφή του βρίσκεται ένα οροπέδιο , εκεί αναβλύζει ο χρόνος και επειδή έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που άρχισε να αναβλύζει το οροπέδιο έχει ήδη γεμίσει μέχρι επάνω και αυτή τη στιγμή είναι μια λίμνη. Η λίμνη αυτή είναι βέβαια η αιωνιότητα , στο κέντρο της βρίσκεται το σπειροειδές μεσαιωνικό κάστρο , μέσα στην λίμνη κολυμπάνε και παίζουνε οι θεοί , μέσα στην λίμνη με ξύλινες και άθλιες βαρκούλες τριγυρίζουνε και οι ποιητές ανέμελοι , χαίρονται τα σύννεφα, χαίρονται την θάλασσα και τις νύχτες στήνουνε τα δίχτυα τους , ανάβουνε τα φανάρια τους και περιμένουνε λέγοντας παραμύθια ως το πρωί. Από τις άκρες της λίμνης ο χρόνος χύνεται και πέφτει από το βουνό σχηματίζοντας ωραίους καταρράκτες , στην κορυφή το τοπίο είναι πάντα ομιχλώδες , στους πρόποδες γενναίοι ιππότες όλοι μέρα ψάχνουν. To πως μπορείς να ανέβεις μέχρι εκεί πάνω είναι ένα μυστήριο. Τα μυστήρια είναι εύκολο να εξηγηθούν αλλά αυτοί που γνωρίζουνε τα μυστικά τους επίτηδες μας τα κρατάνε κρυμμένα γιατί πάντα πρέπει να υπάρχει ένα μυστήριο στην ζωή μας.
Μυστήριο είναι και το ποιοι ήταν αυτοί οι πολύ σπουδαίοι άνθρωποι ή και θεοί ,σύμφωνα με πολλές αντιλήψεις και δοξασίες ορισμένων, που έχτισαν αυτό το σπουδαίο κτίσμα. Εγώ μετά από ενδελεχή έρευνα και μελέτη έχω καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα για τα οποία όμως δεν θα μιλήσω, αυτό για το οποίο έχω σκοπό να μιλήσω είναι για το σχήμα της σπείρας, της έλικας και του κύκλου που είναι το μοτίβο πάνω στο οποίο χτίστηκε ο γαλαξίας μας αλλά και η ίδια η ζωή στο ηλιακό μας σύστημα και επομένως δεν είναι τυχαία η επιλογή του σχήματος το οποίο δηλώνει βαθιά γνώση αυτών των απλών πραγμάτων και άλλων πιο σύνθετων στα οποία δεν είναι ανάγκη να αναφερθούμε γιατί θα μπερδευτούμε περισσότερο και είναι κάτι που δεν είναι στις προθέσεις μου.
Λέει λοιπόν ο μύθος , λέω και εγώ σε σας , γιατί δεν έχω κανένα απολύτως λόγω να αμφιβάλω , πως στο σπειροειδές αυτό κάστρο φτιάχνονται τα παραμύθια μέσα σε ένα μεγάλο καζάνι . Μια νύχτα , ο μικρός θεός , που παλαιότερα οι έλληνες τον είπανε Πάνα , γλίστρησε μέχρι την κουζίνα και έχυσε το καζάνι στην λίμνη , από τότε τα παραμύθια πλέουνε μέσα εκεί και σιγά-σιγά πέφτουνε από τους καταρράκτες. Όσα από αυτά τύχη να τα βρουν οι ιππότες έχει καλώς, τα λένε το βράδυ στους χωρικούς και αυτοί τα διηγούνται στα παιδιά τους , όσα πάλι χάνονται γίνονται θρύλοι , οι θρύλοι των αιώνων.

Λευκό πυροτέχνημα.

