Giacomo Leopardi, poems in greek
Translated by Sotirios Pastakas

To Άπειρο

Ανέκαθεν μου ήταν αγαπητός αυτός ο έρημος
λόφος κι αυτός ο φράχτης που από ένα μεγάλο
τμήμα του μακρινού ορίζοντα τη θέα μου αποκρύβει.
Καθισμένος όμως εδώ κι ατενίζοντας απέραντα
διαστήματα πέρα απʼ αυτόν, απόκοσμη σιωπή
και βαθύτατη ηρεμία δημιουργώ με τις σκέψεις μου,
όπου ως εκ θαύματος δεν χάνομαι κι ο ίδιος. Μόλις
ακούω τον άνεμο να βουίζει ανάμεσα στα φυτά,
εκείνη την άφατη σιωπή με αυτό το θρόισμα
συγκρίνω: κι αναπολώ την αιωνιότητα, τις περασμένες
εποχές και τους ζωντανούς ρυθμούς του παρόντος,
με τον εφήμερο θόρυβό τους. Έτσι, σε αυτήν
την απεραντοσύνη πνίγεται η σκέψη μου: και μου είναι
ευχάριστο να ναυαγώ μέσα σε αυτή τη θάλασσα.

ΧΑΡΑ ΤΟ ΧΑΡΑΜΑ
στον Λασκαρη Ρουσσο

Ειπα Κυριε, να τιναξω την ψυχρα από τις πλατες μου
Κι ειδα να σειεται το σκοταδι και να γκρεμιζεται το βραδυ,
Περιστερια να παιρνουν τη θεση τους με τη λευκη
Κοιλια να μεταφερουν το χαραμα κάθε στιγμη
Ολο και πιο πολύ από στιγμη σε στιγμη, γκρεμιζεται
Η παντοκατορια του Κακου, γκρεμιζεται η νυχτα.
Η νυχτα λεηλατησε τα νιατα μου, κουρσεψε τις αγαπες μου.
Βοηθησα τη νυχτα, μικρο καλφοπουλο κι εγω,
Να ξυλωσουμε ένα-ένα τα σανιδια κατω από τα ποδια μου,
Δεν αρνηθηκα να της δωσω κι εγω ένα χερακι, ώστε
Η κατασροφη μου να εχει και προσωπικη εργασια,
Μοχθος που γεμιζε με αστρα το κορμι μου.

Ο DANTON ΑΠΕΡΧΟΜΕΝΟΣ
ΣΤΑ ΤΕΛΗ ΤΗΣ ΧΙΛΙΕΤΙΑΣ

Είδος τμήματος μεταγωγών αυτός ο κόσμος — είδος φυλακής υποδίκων του είδους. Στο μέγα Πραιτώριο ρόλοι κριτών και κρινομένων, στρατιωτών και αιχμαλώτων, φυλάκων και φυλακισμένων συγχέονται καθώς παίζονται απ’ όλους προς όλους ακατάπαυστα. Θεάται ο θάνατος τη ζωή και είναι πλήρες το βλέμμα του ανεστραμμένων ειδώλων.

Κάποτε στο Πραιτώριο θα τους ξαναδείς όλους. Θα σε βρίζουν και θα σε χτυπούν και θα σε φτύνουν και δε θα μπορείς και δε θα θέλεις να τους φτύσεις καν.