Εάν κλείσω για μια στιγμή τα μάτια μου και ρεμβάσω στο μακρινό παρελθόν, στα χρόνια της παιδικότητας, τότε στην άλλοτε μουντή παλέτα των κλειστών βλεφάρων, θα σκοπρίσουν χρωματικοί οργασμοί. Μικρές εκρήξεις ουδέτερης έκτασης. Βαθυκόκκινες πιτσιλιές από αίμα μοιρών πληγωμένων από παιχνίδια ανεμελιάς, λευκό αγνών συνειδήσεων, αδηφάγων για βιώματα, ίσως και λίγο ξεθωριασμένο άλικο από χείλη μισάνοιχτα καρτερικά φιλήματος. Όλες εκείνες οι «πρώτες φορές» θα καλύψουν την γκρίζα οθόνη μου. Θα δώσουν σάρκα και οστά στα θολά είδωλα του παρόντος, υπόσταση στις φασματικές ηδονές του σήμερα και λησμονιά στην θέαση γνώριμων μορφών.
Είναι ένα είδος μνημονικού αποκρυσταλλώματος. Τότε που μοχθείς να σνιφάρεις λίγο από άρωμα των πρώτων εκείνων φορών, των στιλπνών από ζωή. Είναι ανάγκη δίχως ηλικία. Έρχεται όταν καπνοί ναρκισσισμού και αποκαΐδια ηθικότητας της ενηλικίωσης μπουκώνουν το αναπνευστικό σου. Κάπου μαζί με το κύκνειο άσμα του χρονικού της παρατηρητικότητας και της παθητικής οικειοποίησης του κόσμου. Τότε που χαράζεις πια πορεία και ορίζεις το διάβα σου. Είναι όταν το παιδί μέσα σου μετασχηματίζεται, καταχωνιάζεται στο φόντο της προσωπικότητας σου και οι πόροι σου ανοίγουν. Αφουγκράζεσαι κραυγές και σαλέματα, γνωρίζεις την νέμεση των ανθρώπων και μπαίνεις σε μια σφαίρα ωρίμανσης που επιταχύνεται με ξέφρενη ταχύτητα. Αρχίζεις να τρέχεις προς κάθε κατεύθυνση. Σπουδές, δουλειά, έρωτες, ξενύχτια. Τα πάντα γίνονται μοτίβα και προβληματισμοί, και πεπερασμένες συναισθηματικές εκρήξεις των οποίων το πρώτο πορφυρό πυροτέχνημα έσκασε κάποτε μέσα σου αφήνοντας μνήμες.
Γιατί οι πιο ατόφιες, οι πιο καθαρές, ήταν στολισμένες με μια νηπιακή αφέλεια, μια αποπήρα εξοικείωσης με το πρωτόπλαστο, το τότε παράλογο. Ήσουν λευκή σελίδα και οι άνθρωποι γύρω σου γράμματα ανομοιογενή και στοιχισμένα, πλάστες εμπειριών δικών σου, συγγραφείς αδιάκοποι στο λευκό, κούφιο ακόμα κουκούλι σου. Αυτό που τώρα μοχθείς να εξαγνίσεις.
Πάρε λοιπόν χρώμα από την ναρκωμένη ίριδα και τα σφαλιστά τα βλέφαρα και ρίxτο μέσα. Σταυροί τα πορφυρά πυροτεχνήματα. Μεσσίας το λευκό σου.

Πάθη τρομαχτικά, ανθρώπινα

«Η Αμερικανίδα, Κέιλα Μίλερ έχασε τη ζωή της το τρέχον έτος κατά τη διάρκεια της ομηρίας της από μέλη της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος. Το αμερικανικό δίκτυο ABC NEWS αποκαλύπτει ότι η νεαρή κοπέλα είχε βιαστεί επανειλημμένα κατά τη διάρκεια της ομηρίας της από τον ηγέτη του Ι.Κ. Αμπού Μπακρ Αλ Μπαγκντάντι.»
Είναι μόνο δυο τρείς προτάσεις και τίποτα παραπάνω. Το περιεχόμενο τους τίποτα το καινοτόμο και ριζοσπαστικό. Μια είδηση λακωνική και απέριττη. Ένα ακόμη de javu στο τσίρκο των ανθρώπινων παθών. Ακολασία, παράνοια, μίσος, αδηφαγία. Λέξεις που βολεύονται στον αναγραμματισμό των παθών. Ταυτίζονται με εκείνα και την ίδια στιγμή κρύβονται πίσω τους. Πως προκύπτουν λοιπόν τα πάθη; Οι κατά συρροή βιασμοί, η παιδεραστία, και η διαστροφή. Στην προκειμένη περίπτωση έχουμε ξεκάθαρα να κάνουμε με μια αρρωστημένη θρησκευτική γαλουχία. Με εύπλαστους ακόμα παιδικούς εγκεφάλους, και λευκές συνειδήσεις μουτζουρωμένες με μελανό μίσος ενήλικων δίποδων. Είναι όμως φορές που η διαστροφή σε κάποιο βαθμό προϋπάρχει.
Τα πάθη είναι συχνά αυτοάνοσα νόσηματα, εκ γενετής μπιγμένα μέσα σου. Είναι ανοσιούργημα μαζί και εξιλέωση. Το χέρι σου μπορεί να γίνει σκανδάλη ανηθικότητας και ταυτόχρονα σταυρός εξομολόγησης, στα δικά σου μάτια. Και αυτό λόγω της ορμέμφυτης φύσης της πράξης σου, δηλαδή του εκ φύσεως παθολογικού χαρακτήρα της. Ο φύσει διεστραμμένος κάνει την ακολασία αξίωμα και την ηδονή κανόνα. Μετατοπίζει τους ηθικούς του φραγμούς για να βολέψει το πάθος του. Αποποιείται την προσωπική φθορά όπως αυτή υφίσταται με τις εξαρτησιογόνες ουσίες. Πρόκειται για μια ικανοποίηση χωρίς αντάλλαγμα. Σπλάχνα και όψη μένουν ανέγγιχτα από επιπτώσεις. Μοναδικό «δούναι» η ενοχή.
Υπάρχει όμως πάντα η στιγμή που βαραίνει η επιλογή. Μπορείς να μείνεις αλώβητος μέσα στο παλλόμενο πάθος σου ή να σαστίσεις μπροστά στα παρελκόμενα. Είναι αυτές οι φορές που αξιολογείς τον ψυχικό σου πυρήνα, στην όψη του οποίου είναι αποτυπωμένα άνθρωποι, βιώματα, αξίες κι απαξίες. Είναι ο πυρήνας αυτός που όσους εαυτούς κι αν αλλάξεις μένει αναλλοίωτος. Γιατί αλλάζουμε διαδοχικά με τα χρόνια εαυτούς αποβάλλοντας σε ένα βαθμό τον προηγούμενο μαζί με τα πρέπει και τα ήθη που αυτός κουβαλά. Άνθρωποι έρχονται και παρέρχονται, νουθετείς και σε νουθετούν. Και καθώς περνούν τα χρόνια βλέπεις ότι έχεις προβάρει όλα τα πέτσινα ρούχα, όλους τους προσιτούς ποικιλόμορφους χαρακτήρες, τιποτένιους αλλά και σπλαχνικούς, νωχελικούς και εκστατικούς, που το μόνο που απομένει είναι ο εσωτερικός σου πυρήνας, χρωματισμένος συνειδητά και ασυνείδητα με βιώματα και πράξεις.
Είναι η στιγμή που μένεις μόνο εσύ και το «είναι» σου να ανακαλείς τα πάντα και να ανακρίνεσαι, όταν κανένα επιφανειακό, πλεγμένο με δικαιολογίες ρούχο δεν γίνεται να φορεθεί. Και δεν μπορείς πια να ξεφύγεις από τις πράξεις σου.

Άνθρωποι στην πράξη

Εάν αλληθωρίσεις για μια στιγμή προς τα πίσω, ξεφυλλίσεις το παρελθόν και αναβιώσεις νοητά τις εμπειρίες σου, θα σκαλώσεις σε μνήμες που φώλιασαν στο θεματολόγιο της ζωής σου. Υπάρχουν βιώματα παροδικά, με ελαφρότητα τέτοια που γίνονται φτερό στον άνεμο. Είναι όμως στιγμές που διατηρούνται για χρόνια. Αυτές που γαντζώνονται στο μεδούλι μας και μένουν άφθαρτες από τον χρόνο.
Ο βιασμός λένε αφήνει σημάδια ανεξίτηλα. Το αποτύπωμα του θύτη στιγματίζει το δέρμα του θύματος, τα σαγόνια που στομώνουν με αίμα το γεύονται ξανά και ξανά. Τέτοια άφθαρτα φαινόμενα παρελαύνουν δίπλα μας, σιωπηλά, καμουφλαρισμένα και αθέατα μέσα στην «πολιτισμένη» κοινωνία της εποχής μας. Και το μπαράζ κακοποίησης και βιασμού γυναικών διαρκώς αναζωπυρώνεται.
Σύμφωνα με τον Οργανισμό Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, στην Ευρώπη 1 στις 3 γυναίκες έχει υποστεί σωματική ή σεξουαλική βία και πάνω από το 50% των γυναικών έχει πέσει θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης κυρίως στον χώρο εργασίας. Ας μην εθελοτυφλούμε όμως, γιατί στην Ελλάδα του 2015 το νοσηρό φαινόμενο των βιασμών ακμάζει. Τον περασμένο χρόνο σημειώθηκαν συνολικά στην χώρα μας 340 βιασμοί. Αμελητέος ο αριθμός έτσι; Πολύ λίγα τα κορμιά που έγιναν άθυρμα της διαστροφής μας. Όχι, ο αριθμός αυτός δεν θα πρέπει να σας ξαφνιάζει. Παλαιότερη έρευνα έχει δείξει ότι στην Ελλάδα κάθε χρόνο σημειώνονται περίπου 4.500 χιλιάδες βιασμοί από τους οποίους περίπου μόλις το 6% καταγγέλλεται. Οι βιασμοί παραμένουν λοιπόν υποβόσκοντες, τα μελανά μάγουλα μακιγιαρισμένα, και οι αυτουργοί ελεύθεροι.
Που βλαστάνει όμως το ανεξίτηλο αυτό αποτύπωμα του αμοραλισμού στις μέρες μας; Πέρα από την έλλειψη στοιχειώδους παιδείας, και τον διάχυτο φόβο, στην εποχή μας οικοδομείται σταδιακά μια ηδονιστική κουλτούρα ματαιοδοξίας που επιβάλει επιταγές και όρους που καλοδέχονται την ανηθικότητα. Δεν είναι μόνο μια ακόρεστη βουλιμία για σαρκική επιβολή, αλλά κι ένας πόθος για την διοχέτευση μιας συσσωρευμένης δύναμης. Πρόκειται για μια απέλπιδα προσπάθεια ταύτισης με το τυποποιημένο μοντέλο κοινωνίας που έχει διαμορφωθεί επάνω στο εγώ μας. Είναι το εγώ μας που πρέπει να ανταπεξέλθει στις στερεοτυπικές επιταγές της μαρκετίστικης κουλτούρας που καθιστά την επιβολή, την δίψα για κυριαρχία, και την πορνοδιαστροφή σημεία αναφοράς του νέου, εκσυγχρονισμένου ανθρώπου. Είναι το εγώ μας που πρέπει να ταυτιστεί με το υπόδειγμα του αντρικού επιβολέα, να συμβαδίσει με τον άκρατο εξιμπισιονισμό ενός «θεαθήναι» που πουλάει, και να ικανοποιηθεί μέσα στην κοινωνία. Κι όταν οι συνθήκες δεν είναι ευνοϊκές, όταν βλέπεις ότι δεν μπορείς να μπεις μέσα στο καλούπι αυτό του δυναμικού ναρκισσισμού, όταν είσαι με δυο λόγια, λίγος για την κουλτούρα της δύναμης και την αυτοκρατορία του εγώ, τότε ξεριζώνεις συθέμελα ηθικούς φραγμούς και σπλαχνικά ένστικτα. Γίνεσαι θηρίο για να κοινωνήσεις κι εσύ λίγη σάρκα και να γευτείς από την επιφανειακή ηδονή. Είναι τότε που ο μισογυνισμός και η καταπάτηση ανθρώπινων δικαιωμάτων, ο σεξισμός και η ανηθικότητα γίνονται απλά όροι βουβοί, δίχως απόηχο. Μέσα σε έναν αλλοτριωμένο αξιακά κόσμο, η πορνοδιαστροφή γίνεται αυτοσκοπός. Και όταν δεν υπάρχει αμοιβαία δεκτικότητα, τότε η βία ως μέσο για την ικανοποίηση της είναι μονόδρομος.

Μπορούμε αλήθεια να αποποιηθούμε την διαστροφή μας. Να στρέψουμε τον δείκτη μας σε κυβερνητικές ανεπάρκειες και επικοινωνιακά μεγαθήρια και να καμουφλαριστούμε πίσω από προσχήματα. Όμως όσο η ατομική συνείδηση εξυψώνει τα ζωώδη ένστικτα και αποστρέφεται την ηθική, όσο αφήνουμε το τομαριστικό κομμάτι του εαυτού μας να επιβληθεί της λογικής εγκαταλείποντας την όποια ανιδιοτέλεια μέσα μας, άλλο τόσο θα ατενίζουμε μια αξιοπρεπή κοινωνία να απομακρύνεται.

«Ένας άνθρωπος είναι το σύνολο των πράξεων του. Τι έχει κάνει, τι μπορεί να κάνει. Τίποτε άλλο»

Μ. Γκάντι

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Γιώργος Ψωμιάδης είναι 18 χρονών, φοιτητής φιλολογίας του ΑΠΘ. Δημοσιέυει άρθρα σε ηλεκτρονικές σελίδες και εφημερίδες ενώ αθρογραφεί για την σελίδα newn.gr

«Μπορείς να μʼ αναζητήσεις, αλλά μη ζητάς να με βρεις. Κι αν έγινα αετός, το φίδι μέσα μας κατεργάζεται σκοτεινές διαδρομές».
Φανατικός πεζοπόρος, μάλλον δεν είδε ποτέ τις κορφές των βουνών που τόσο αγάπησε. Θολά περιγράμματα μόνο.
Ο ήλιος έξυνε τα μάγουλα της λίμνης στο Ζιλς Μαρία. Ξέγνοιαστοι τουρίστες μετέφραζαν την ανία του ελεύθερου χρόνου σε βήματα. Φυσούσε φαντάσματα, απʼ τον Μωυσή ως τον Τσέλαν.
Ταξιδεύεις πάντα στα βήματα άλλων. Ακόμα κι αυτές οι κορφές με τους πάγους που λιώνουν μπορεί… ίσως να σημαίνουν κάτι απʼ τις απολιθωμένες σκέψεις ενός θεού που πνίγηκε σʼ αυτή τη λίμνη.
Φυσούσε δυνατά. Ξηρός αέρας. Ποια η διαφορά ανάμεσα σε προφήτη και διασκεδαστή; Στις μέρες μας τουλάχιστον, καμία.
«Και συ αυτόχειρα ποιητή των στρατοπέδων εξόντωσης, κάτι έψαχνες εδώ. Την Αιώνια Επιστροφή του Αμετάβλητου».
Και φυσούσε μέχρι να πέσει ο ήλιος. Οι σκιές των βουνών αγκάλιασαν τα νερά. Τότε η λίμνη παραδόθηκε στʼ όνειρο ενός θεού πνιγμένου.

`

Έδωσε ο ουρανός και έβρεξε πάνω από το χώμα που σε σκεπάζει. Τα άλλοτε μαύρα μακριά μαλλιά σου γίνανε πέτρινες ρίζες. Μοιάζει με τοτέμ το πρόσωπό σου πέρασε πάνω στον κορμό μιας καρυδιάς. Κάθε χρόνο ψηλώνει το δέντρο, ψηλώνει και η φιγούρα σου με το καθάριο μέτωπο και το θεληματικό πηγούνι. Κι όταν θέλω να πιω νερό από την διπλανή πηγή, ακούω στα κελαρύσματα να ηχεί το πικρό παράπονό σου ότι ήθελες άλλο λίγο χρόνο για να μου πεις ότι ήθελες να ζήσεις περισσότερο χρόνο. Και τότε εγώ κλαίω, και ενώνεται το κελάρυσμα της πηγής με το δικό μου λυγμό. Προσπαθώ να σκαρφαλώσω πάνω στην καρυδιά, αλλά γλιστράω και δεν έχω πια δύναμη στα χέρια. Παίρνω μακριά κλαδιά και προσπαθώ να διώξω το φύλλωμα που καλύπτει το τοτέμ του προσώπου σου. Το μόνο που καταφέρνω είναι να εντοπίσω που είναι το χάραγμα του προσώπου. Τότε ξαφνικά σωπαίνει το παράπονό σου. Σκέφτεσαι, α, με σκέφτεται και ένα κορίτσι κλαίει για μένα. Η καρυδιά σείει όμορφα τα κλαδιά της και πίνει όλα τα δάκρυα που μουσκεύουν σαν καταρράκτης το πρόσωπο και το κορμί μου.
Ύστερα, όταν πέφτει η μεγάλη πανσέληνος και κοιτάω το ρολόι μου. Καταλαβαίνω ότι έχουν περάσει πέντε χρόνια από τότε που πέθανες και δεκατέσσερα από τότε που σε είδα τελευταία φορά να διαβαίνεις το σταυροδρόμι σε έναν κεντρικό δρόμο της μεγαλούπολης. Ήταν νύχτα τότε όταν σε είδα και πρόλαβα να κρυφτώ πίσω από έναν φανοστάτη. Τώρα ξέρω ότι όπου σταθώ υπάρχει η μεγάλη καρυδιά κοντά στο μέρος που θάφτηκες. Εκείνη με κοιτάζει και μου στέλνει με το σούσουρο του φυλλώματός της τις μελωδίες από τα τραγούδια που λες. Όταν συγκεντρώνομαι πραγματικά τα ακούω. Άλλοτε πάλι καμία μελωδία δε με αγγίζει και γίνομαι πέτρα αδιαφορίας.
Ξέρω ότι κάποια στιγμή θα σε μεταφέρουν από το νεκροταφείο. Θα μπεις σε μία λάρνακα οστών και εκείνη η καρυδιά δε θα σημαίνει τίποτα πια παρά μόνο σε μένα. Κάθε πανσέληνο λένε ψηλώνεις πέντε εκατοστά. Το πρόσωπό σου απομακρύνεται σταδιακά από το οπτικό μου πεδίο και κάποτε είμαι σίγουρη, δε θα έχει μείνει καμία ανάμνηση πως έμοιαζες και πως ήσουν. Όλα θρυμματίζονται μέσα στον νου. Το μόνο που συγκρατώ είναι εκείνη η μελωδία που μου έγραψες και μου πέρασες μέσα στο κινητό. Δυστυχώς, δε μπορώ να την επαναφέρω ούτε αυτή…